Newsletter

Συμπληρώστε το e-mail σας και διαβάστε το καθημερινό newsletter από το dictyo.gr
  
  
  

Πολιτική (12431)

Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2020 00:50

Ο μικρός Infante I του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από
 

 

Ο μικρός Infante I.

Αν διέθετε συνείδηση θα αποζητούσε θεραπεία στη σιωπή. Αν διέθετε ηθική υπόσταση θα αναζητούσε καταφύγιο στη λήθη. Αντί γι’ αυτό, αυτός που «μας άλλαξε τα φώτα», επιμένει να μας προσφέρει τα φώτα της «ακάματης» διάνοιας του. Έτσι και να θέλουμε να τον ξεχάσουμε δεν μας αφήνει. Το «αγλάισμα» της «προοδευτικής αερολογίας» και πρωταθλητής της «ριζοσπαστικής αεροβασίας» επιμένει να παίζει με τα νεύρα μας συνεντευξιαζόμενος κάθε λίγο, προσφέροντας απλόχερα υλικό που θα έκανε τους παλιούς επιθεωρησιογράφους ευτυχισμένους. Στο τελευταίο διάγγελμά του διαπιστώνει: «Υπάρχει ανάγκη, για μια προοδευτική πρόταση διακυβέρνησης, ριζοσπαστικής, οραματικής αλλά και ρεαλιστικής, που να συμβάλει στη συγκρότηση μιας συμμαχίας προοδευτικών κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που θα λειτουργήσει ως καταλύτης για την πραγματοποίηση της μεγάλης στροφής που πρέπει να γίνει. Την αλλαγή πορείας.» (Πηγή: iefimerida.gr).

Δεν είναι μόνο το «λεφτά υπάρχουν», αλησμόνητο «λάβαρο» του 2009 με το οποία άλωσε την εξουσία, που πρέπει να ξεχάσουμε για να του δώσουμε συγχωροχάρτι. Σταχυολογώντας, μεταξύ άλλων τα πρωτοσέλιδα του «προοδευτικού» τύπου πριν από τις εκλογές του 2007 βρίσκουμε: στα ΝΕΑ «Σούπερ σχολεία, με θέατρα, Ιντερνέτ καφέ, γκαράζ» και «Γιώργος: Αυξήσεις - μαμούθ στις συντάξεις Εγγυάται 800€ για κάθε ζευγάρι ηλικιωμένων», στο ΒΗΜΑ «Πακέτο Γιώργου υπέρ των αδυνάμων» και «Εγγυώμαι και δεσμεύομαι», στη ΝΙΚΗ «700€ η σύνταξη του ΙΚΑ», στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ «Έδωσε ρέστα στους συνταξιούχους», στο ΕΘΝΟΣ «Αυξήσεις στήριγμα για τους συνταξιούχους», στην ΑΥΡΙΑΝΗ «Διπλασιάζει τις αγροτικές συντάξεις ο Γιώργος»! Το πόσο «εγγυάται και δεσμεύεται» το γνωρίσαμε από την καλή και από την ανάποδη το 2010. Ο λογαριασμός είναι τόσο βαρύς που ανάγκασε κορυφαίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ να δηλώσει σε συνέντευξη  ότι «Ο κύριος Παπανδρέου δεν πρέπει να είναι υποψήφιος, μόνο σε αποικία μπορεί να είναι υποψήφιος με τέτοια προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα» (MEGA, 4/12/2011). Μόνο σε αποικία λοιπόν.

Φυσικά, δεν είναι μόνο αυτό που πρέπει να ξεχάσουμε. Στις 8 Μαρτίου του 2008 ο κύριος Παπανδρέου διαδήλωνε -με την γροθιά αναπεπταμένη μπροστά στο πανό ΓΕΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ, γωνία Όθωνος και Αμαλίας- περιστοιχισμένος από τους «πράσινους» προέδρους συνομοσπονδιών και ομοσπονδιών κατά του νέου ασφαλιστικού νόμου. Δεν ήταν ο Τσίπρας –όχι ότι δεν θα το ήθελε- αλλά ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις τις οποίες ήλεγχε. Λίγους μήνες αργότερα, τον Δεκέμβριο, οι ίδιοι συνδικαλιστές –προφανώς με την ανοχή αν όχι και με την ενορχήστρωση του ΠΑΣΟΚ- έβαλλαν πλάτη εξασφαλίζοντας τις προϋποθέσεις για την επέκταση των γεγονότων που ακολούθησαν την δολοφονία Γρηγορόπουλου. Μόλις τρεις μήνες μετά, τον Μάρτιο του 2009, ο κύριος Παπανδρέου ενώ γνώριζε τα προβλήματα αρνήθηκε να συμβάλλει στο κλίμα κοινωνικής ηρεμίας που ζήτησε ο Καραμανλής. Ο τέως Υπουργός Οικονομίας της Γερμανίας Στάινμπρουκ σε βιβλίο του (Under Strich, 2010) αναφέρει ότι σε συνάντηση που είχαν τον Ιανουάριο του 2009 του ανέφερε ότι δεδομένης της κατάστασης: «δεν ήταν πλέον και τόσο σίγουρος ότι ήθελε να κερδίσει τις εκλογές». Αντίθετα όμως, με ότι είπε στον Γερμανό συνομιλητή του, τους επόμενους μήνες μεταχειρίστηκε όλα τα αθέμιτα εργαλεία του λαϊκισμού για να υπονομεύσει την κυβέρνηση και να αλώσει την εξουσία.

Ο μοιραίος Infante,  -στον οποίο «δόθηκε το δαχτυλίδι» το 2003, από τον κύριο Σημίτη που δεν άντεχε την ήττα-  γιός πρωθυπουργού, υπουργός πάνω από δέκα χρόνια, δεξί χέρι του Σημίτη έφτασε στο σημείο να δηλώσει στο εξωτερικό ότι «διοικεί μια διεφθαρμένη χώρα»! Αυτός ήταν απλώς περαστικός. Κοιμόταν επάνω στο συννεφάκι του. Το ερώτημα είναι οι «σύντροφοί» του γιατί δεν τον μαζεύουν τώρα;

Αντώνης Αντωνάκος

22-12-2020

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.           http://www.antonakos.edu.gr

Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2020 00:59

Καλύτερα ναι, καλύτεροι όχι του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από
 

Καλύτερα ναι, καλύτεροι όχι.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έλεγε ότι οι πολιτικοί οφείλουν να είναι φειδωλοί στα λόγια. Οφείλουν να μιλούν κυρίως με το έργο τους. Γιατί τα λόγια μπορούν να γίνουν όπλα που συχνά στρέφονται εναντίον σου. Δεν είναι αναγκαίο να είναι κάποιος εθισμένος σε brutalεκφράσεις όπως τα «αστέρια» της Χ.Α. ή ο Πολάκης. Αρκεί και η ατυχής διατύπωση αμφιλεγόμενων σκέψεων και απόψεων. Παραδείγματα υπάρχουν πολλά αλλά αρκεί η αναφορά σε δύο από τα πιο πρόσφατα εκ μέρους της κυβέρνησης. Η σύγκριση του Υπουργού Ανάπτυξης της Ελλάδας με το Βέλγιο και η αναφορά του Υπουργού Επικρατείας στις ΜΕΘ που δεν έγιναν. Οι όποιες ερμηνευτικές και συμπληρωματικές δηλώσεις ή η επίκληση αντίστοιχων ατοπημάτων του αντιπάλου δεν επαρκούν για να ακυρωθεί το αρνητικό αποτύπωμα.

