Newsletter

Συμπληρώστε το e-mail σας και διαβάστε το καθημερινό newsletter από το dictyo.gr
  
  
  

Πολιτική (12440)

 

 

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από το Μαξίμου.

Καθώς η επερχόμενη οικονομική κρίση ακονίζει τα δόντια της, προοιωνίζοντας νέα σκληρή λιτότητα, είναι φυσιολογικό ο Πρωθυπουργός να έχει μετανιώσει για κάποιες ενέργειες ή επιλογές του. Φυσικά, μόνο οι νεκροί δεν κάνουν λάθη. Μεταξύ των λαθών περιλαμβάνονται τα μικρότερης σημασίας επικοινωνιακά -που τραυματίζουν προσωρινά την εικόνα του- και λάθη επιλογής προσώπων τα οποία, δεν είναι καθοριστικά, αρκεί να μην έχουν οδηγήσει σε καταστάσεις μη ανατάξιμες.

Ο Πρωθυπουργός, ωστόσο, μάλλον έχει μετανιώσει για τρείς κρίσιμες πολιτικές αποφάσεις του. Οι δύο από αυτές αφορούν το εκλογικό σύστημα και τον χρόνο των εκλογών. Η κατάργηση της απλής αναλογικής ήταν αναγκαία. Όμως ήταν λάθος η μη επαναφορά του παλαιού συστήματος με την πριμοδότηση των πενήντα εδρών. Για να αντιληφθούμε το μέγεθος του λάθους αρκεί να κάνουμε αναδρομή στις εκλογές του 2012 όταν η χώρα βρέθηκε στο χείλος της αβύσσου. Με το ισχύον, τότε, σύστημα η Ν.Δ. έλαβε 129 έδρες και το ΠΑΣΟΚ 33. Δίχως ορισμένα λάθη (π.χ. ΕΝΦΙΑ) θα είχε ολοκληρωθεί η θητεία της κυβέρνησης (6ος/16) και η έξοδος από την κρίση, ενώ θα είχαμε αποφύγει και την καταστροφική έλευση του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Αντιθέτως, με το νέο σύστημα, που ψηφίστηκε το 2020, η Ν.Δ. θα ελάμβανε 113 έδρες και το ΠΑΣΟΚ 35. Είναι φανερό ότι η κυβέρνηση Σαμαρά θα ήταν ευάλωτη ενώ θα κατέρρεε μετά την αποχώρηση Κουβέλη το 2013 και η καταστροφή θα ήταν ανυπολόγιστη.

Με το νέο σύστημα, ακόμα και με ποσοστό 37% δεν εξασφαλίζεται η αυτοδυναμία. Με πρόχειρη προσέγγιση δίνει 99 έδρες αυξημένες κατά 5 από το Επικρατείας και 44 από την πριμοδότηση, συνολικά δηλαδή 148. Άλλωστε είναι χαρακτηριστικό επ’ αυτού ότι ο ΣΥΡΙΖΑ τον Ιανουάριο του 2015 με ποσοστό 36,34% αντί για τις 149 έδρες που κέρδισε, με το νέο σύστημα θα είχε συγκεντρώσει 141. Το πρώτο πρόβλημα λοιπόν είναι ο εκλογικός νόμος. Γιατί δεν αρκεί να είσαι πρώτος πρέπει να είσαι και δυνατός. Δηλαδή κατά προτίμηση τουλάχιστον αυτοδύναμος.

Το δεύτερο λάθος είναι η μη αξιοποίηση της ευνοϊκής συγκυρίας. Τον περασμένο Μάιο ο Μητσοτάκης ήταν αναμφισβήτητα κυρίαρχος. Η διεξαγωγή εκλογών τότε θα ήταν και αποδεκτή αφού το πρόβλημα της πανδημίας είχε αντιμετωπιστεί εξαιρετικά. Έτσι θα είχε λυθεί το πρόβλημα της απλής αναλογικής. Έκτοτε ο χρόνος τρέχει σε βάρος της κυβέρνησης αφού φυσιολογικά εκεί στρέφεται η δυσανεξία της κοινωνίας ανεξάρτητα από το αν αυτή οφείλεται στα λάθη της κυβέρνησης ή όχι. Ίσως οι δύο πιο πάνω λόγοι να περιλαμβάνονται στις αιτίες που οδήγησαν στην απομάκρυνση Θεοδωρικάκου. Δίχως να παραβλέπεται η φιλοδοξία και άλλων, μη κοινοβουλευτικών, στελεχών να εκτεθούν στον Νότιο τομέα.