Ξεκινώντας από το δεύτερο, ακόμα και αν είναι σωστή η διαπίστωση ότι το 50% όσων μπαίνουν στις ΜΕΘ δεν τα καταφέρνουν δεν είναι σε καμία περίπτωση επαρκής δικαιολογία για να καλύψει ελλείψεις και τυχόν παραλείψεις. Γιατί αν είναι 50-50 οι πιθανότητες να επιβιώσει όποιος εισέρχεται στις ΜΕΘ είναι προφανώς πολύ λιγότερες αν δεν υπάρχει μονάδα για να εισαχθεί. Φυσικά δεν αρκεί απλώς η εισαγωγή. Απαιτείται επιπλέον αυτή η μονάδα να είναι κατάλληλα εξοπλισμένη και στελεχωμένη. Δηλαδή ΜΕΘ στην ουσία και όχι μόνο κατ’ όνομα. Η γενική εντύπωση που επικρατεί είναι ότι αυτή η οφειλόμενη επάρκεια και ετοιμότητα εκ μέρους του κράτους δεν υφίσταται.

Στις 18/4/2020 έγραφα (Ανθυγιεινός τουρισμός.): «Πολλοί παράγοντες καθορίζουν τις επιπτώσεις της νόσου σε κάθε χώρα. Τα μέτρα πρόληψης, τα μέσα αντιμετώπισης, η γεωγραφική διασπορά του πληθυσμού, οι συνθήκες αλλά και οι συνήθειες υγιεινής, η διαμονή των υπερηλίκων, ο χρόνος εκδήλωσης των πρώτων κρουσμάτων είναι μερικοί από αυτούς τους παράγοντες». Δηλαδή το «είμαστε καλύτερα» δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη ότι «είμαστε καλύτεροι» αφού το αποτέλεσμα μπορεί εν μέρει ή καθ’ ολοκληρίαν να οφείλεται σε παράγοντες ανεξάρτητους από τα μέσα και τις αποφάσεις για την αντιμετώπισή του προβλήματος. Επομένως, στο μέτρο του εφικτού, πρέπει να εξετάζονται ανεξάρτητα οι διάφοροι παράγοντες για να μπορούμε να τεκμηριώσουμε επαρκώς ότι πράγματι «είμαστε καλύτεροι» και μπράβο μας. Επιπλέον όπως λέει ο λαός «τα στερνά τιμούν τα πρώτα».

Όταν, στις 7/5ου η Ελλάδα ήταν η καλύτερη μεταξύ των 15 «παλαιών» χωρών - προ της «ακατάσχετης» διεύρυνσης- της Ε.Ε.- με 14 θανάτους ανά εκατομμύριο κατοίκων όλοι πανηγυρίζαμε και χειροκροτούσαμε. Τότε οι 5 πρώτες χώρες είχαν αντίστοιχα τα εξής αποτελέσματα: Ελλάδα (14), Φινλανδία (45), Αυστρία (68), Δανία (87), Γερμανία (87), (σε παρένθεση οι θάνατοι ανά εκ.). Σήμερα η κατάσταση έχει διαμορφωθεί ως ακολούθως: Φινλανδία (70), Δανία (140), Γερμανία (188), Ελλάδα (192), Αυστρία (307). Αν δικαιολογείται ένα κράτος να είναι υπερήφανο προφανώς αυτό είναι πρωτίστως η Φινλανδία όχι γιατί είναι πρώτη αλλά γιατί το ποσοστό θανάτων σε αυτό το διάστημα των 6 μηνών αυξήθηκε μόνο κατά 0,55%. Ακολουθεί η Δανία (0,60%), η Γερμανία (1,16%), η Αυστρία (2,93%) και τέλος η Ελλάδα (12,71%). Από την άλλη πλευρά η Ελλάδα στις 7/5ου ήταν 51 φορές καλύτερα από το Βέλγιο (14 έναντι 720 θάνατοι/εκ.) ενώ σήμερα είναι 7 φορές καλύτερα (192 έναντι 1397 θάνατοι/εκατομμύριο). Θα πρέπει επιπλέον να επισημανθεί ότι η Γερμανία δεν έχει ακόμα και σήμερα προχωρήσει σε γενικό lockdownενώ το σύστημα υγείας της είναι σε θέση να υποδέχεται και να περιθάλπει ασθενείς και από άλλες χώρες (Βέλγιο, κ.λπ.). Ακόμα ότι η Σουηδία η οποία αρνείται το γενικό κλείσιμο έχει αύξηση θανάτων κατά το ανωτέρω διάστημα των 6 μηνών μόνο 1,25% (654 έναντι 291).

Για να μην υπάρξει παρανόηση πρέπει να τονίσουμε ότι, ενώ ο τουρισμός είναι αναμφισβήτητα ένας από τους σημαντικούς παράγοντες διάδοσης της νόσου –είναι χαρακτηριστικό ότι ο Μπιλ Γκέιτς ανέφερε ως μία από τις επιπτώσεις της πανδημίας τον δραστικό περιορισμό στο μέλλον των επαγγελματικών ταξιδιών γεγονός που προκάλεσε τις αντιδράσεις των αεροπορικών εταιρειών-, δεν συνιστά κατ’ ανάγκην αναγκαίο κακό. Αρκεί να αντιμετωπιστεί σωστά. Το παράδειγμα της Κύπρου είναι χαρακτηριστικό. Εξαρτάται από τον τουρισμό πολύ περισσότερο από την Ελλάδα. Κάθε χρόνο κατακλύζεται από τουρίστες πολλαπλάσιους από τον πληθυσμό της. Κατάφερε όμως ένα θαύμα. Στις 7 Μαΐου μετρούσε 32 θανάτους ανά εκατομμύριο κατοίκων και σήμερα μόνο 40! Δεν αρκέστηκε στο γεγονός ότι τον Μάιο ήταν εξαιρετικά καλά. Φρόντισε να διατηρήσει τα αριστεία της.

Οφείλουμε για μια ακόμα φορά να τονίσουμε ότι τα συγκεκριμένα αποτελέσματα είναι πολυπαραγοντικά και δεν προσφέρονται για επιφανειακές αναλύσεις. Δεν προσφέρονται ούτε για αυτόκλητους πολιτικούς εισαγγελείς αλλά ούτε βέβαια και για επιπόλαιους πανηγυρισμούς. Η πανδημία είναι ένα παγκόσμιο πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί με ψυχραιμία και αποφασιστικότητα. Πρέπει να αποβάλλουμε τον κακό εαυτό μας που μας θέλει παγιδευμένους στον εύκολο εντυπωσιασμό. Στο «φαίνεσθε», στην επικοινωνία, στο σύνθημα, στην ατάκα, στις «κοκορομαχίες». Σε πολλούς τομείς στο παρελθόν ήμασταν καλύτερα από τους γείτονές μας. Στην εκπαίδευση, στην οικονομία, στο βιοτικό επίπεδο. Το θεωρήσαμε δικαίωμά μας, κεκτημένο και δεδομένο και παραδοθήκαμε στη ραστώνη και τον εφησυχασμό. Αντικαταστήσαμε, σε όλα τα επίπεδα, την αριστεία με τα πελατειακά δίκτυα, τις δημόσιες σχέσεις και την επικοινωνία. Σήμερα πληρώνουμε τις ευκαιρίες και τον χρόνο που χάσαμε, το κεφάλαιο και τις δυνατότητες που σπαταλήσαμε.

Οφείλει να μας γίνει μάθημα. Δεν αρκεί να είμαστε καλύτερα. Πρέπει να γίνουμε καλύτεροι.

Αντώνης Αντωνάκος

27-11-2020

Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2020 00:56

Οι αναφορές Τσίπρα για την πανδημία

Γράφτηκε από
 

 


ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

ΡΑΦΑΗΛ ΜΕΝ. ΜΑΪΟΠΟΥΛΟΣ Πρώην γενικός διευθυντής Οικονομικού ΔΕΗ

Κύριε διευθυντά
Τρεις παρατηρήσεις για τρεις αναφορές του κ. Τσίπρα κατά τη συζήτηση του ζητήματος της πανδημίας στη Βουλή στις 12 Νοεμβρίου.
(α) Εκπλήσσει δυσάρεστα η αναφορά του κ. Τσίπρα ότι η κυβέρνηση κρύβεται πίσω από «συγκεκριμένους επιστήμονες», σε αντιδιαστολή με την επισήμανσή του ότι υπάρχουν άλλοι «δεκάδες αξιόλογοι επιστήμονες στον τόπο μας που μπορούν τούτη την ώρα να παίξουν ρόλο, όχι για να κρυβόμαστε από πίσω τους, αλλά για να μας αναδεικνύουν τι πρέπει να κάνουμε και να μας ασκούν κριτική, όταν χρειάζεται».

 

Με την αναφορά αυτή, ο κ. Τσίπρας διαχωρίζει ουσιαστικά τους επιστήμονες (γιατρούς) σε δύο κατηγορίες, τους «συγκεκριμένους», «πίσω από τους οποίους κρύβεται η κυβέρνηση», και τους «άλλους», εκείνους που «αναδεικνύουν τι πρέπει να κάνουμε…». Αναρωτιέται κανείς αν και η απαίτηση του κ. Τσίπρα να τίθενται «υπόψη των κομμάτων τα πρακτικά της επιτροπής» έχει σχέση με την αναφορά του αυτή. Καθώς στα πρακτικά της επιτροπής θα περιλαμβάνονται τόσο η απόφαση για την εισήγησή της προς την κυβέρνηση (εισήγηση που ούτως ή άλλως γίνεται δημόσια γνωστή) όσο και τα ονόματα και οι απόψεις των μελών της, στις περιπτώσεις των κατά πλειοψηφία εισηγήσεών της.

(β) Προβληματίζει η επιμονή του κ. Τσίπρα στην άποψη πως σε «ένα συμβούλιο πολιτικών αρχηγών» μπορούν να συμφωνήσουν οι συγκεκριμένοι έξι πολιτικοί αρχηγοί σε «ένα σχέδιο σωτηρίας».

Η σημερινή πολιτική πραγματικότητα οδηγεί στην αντίθετη πρόβλεψη: Από το συμβούλιο αυτό δεν θα προέκυπτε «ένα σχέδιο σωτηρίας». Θα προέκυπταν έξι σχέδια και νέες κομματικές αντιπαραθέσεις, με δυσμενείς συνέπειες στην προσπάθεια της χώρας κατά της πανδημίας.

 

(γ) Το πώς ο κ. Τσίπρας ιεραρχεί τις προτεραιότητές του για την αντιμετώπιση της πανδημίας σήμερα το δείχνει η κατηγορηματική του δήλωση: «Στο κρίσιμο θέμα του lockdown, το θέμα δεν είναι αν είμαστε υπέρ ή κατά (του lockdown) τώρα. Το θέμα είναι γιατί φτάσαμε ώς εδώ».

Με απλά λόγια, πρώτα να μάθουμε «γιατί φτάσαμε ώς εδώ» (ακριβέστερα, πρώτα να συγκρουστούμε μεταξύ μας για να μάθουμε) και μετά να αποφασίσουμε «αν θα είμαστε υπέρ ή κατά του lockdown»!

 

 

«Το Κογκρέσο ζήτησε από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ μία έκθεση για τις παραβιάσεις της ελληνικής κυριαρχίας από την Τουρκία. Οι αρμόδιοι αποφάσισαν ότι δεν μπορούσαν να εκφέρουν γνώμη, καλύπτοντας την τουρκική επιθετικότητα. Αν η πολυδιαφημισμένη στρατηγική σχέση έχει νόημα θα πρέπει να βασίζεται σε απτά οφέλη και για τις δύο πλευρές. Η έκθεση αυτή συνιστά μείζον ατόπημα από την πλευρά της Ουάσιγκτον.», «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 13/11/2020

Την ίδια μέρα που η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ –αναμφισβήτητα η σοβαρότερη και αντικειμενικότερη καθημερινή εφημερίδα- επισημαίνει με το κύριο άρθρο της το «Ατόπημα» του Στέιτ Ντιπάρτμεντ η «απογευματινή ναυαρχίδα» του πρώην ΔΟΛ, με άρθρο δημοσιογράφου της, σπεύδει να υιοθετήσει την άποψη ότι απλώς συνιστά «αμφισβήτηση του εθνικού αφηγήματος για τις τουρκικές παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου» αφού όπως συμπληρώνει «το 90% αυτών των παραβιάσεων γίνεται σε μια περιοχή που ούτε οι ΗΠΑ ούτε άλλες χώρες ή το διεθνές δίκαιο εν γένει αναγνωρίζουν ως ελληνικό εναέριο χώρο». Δηλαδή καλώς έπραξε το Σ.Ν. και κακώς φωνάζουν οι ένθεν «εθνοκάπηλοι» τους οποίους με την «λεπτή ειρωνεία» του καυτηριάζει. Στοχεύει, με την γραφίδα του, «κάποιες διπλωματικές πηγές που διαμαρτυρήθηκαν», την Κουμουνδούρου που «εξαπέλυσε μια από τις γνωστές επιθέσεις», μια εφημερίδα που «το έκανε πρώτο θέμα», έναν ραδιοφωνικό σχολιαστή που «πενθούσε χθες το πρωί» ενώ αναρωτιέται γιατί οι «μαχητικοί αναλυτές εθνικών θεμάτων» δεν αντέδρασαν, εκτιμώντας ότι αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι –ως Κασσάνδρες ίσως- είναι απορροφημένοι «από το σενάριο της Μεγάλης Τουρκικής Πρόκλησης στο διάστημα ανάμεσα στον Τραμπ και την είσοδο του Μπάιντεν στον Λευκό Οίκο» ώστε «Αν το σενάριο επαληθευτεί, θα μας πουν ότι το είχαν προβλέψει. Σε αντίθετη περίπτωση, θα πουν ότι φταίει ό ιός. Ή ο καιρός». Δεν μας λέει βέβαια ο Μ. Μητσός τι θα πει εκείνος σε αυτήν την περίπτωση.

Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι η κατάληξη του άρθρου που αποτελεί και ένα διακριτικό χτύπημα κάτω από την ζώνη του Νίκου Δένδια. Αφού επισημαίνει το αυτονόητο, ότι δηλαδή: «Επιβεβαιώνεται έτσι για άλλη μια φορά η ανάγκη να επιλυθούν οι ελληνοτουρκικές διαφορές αφού, όπως δείχνει και η Κύπρος, η παράταση των αδιεξόδων ευνοεί τις αυθαιρεσίες και τα τετελεσμένα.» -δίχως όμως να μας διαφωτίσει για το πώς ακριβώς θα γίνει αυτό, αλλά και γιατί δεν έγινε τα 8 χρόνια του Σημίτη, αφού δεν χάνει την ευκαιρία, αρπάζοντας από τα μαλλιά κάθε αφορμή, για να αποδείξει την αφοσίωσή του στον «αρχιερέα» αλλά και σε όλη την «παρέα» του «εκσυγχρονισμού»- ρίχνει την τορπίλη του «Τώρα που δεν έχει πια τους πονοκεφάλους της Λιβύης και του Ναγκόρνο Καραμπάχ, ο έλληνας υπουργός Εξωτερικών μπορεί να αφοσιωθεί στην άμεση γειτονιά μας.». Δηλαδή δεν έχει επιλυθεί το πρόβλημα με την Τουρκία επειδή ο Υ.Ε. ασχολείτο –ως μη όφειλε;- με την Λιβύη και με το Τούρκο –Λιβυκό σύμφωνο.

Επειδή δεν υπάρχει «καπνός δίχως φωτιά» την ίδια μέρα με την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και τα ΝΕΑ το άρθρο του Μ. Κοττάκη στην ΕΣΤΙΑ είναι αποκαλυπτικό. Σύμφωνα με τον αρθρογράφο κάποια κέντρα «τραβούν το χαλί κάτω από τα πόδια» του Υ.Ε.. Κάποιοι τον ωθούν «προς την έξοδο από την κυβέρνηση». Αναφέρει ότι τα πυρά «τα δέχεται μέσα από το Μέγαρο Μαξίμου, από κυβερνητικό κέντρο πλησίον του πρωθυπουργού, χωρίς αυτό να είναι απαραιτήτως σε γνώση του πρωθυπουργού». Παίρνοντας αφορμή από άρθρο άλλου δημοσιογράφου με «διαχρονική επιρροή στους πασοκογενείς πολιτικούς» στο οποίο ο συντάκτης υποστήριζε ότι ο Υ.Ε. «τελεί υπό δυσμένεια γιατί δεν ζητά την έγκριση του πρωθυπουργού για συγκεκριμένες επιλογές του» ο Κοττάκης εκτιμά ότι: «ο υπουργός Εξωτερικών πράγματι βρίσκεται σε δυσμένεια. Αλλά όχι αυτή που περιγράφεται στο δημοσίευμα. Βρίσκεται στη δυσμένεια τουλάχιστον δύο, μπορεί και τριών πασοκογενών υπουργών, οι οποίοι με συνεντεύξεις, κοινοβουλευτικές παρεμβάσεις, βιβλία στέλνουν μηνύματα στον ξένο παράγοντα ότι “εμείς είμαστε πιο ευέλικτοι, θα το κάνουμε καλύτερα. Άρα προκρίνατε την υπουργοποίησή μας!”». Και συμπληρώνει ο Κοττάκης: «Όπου «καλύτερα» σημαίνει παραχωρήσεις κυριαρχίας βεβαίως.Εις εκ των υπουργών είναι γνωστός στα ενδότερα της κυβερνήσεως με το προσωνύμιο «φίδι»».

Το σύστημα που λυμαινόταν το ελληνικό δημόσιο τις τελευταίες δεκαετίες πριν από την κρίση, κατέχοντας τους «αρμούς της εξουσίας» ακόμα και όταν ήταν στην κυβέρνηση οι «δεξιές παρενθέσεις». Το σύστημα που εξέθρεψε την «διαπλοκή» δημιουργώντας τους «εθνικούς εργολάβους» και τους «εθνικούς προμηθευτές». Το σύστημα που έθαψε την «ληστεία» του χρηματιστηρίου, που σφύριζε αδιάφορα όταν το μισό υπουργικό συμβούλιο βρέθηκε υπόλογο απέναντι στην δικαιοσύνη. Το σύστημα που έχει το μεγαλύτερο μερίδιο της ευθύνης για την χρεωκοπία και τα μνημόνια δεν εννοεί να το βάλει κάτω. Ελλοχεύει στις σκιές φορώντας τις «μάσκες» μιας δήθεν προοδευτικής-εκσυγχρονιστικής ιντελιγκέντσιας. Όσο επιτυγχάνει τους στόχους του αποθρασύνεται. Φτάνει στο σημείο να προτείνει για αξιοποίηση ακόμα και τον υπουργό οικονομικών της χρεωκοπίας. Φτάνει στο σημείο να υποστηρίξει ότι μόνο στην κεντροαριστερά –σε αυτήν που ευθύνεται για την χρεωκοπία- «υπάρχουν μυαλά». Έχει το θράσος να υποστηρίζει ότι ο Πρωθυπουργός «αφαιρεί αρμοδιότητες από τους Δεξιούς υπουργούς μήπως δει η κυβέρνηση άσπρη μέρα!».

Είναι γνωστή, από την Παλαιά Διαθήκη, η καταστροφική επιρροή του όφη στους πρωτόπλαστούς. Τους στοίχισε την έξοδο από την Εδέμ. Στις παρυφές της εξουσίας ελλοχεύουν πάντοτε όφεις -γλοιώδεις και σερνόμενοι, ιοβόλοι και μοχθηροί- ναρκοθετώντας το έργο της και εκθέτοντάς την στον κίνδυνο της ανώμαλης προσγείωσης και της «Εξόδου». Η αποφυγή τους είναι ένα από τα πιο δύσκολα έργα και χαρακτηρίζουν τους ικανούς ηγέτες. Είναι καταστροφικοί ακόμα και όταν λειτουργούν μεμονωμένα. Πόσο μάλλον όταν είναι ενταγμένοι σε ένα σύστημα συμφερόντων -πολιτικών και οικονομικών- που επιχειρεί να κάνει πράξη στην πολιτική τον τίτλο του βιβλίου του Henri Troyat: «Ο νεκρός κυριεύει τον ζωντανό».

Αντωνάκος Αντώνης

13-11-2020

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.           http://www.antonakos.edu.gr

Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2020 01:16

Το κόστος της ολιγωρίας του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από
 

 

«Ευτυχώς η χώρα μας δεν αποτελεί ισχυρό πόλο έλξης τουριστών για την περίοδο των Εορτών και των εκπτώσεων. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με τα αποφασιστικά μέτρα της κυβέρνησης –βοήθησε το γεγονός της προΰπαρξης αρνητικού «παραδείγματος»- και την αυτοπειθαρχία των πολιτών συνέβαλε τα μέγιστα στο να αποτελέσει η Ελλάδαυπόδειγμααντιμετώπισης της νόσου. Με την ελπίδα αλλά και τηνπροϋπόθεσηότι θα βρεθεί σύντομα αποτελεσματική θεραπεία/φάρμακο –και αργότερα βέβαια και το εμβόλιο- αλλά κυρίως ότι η καλοκαιρινή ζέστη θακαταστείλειτην εξάπλωση του ιού μπορούμε να αντιμετωπίζουμε την θερινή τουριστική περίοδο αισιοδοξώντας ότι δεν θα μας δημιουργήσει, ετεροχρονισμένα, τα προβλήματα που αποφύγαμε έως τώρα.», «Ανθυγιεινός τουρισμός.», 18/4/20.

Δυστυχώςη αισιοδοξία δεν είναι αρκετή. Απαιτούνται πολιτικές αποφάσεις που,προβλέπονταςέγκαιρατις εξελίξεις, θα θεσμοθετούν και θα επιβάλουν τα αναγκαία μέτρα. Με άλλα λόγια απαιτείται: «συν Αθηνά και χείρα κίνει».

Τα στοιχεία των παραγόντων που συνέβαλλαν στην εξάπλωση της πανδημίας ήταν γνωστά. Όπως ανέλυα τον Απρίλιο σε προηγούμενο κείμενο (Ανθυγιεινός τουρισμός.) ένας από τους βασικούς παράγοντες είναι το τουρισμός και από την πλευρά αυτή ήταντυχερήη χώρα μας η οποία δεν δέχεται μεγάλο πλήθος επισκεπτών τον χειμώνα και ιδιαίτερα κατά τις εορτές των Χριστουγέννων. Είχαμε έτσι τηνευκαιρίαόχι μόνο να γλυτώσουμε, με «αμυχές», το πρώτο κύμα της πανδημίας αλλά και ναπροετοιμαστούμεκαλύτερα γι’ αυτό που φαινόταν το πιθανότερο. Δηλαδή για την δεύτερη επέλαση του ιού.

Στον κύκλο μου είχα τρία περιστατικά γνωστά ήδη από τον Σεπτέμβριο. Και των τριών η προέλευση ήταν ο τουρισμός. Ήταν ήδη γνωστό δηλαδή από το τέλος του καλοκαιριού ότι η εξάπλωση του ιού είχε αρχίσει αλλά ήταν γνωστές και οιεστίες μετάδοσης. Φυσικά κανένας λογικός δεν υποστηρίζει ότι δεν έπρεπε να ανοίξει ο τουρισμός. Κανένας λογικός, και πολιτικά αντικειμενικός, δεν υποστηρίζει ότι μπορούσε το lockdown να συνεχιστεί επ’ άπειρον. Ούτε η οικονομία, αλλά ούτε και η κοινωνία θα άντεχαν. Κανένας λογικός και αντικειμενικός δεν υποστηρίζει ότι θα μπορούσαν να αλλάξουν ριζικά σε λίγους μήνες οι υποδομές στην υγεία ή στην εκπαίδευση για παράδειγμα. Όμως, επίσης, κανένας λογικός και αντικειμενικός δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι δεν έπρεπε να ήμαστε καλύτεραπροετοιμασμένοιγια να αντιμετωπίσουμε το δεύτερο κύμα. Ανάμεσα στο μηδέν και το άπειρο η απόσταση είναι τεράστια.

Αν για παράδειγμα το γενικό lockdown, που επιβλήθηκε τώρα, είναι ιδιαίτεραεπώδυνοοικονομικά και κοινωνικά γιατί το μερικό στην νυχτερινή  έξοδοάργησετόσο; Γιατί έπρεπε να φτάσουμε στις 28 Οκτωβρίου για να κλείσουν κάποιες από τις πιο επικίνδυνες εστίες (εστίαση, διασκέδαση, κ.λπ.) μετάδοσης; Γιατί, αν όχι από τις 15 Σεπτεμβρίου, τουλάχιστον από την 1ηΟκτωβρίου δεν επιβλήθηκε ηαναστολήλειτουργίας, μετά τις 9μ.μ., συγκεκριμένων κλάδων; Γιατί επετράπη η λειτουργία των κλειστών γυμναστηρίων; Γιατί τουλάχιστον τα Λύκεια δεν λειτούργησαν πρωί – απόγευμα ώστε να μπορέσουν να δημιουργηθούν μικρότερα τμήματα; Το κόστος για ορισμένους από τους πληττόμενους θα ήταν μικρότερο. Για παράδειγμα η εστίαση θα λειτουργούσε μεσημέρι και απόγευμα και τα καφέ το ίδιο. Μπροστά στο γενικό κλείσιμο το κόστος θα ήταν μικρότερο. Η ανάγκη μέτρων στήριξης των πληττόμενων μικρότερη. Το κόστος για την οικονομία μικρότερο.

Η πολιτική δεν είναι μόνο η «τέχνη του εφικτού». Πολιτική είναι ηικανότηταέγκαιρης «ανάγνωσης των οιωνών» που οδηγεί στην λήψη των εφικτών μέτρων. Από τον συνδυασμό αυτών των δύο κρίνεται ηεπάρκειακάθε πολιτικής διαχείρισης.

Αντωνάκος Αντώνης

06-11-2020

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.">Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.          http://www.antonakos.edu.gr

Δημοσιεύθηκε ή αναδημοσιεύθηκε και στα sites:tribune,thepressroom,olympia,diktyo,dakekavalas.

Σάββατο, 07 Νοεμβρίου 2020 01:14

Η οικονομία lockdown, η πολιτική knockout; του Αντώνη Αντωνάκο

Γράφτηκε από
 

Η οικονομία lockdown, η πολιτική knockout;

«Ευτυχώς η χώρα μας δεν αποτελεί ισχυρό πόλο έλξης τουριστών για την περίοδο των Εορτών και των εκπτώσεων. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με τα αποφασιστικά μέτρα της κυβέρνησης –βοήθησε το γεγονός της προΰπαρξης αρνητικού «παραδείγματος»- και την αυτοπειθαρχία των πολιτών συνέβαλε τα μέγιστα στο να αποτελέσει η Ελλάδα υπόδειγμα αντιμετώπισης της νόσου. Με την ελπίδα αλλά και την προϋπόθεση ότι θα βρεθεί σύντομα αποτελεσματική θεραπεία/φάρμακο –και αργότερα βέβαια και το εμβόλιο- αλλά κυρίως ότι η καλοκαιρινή ζέστη θα καταστείλει την εξάπλωση του ιού μπορούμε να αντιμετωπίζουμε την θερινή τουριστική περίοδο αισιοδοξώντας ότι δεν θα μας δημιουργήσει, ετεροχρονισμένα, τα προβλήματα που αποφύγαμε έως τώρα.», «Ανθυγιεινός τουρισμός.», 18/4/20.

Δυστυχώς η αισιοδοξία δεν είναι αρκετή. Απαιτούνται πολιτικές αποφάσεις που, προβλέποντας έγκαιρα τις εξελίξεις, θα θεσμοθετούν και θα επιβάλουν τα αναγκαία μέτρα. Με άλλα λόγια απαιτείται: «συν Αθηνά και χείρα κίνει».

Τα στοιχεία των παραγόντων που συνέβαλλαν στην εξάπλωση της πανδημίας ήταν γνωστά. Όπως ανέλυα τον Απρίλιο σε προηγούμενο κείμενο (Ανθυγιεινός τουρισμός.) ένας από τους βασικούς παράγοντες είναι το τουρισμός και από την πλευρά αυτή ήταν τυχερή η χώρα μας η οποία δεν δέχεται μεγάλο πλήθος επισκεπτών τον χειμώνα και ιδιαίτερα κατά τις εορτές των Χριστουγέννων. Είχαμε έτσι την ευκαιρία όχι μόνο να γλυτώσουμε, με «αμυχές», το πρώτο κύμα της πανδημίας αλλά και να προετοιμαστούμε καλύτερα γι’ αυτό που φαινόταν το πιθανότερο. Δηλαδή για την δεύτερη επέλαση του ιού.

Στον κύκλο μου είχα τρία περιστατικά γνωστά ήδη από τον Σεπτέμβριο. Και των τριών η προέλευση ήταν ο τουρισμός. Ήταν ήδη γνωστό δηλαδή από το τέλος του καλοκαιριού ότι η εξάπλωση του ιού είχε αρχίσει αλλά ήταν γνωστές και οι εστίες μετάδοσης. Φυσικά κανένας λογικός δεν υποστηρίζει ότι δεν έπρεπε να ανοίξει ο τουρισμός. Κανένας λογικός, και πολιτικά αντικειμενικός, δεν υποστηρίζει ότι μπορούσε το lockdownνα συνεχιστεί επ’ άπειρον. Ούτε η οικονομία, αλλά ούτε και η κοινωνία θα άντεχαν. Κανένας λογικός και αντικειμενικός δεν υποστηρίζει ότι θα μπορούσαν να αλλάξουν ριζικά σε λίγους μήνες οι υποδομές στην υγεία ή στην εκπαίδευση για παράδειγμα. Όμως, επίσης, κανένας λογικός και αντικειμενικός δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι δεν έπρεπε να ήμαστε καλύτερα προετοιμασμένοι για να αντιμετωπίσουμε το δεύτερο κύμα. Ανάμεσα στο μηδέν και το άπειρο η απόσταση είναι τεράστια.

Αν για παράδειγμα το γενικό lockdown, που επιβλήθηκε τώρα, είναι ιδιαίτερα επώδυνο οικονομικά και κοινωνικά γιατί το μερικό στην νυχτερινή έξοδο άργησε τόσο; Γιατί έπρεπε να φτάσουμε στις 28 Οκτωβρίου για να κλείσουν κάποιες από τις πιο επικίνδυνες εστίες (εστίαση, διασκέδαση, κ.λπ.) μετάδοσης; Γιατί, αν όχι από τις 15 Σεπτεμβρίου, τουλάχιστον από την 1η Οκτωβρίου δεν επιβλήθηκε η αναστολή λειτουργίας, μετά τις 9μ.μ., συγκεκριμένων κλάδων; Γιατί επετράπη η λειτουργία των κλειστών γυμναστηρίων; Γιατί τουλάχιστον τα Λύκεια δεν λειτούργησαν πρωί – απόγευμα ώστε να μπορέσουν να δημιουργηθούν μικρότερα τμήματα; Το κόστος για ορισμένους από τους πληττόμενους θα ήταν μικρότερο. Για παράδειγμα η εστίαση θα λειτουργούσε μεσημέρι και απόγευμα και τα καφέ το ίδιο. Μπροστά στο γενικό κλείσιμο το κόστος θα ήταν μικρότερο. Η ανάγκη μέτρων στήριξης των πληττόμενων μικρότερη. Το κόστος για την οικονομία μικρότερο.

Η πολιτική δεν είναι μόνο η «τέχνη του εφικτού». Πολιτική είναι η ικανότητα έγκαιρης «ανάγνωσης των οιωνών» που οδηγεί στην λήψη των εφικτών μέτρων. Από τον συνδυασμό αυτών των δύο κρίνεται η επάρκεια κάθε πολιτικής διαχείρισης.

Αντωνάκος Αντώνης

06-11-2020

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.           http://www.antonakos.edu.gr

Δευτέρα, 02 Νοεμβρίου 2020 01:17

Το ΚΙΝΑΛ χάνει χρόνο του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από

Το ΚΙΝΑΛ χάνει χρόνο.

«ΤοΚΙΝΑΛ χάνει χρόνο. Κρίσιμο και πολύτιμο χρόνο. Η κυβέρνηση αρχίζει να δείχνει την ηλικία της. Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε πολύπλευρη κρίση. Αλλά ό,τι κι αν συμβαίνει, το ΚΙΝΑΛ μαζεύει 5%-6% στις δημοσκοπήσεις. Με τον ήλιο τα βάζει, με τον ήλιο τα βγάζει, κάτι έχουν τα έρμα και ψοφούν.», Ι. Πρετεντέρης, «Τα ΝΕΑ» 7/10/2020.

Ο έμπειρος δημοσιογράφος δεν εκφράζει μόνο την δική του αγωνία. Είναι η αγωνία ενός ολόκληρου συστήματος εξουσίας το οποίο διαφεντεύει –από το προσκήνιο ή το παρασκήνιο- την χώρα σχεδόν αδιαλείπτως τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες. Ενός συστήματος του οποίου η αλαζονεία παρουσιάζεται ανάγλυφη στον χαρακτηρισμό της τριετίας Μητσοτάκη ως «Δεξιάς παρένθεσης». Ενός συστήματος το οποίο ευθύνεται για τον διχασμό του λαού στους «προοδευτικούς» και τους «άλλους», για τον εθισμό της κοινωνίας στον ανερμάτιστο καταναλωτικό ευδαιμονισμό και στην διαφθορά, για την χρεωκοπία. Να υπενθυμίσουμε ότι το Δημόσιο Χρέος ήταν μόλις 28,4% το 80 και ότι το 1988 είχε «εγκατασταθεί στο τιμόνι της οικονομίας ο αυτόματος πιλότος του Δ.Χ. και των άλλων ανελαστικών δαπανών»επειδή «ο κρατικός προϋπολογισμόςπενταπλασιάστηκε […] ενώ η επέκταση αυτή έγινε σε συνθήκες οικονομικής στασιμότητας, αφού κατά την επταετία η αύξηση του πραγματικού εθνικού εισοδήματος δεν ξεπερνά το 7%», (Α. Λάζαρης 10/6/1988). Να θυμίσουμε επίσης ότι ο Σημίτης παρέδωσε το Δ.Χ. το 2003 στο 109,9% και φυσικά τότε δεν υπήρξε κάποιος εντεταλμένος για να συνυπολογίσει το κρυφό χρέος –ΔΕΚΟ, swaps, κ.λπ.- το οποίο ο Γεωργίου φόρτωσε στην διακυβέρνηση Καραμανλή.

Το σύστημα εξουσίας που διαμόρφωσε το «Κίνημα» καλοπέρασε και κακόμαθε. Δεν μπορεί να μείνει εκτός εξουσίας. Διαμορφώθηκαν τα «Νέα Τζάκια» και «αγκυροβόλησαν» στον κρατικό προϋπολογισμό. Στα Δημόσια Έργα και τις κρατικές προμήθειες. Δεν μπορούν να επιβιώσουν μακριά από το κράτος. Το επίπεδο της πολιτικής ηθικής τους παρουσιάζεται ανάγλυφο στο «μαζί τα φάγαμε» του κυρίου Πάγκαλου. Η εξίσωση των ευθυνών πολιτών και πολιτικών είναι ενδεικτική του θράσους που καλλιεργήθηκε στο «μποστάνι» του «ΠΑΣΟΚ και των λοιπών δημοκρατικών δυνάμεων». Όταν οι πολίτες τους έστειλαν τον λογαριασμό σαλπάρισαν γι’ άλλες πολιτείες. Όχι γιατί κατάλαβαν τα λάθη τους. Αποτελεί εξαίρεση ο κύριος Χρυσοχοΐδης που ευθαρσώς δήλωσε: «Η διετής κυβέρνηση η δική μας οδήγησε σε αδιέξοδα. Οικονομικά, εθνικά, κοινωνικά. Οδήγησε σε φτώχεια και αποσύνθεση, εθνική ταπείνωση και εθνική αναξιοπρέπεια και τέλος οδήγησε σε εθνική αποδιοργάνωση»(MEGA, 4/12/2011). Οι άλλοι επιχειρούν να φορτώσουν αλλού τις δικές τους ευθύνες. Στην Ν.Δ. και τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. επιδιώκοντας την ανασύσταση του συστήματος που ήλεγχε όλους τους αρμούς της εξουσίας ακόμα και όταν το ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν ήταν κυβέρνηση.

Εν τω μεταξύ «προωθούνται» οι άνθρωποι του συστήματος στους αρμούς της εξουσίας. Παραμένουν στην επικαιρότητα και υπηρετούν τα εξουσιαστικά «δίκτυα» συστηματικά και συγκροτημένα. Προωθούνται με επιμονή από το σύστημα διαμόρφωσης/χειραγώγησης της κοινής γνώμης. Στις 29 Μαΐου ο συγκάτοικος του κυρίου Πρετεντέρη στο οπισθόφυλλο των ΝΕΩΝ(Μ. Μητσός) πρότεινε τους κυρίους Παπακωνσταντίνου(Υ.Ο. της χρεωκοπίας), Γιαννίτση, Διαμαντοπούλου, Τσακλόγλου ως αξιόπιστες λύσεις για το Ταμείο ανασυγκρότησης. Ήδη ο κύριος Τσακλόγλου έγινε Υπουργός ενώ η κυρία Διαμαντοπούλου προωθείται στον Ο.Ο.Σ.Α.. Ο ίδιος αρθρογράφος απευθυνόμενος στον Πρωθυπουργό γράφει(16/10): «Ας το παραδεχθεί: οι ικανότεροι υπουργοί του(ο Πιερρακάκης, ο Τσακλόγλου, ο Χρυσοχοΐδης) από εκεί προέρχονται(σ.σ. την Κεντροαριστερά). Όσο για τους κλασσικούς δεξιούς(ονόματα δεν λέμε) τους αφαιρεί συνεχώς αρμοδιότητες μπας και η κυβέρνησή του δει άσπρη μέρα»! Αφού δεν προσβάλλεται ο Πρωθυπουργός και οι δεξιοί υπουργοί εμάς μας περισσεύει. Ο αρθρογράφος υποδεικνύει, αν δεν αναγνωρίσουν την αξία της Διαμαντοπούλου οι ξένοι, να αξιοποιηθεί ως ΥΠΕΠΘ ενώ προτείνει και τον κύριο Π. Καψή. Μάλλον θεωρεί ότι τα μυαλά που «υπάρχουν» φυτρώνουν αποκλειστικά στο «πράσινο μποστάνι».

Προσπαθώντας να τονώσει το ηθικό του ΚΙΝΑΛ ο Ι.Π. σημειώνει ότι: «Προς το παρόν, το θετικό είναι ότι άντεξε την πίεση του ΣΥΡΙΖΑ κι αποτελεί μια μικρή αλλά σοβαρή οντότητα στον ευρύτερο χώρο του Κέντρου ή της Κεντροαριστεράς. Είναι το τρίτο κόμμα της χώρας Καθόλου αμελητέο μέγεθος.Να θυμίσω πως το Φιλελεύθερο Δημοκρατικά Κόμμα του Γκένσερ κυβερνούσε από το 1969 ως το 1992 όχι μόνο τη Γερμανία αλλά σχεδόν ολόκληρη την Ευρώπη. Ως τρίτο κόμμα και χωρίς να πάρει ποτέ πάνω από 7,8%!». Επομένως δεν πρέπει να απογοητεύονται από την δημοσκοπική καθήλωση. Μπορούν όχι μόνο να μετέχουν σε κυβερνητικούς συνασπισμούς αφού, όπως διαπίστωνε ο ίδιος σε άλλο σημείωμά του(31/7/2020), «κάνουν λάθος άσοι βλέπουν στην εξουσία μια κλασική μονοκομματική κυβέρνηση της ΝΔ», αλλά και να κυβερνήσουν την χώρα, ως κατέχοντες την τεχνογνωσία, στηριζόμενοι σε άλλους. Για παράδειγμα θα μπορούσε στο μέλλον ο ΣΥΡΙΖΑ να στηρίξει μια «προοδευτική» κυβέρνηση του ΚΙΝ.ΑΛ.. Ας είναι τα όνειρα δεν βλάπτουν κανέναν εκτός από εκείνον που τους παραδίνονται. Όμως, συμπληρώνει, ότι είναι μεν θετικό το γεγονός ότι είναι τρίτο κόμμα αλλά: «δεν φτάνει. Χρειάζεται καταφανώς και κάτι άλλο για να πάρει μπόι το ΚΙΝΑΛ». Τόσος καημός πια για να αναστηθεί το παλιό σύστημα ΠΑΣΟΚ; Δεν τους αρκεί η ευρεία συμμετοχή στις κυβερνήσεις της τελευταίας οκταετίας όχι μόνο στην συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου αλλά και στις κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ;

Είναι προφανές ότι δεν τους αρκεί. Συστηματικά και με πάθος υπηρετούν το σχέδιο ανασυγκρότησης της «Μεγάλης Δημοκρατικής Παράταξης»! Πιστοί σε αυτό το πλάνο δεν προσχωρούν στην ΝΔ. Δεν υιοθετούν την ιδεολογία της και δεν σέβονται την ιστορία της. Αυτό επισημαίνει ο Ι.Π. όταν στις 31/7 γράφει ότι: «Στην πραγματικότητα έχουμε μια -κυβέρνηση συνασπισμού της Δεξιάς, του Κέντρου κι ενός αξιόλογου τμήματος της Κεντροαριστεράς»! Για να συμπληρώσει λίγο πιο κάτω ότι: «Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί προς το παρόν ένα βασικό συγκολλητικό στοιχείο του κυβερνητικού συνασπισμού». Δηλαδή αν ο ΣΥΡΙΖΑ πάψει να αποτελεί τον μπαμπούλα για τους πολίτες οι «προοδευτικοί» θα αρμενίσουν γι’ άλλες πολιτείες. Όπως έκανε ο «πρίγκιπας» του ΔΟΛ ο οποίος αφού «διακόσμησε» την Κ.Ο. της ΝΔ (2012-2014) την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια όταν άλλαξε κατεύθυνση ο πολιτικός άνεμος.

Εν τω μεταξύ, περιμένοντας «να πάρει μπόι το ΚΙΝΑΛ», είναι πολύτιμος ο φιλόξενος «ξενιστής» που «αξιοποιεί τα μυαλά» συντηρώντας, άθελά του, τα δίκτυα του «εκσυγχρονισμού» στους τους αρμούς της εξουσίας. Προωθώντας αύτη την πολιτική ο Μ. Μητσός υποδεικνύει (16/10) ότι ο Πρωθυπουργός: «Αγνοώντας τις κραυγές αγωνίας που βγάζουν οι οπαδοί της μετριοκρατίας, της ακινησίας και του βαθέως κράτους της Δεξιάς, θα μπορούσε να ενεργοποιήσει και άλλα ονόματα του ευρύτερου κεντροαριστερού χώρου». Οπαδοί της μετριοκρατίας οι πολίτες που στήριξαν τις πολιτικές που κράτησαν την Ελλάδα στην Δημοκρατική Δύση. Οπαδοί της ακινησίας οι πολίτες που στήριξαν την επιλογή του Καραμανλή για την ένταξη της χώρας στην Ε.Ε. όταν άλλοι εναντιώνονταν λυσσαλέα. Είναι σαν ο Άκης να ήταν παρά λίγους ψήφους αρχηγός της Δεξιάς, σαν ο Τάσος να ήταν υπουργός των κυβερνήσεων Καραμανλή, σαν ο Θόδωρος να ήταν «στρατηγός» της ΝΔ, σαν ο ξεχασιάρης Γιάννος, ο προστάτης των συγγενών του Γιώργος, ο εκ Καστελόριζου εξάγγελος να ήταν στελέχη της. Πλήρης αντιστροφή της πραγματικότητας και της ιστορίας. Έχει δίκιο λοιπόν που κλείνοντας κάνει λόγο για συνωμοσία γράφοντας ότι: «Θα μπορούσε κανείς να συνεχίσει να εξυφαίνει μια τέτοια «συνωμοσία του καλού». Μυαλά υπάρχουν. Πολιτική βούληση χρειάζεται»! Με την διαφορά ότι δεν πρόκειται για «συνωμοσία του καλού».

Μυαλά υπάρχουν λοιπόν. Το ερώτημα είναι αν υπάρχει μυαλό. Γιατί μπορεί το ΚΙΝΑΛ να χρειάζεται χρόνο αλλά ας αναρωτηθούμε σοβαρά. Εμείς γιατί χρειαζόμαστε το ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ;

Αντωνάκος Αντώνης

30-10-2020

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.       http://www.antonakos.edu.gr

 

Η ενέργεια του Εμ. Μακρόν να αναρτήσει σε δημόσια κτίρια του Μονπελιέ και της Τουλούζης τα σατιρικά σκίτσα του περιοδικού Charlie Hebdo, τον αναδεικνύει στον υπερασπιστή του τρόπου ζωής μας.
 
Η κίνηση του αυτή σηματοδοτεί την υιοθέτηση των συγκεκριμένων σκίτσων από το επίσημο γαλλικό κράτος. Κάτι που αναγορεύει το συνδηλούμενο τους σε ένα εθνικό πρότυπο. Οι φανατικοί μουσουλμάνοι πλέον έχουν απέναντι τους όχι μεμονωμένα άτομα, αλλά ένα οργανωμένο κράτος.
 
Τι συμβολίζει αυτή η ενέργεια του Εμ. Μακρόν; Τι μηνύματα στέλνει προς πάσα κατεύθυνση;
 
Δεν υπερασπίζεται απλώς την ελευθερία του λόγου. Αν την περιορίσουμε σε αυτό το σημείο, μικραίνουμε το μέγεθος της πράξης του.
 
Η ελευθερία του λόγου -που δεν σημαίνει απλώς την ελευθερία της εκφοράς του, αλλά κυρίως την μη ύπαρξη συνεπειών αν ο λόγος είναι ενοχλητικός, αιρετικός- αποτελεί μια από τις σταθερές του τρόπου ζωής του δυτικού κόσμου. Όσες μαύρες σελίδες υπήρξαν στην Ιστορία του ήταν συνδεδεμένες και με την κατάλυση της.
 
Συνεπώς, η ευαισθησία που επιδεικνύουμε όταν αυτή απειλείται, έχει βαθιά ιστορική βάση. Και αυτή την ευαισθησία δεν την επιδεικνύουμε μόνον απέναντι στους φανατικούς του Ισλάμ, αλλά απέναντι σε κάθε φανατικό.
 
Απέναντι σε κάθε πολίτη που θεωρεί τα πιστεύω του μέρος της ταυτότητας του, η οποία είναι μια επινόηση των τελευταίων χρόνων που τελικά κατακερματίζει τις κοινωνίες.
 
Οι ταυτότητες, φαίνεται πως είναι η μήτρα του κάθε φανατισμού, καθώς συγκροτούνται μονοθεματικά. Ολοκληρωτικά. Περιχαρακώνουν ομάδες πολιτών, τις συλλογικότητες, οι οποίες οχυρωμένες πίσω από το μοναδικό συστατικό της ταυτότητας τους, το υπερασπίζονται κάθε φορά που νομίζουν πως απειλείται από τον λόγο του Άλλου.
 
Παράγουν εχθρούς, παράγουν μίσος.
 
Ο τζιχαντιστής, ο οποίος έχει ταυτίσει την θρησκεία του με τον εαυτό του, που την έχει καταστήσει όχι μέρος της ταυτότητας του, αλλά την ταυτότητα του ολόκληρη, δεν επιδεικνύει ουδεμία ανοχή σε όλους αυτούς που την αμφισβητούν λόγω και έργω.
 
Στην προκειμένη περίπτωση τους δολοφονεί. Αυτό απαιτεί η θρησκευτική κουλτούρα του.
 
Αυτή η εγκληματική συμπεριφορά είναι κάτι που βρίσκεται, όχι μόνον εκτός των ορίων του νομικού πολιτισμού μας, αλλά κυρίως εκτός των ορίων του τρόπου ζωής μας και ολόκληρου του αξιακού συστήματος των κοινωνιών μας.
 
Ο φόβος μήπως ενοχλήσουμε κάποιους φανατικούς με αυτά που λέμε ή γράφουμε, αναιρεί όλες τις κατακτήσεις των κοινωνιών στις οποίες ζούμε. Ο φόβος και η αυτολογοκρισία, προσβάλλουν την δημοκρατία μας.
 
Και το εξοργιστικό είναι πως οι επίδοξοι δολοφόνοι είναι φιλοξενούμενοι. Αυτοί επέλεξαν να έρθουν στην γειτονιά μας, γιατί τους άρεσε ο τρόπος που ζούμε. Δεν πήγαν στις ομόθρησκες χώρες, γιατί σε αυτές δεν υπάρχουν ελευθερίες, δεν υπάρχει πολυχρωμία στην καθημερινότητα, δεν υπάρχει το όνειρο και η προοπτική.
 
Συνεπώς, ως φιλοξενούμενοι, η ελάχιστη υποχρέωση τους είναι ο σεβασμός των κανόνων αυτών που τους φιλοξενούν. Δεν ήρθαν στις πατρίδες μας για να αλλάξουν τον δικό μας τρόπο ζωής, αλλά για να επιδιώξουν να έχουν μια καλύτερη ζωή.
 
Όσοι πραγματικά αυτό επιζητούν, ο μόνος τρόπος για να το πετύχουν είναι η προσαρμογή και η υπακοή στους νόμους των χωρών που αυτοί επέλεξαν να πάνε.
 
Οι υπόλοιποι, όλοι αυτοί που έρχονται στον πολιτισμό μας για να τον προσβάλλουν, επιβάλλοντας τον δικό τους ή για να οικοδομήσουν τα δικά τους γκέτο μέσα στις δικές μας κοινωνίες, ας φύγουν. Να πάνε από εκεί που ήρθαν.
 
Και αν δεν φεύγουν μόνοι τους, όλα τα κράτη έχουν τους μηχανισμούς προστασίας του πολιτισμού τους.
 
Ο Μακρόν έδειξε την αρχή αυτού του δρόμου.
 
 
Σάκης Μουμτζής
liberal.gr

Εκπαιδευτικά Νέα