Το τρίτο λάθος του Πρωθυπουργού ήταν διπλό. Αφ’ ενός ο ευτελισμός του θεσμού της Προεδρίας με το νέο σύστημα εκλογής και αφ’ ετέρου η εντελώς απροσδόκητη -αλλά και ανεξήγητη και αδικαιολόγητη για την πλειοψηφία των πολιτών επιλογή της κυρίας Σακελλαροπούλου. Ίσως να ήταν αυτός ένας από τους λόγους που οδήγησαν στην «δεξιά στροφή», με την αξιοποίηση βουλευτών και την προώθηση Βορίδη στο Υπουργείο Εσωτερικών. Σε κάθε περίπτωση, καθώς ο χρόνος αφήνει τα σημάδια του –όπως οι αμαρτίες στο πορτραίτο του DorianGrey- φαίνεται ότι η κυβέρνηση έχει χάσει την αρχική της αυτοπεποίθηση. Η νέα λιτότητα έρχεται ανατρέποντας τα πολιτικά δεδομένα. Η κυβέρνηση επείγεται να κάνει τις εκλογές πριν να είναι αργά. Γι’ αυτό, το «φάντασμα» των εκλογών, καθώς πλανιέται ανήσυχο στις σκιές του Μαξίμου, αναζητά εναγωνίως ένα εκλογικό «ξέφωτο» στην πανδημία.

Αντώνης Αντωνάκος

17-02-2021

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.           http://www.antonakos.edu.gr

 


Ο Γκαγκάριν, ο Θεός και… οι «κηδεμόνες» της εξουσίας.

Όταν επέστρεψε από το πρώτο ταξίδι στο διάστημα ο Γιούρι Γκαγκάριν έγινε δεκτός από τον Νικήτα Χρουστσόφ. Στην κατ’ ιδίαν συνάντηση ο τελευταίος τον ρώτησε αν είδε κάτι στο διάστημα εκτός από τα συνηθισμένα. Διστακτικά ο Γκαγκάριν του απάντησε ότι είχε δει τον Θεό. Ο Χρουστσόφ τότε του είπε: «το φοβόμουν σύντροφε αλλά σε διατάζω να μην το πεις σε κανέναν, οι εργάτες μόνο στον σοσιαλισμό πρέπει να πιστεύουν». Κατά την διάρκεια της περιοδείας του, ανά τον κόσμο, ο σοβιετικός κοσμοναύτης πέρασε και από το Βατικανό. Κατ’ ιδίαν ο Πάπας τον ρώτησε αν είδε στο διάστημα τον Θεό. Ο Γκαγκάριν, πειθαρχώντας στον Χρουστσόφ, απάντησε όχι. Τότε ο Πάπας του είπε: «το φοβόμουν, σε παρακαλώ μην το πεις πουθενά γιατί μόνο στο Θεό πρέπει να στηρίζουν τις ελπίδες τους οι πιστοί».

Ως ανέκδοτο, είναι παλιό και όχι ιδιαίτερα επιτυχημένο. Ωστόσο έχει ένα σημαντικό, ιδιαίτερα για την εποχή μας, μήνυμα. Η εξουσία δεν στηρίζεται στην αλήθεια αλλά στον έλεγχο της πληροφορίας, της γνώσης, της ενημέρωσης. Στα αυταρχικά καθεστώτα η καταστολή των ελευθεριών του τύπου είναι κανόνας. Στην Κίνα, την Ρωσία, την Τουρκία τα ΜΜΕ χειραγωγούνται από την πολιτική εξουσία απόλυτα.  Αλήθεια είναι αυτό που θέλουν το ΚΚΚ, ο Πούτιν, ο Ερντογάν. Η αλήθεια συνιστά θανάσιμο κίνδυνο για την καθεστωτική σταθερότητα. Δεν αρκεί ο έλεγχος των σωμάτων ασφαλείας και του στρατού πρέπει να ελέγχονται και οι πεποιθήσεις των πολιτών. Οι πληροφορίες που καθορίζουν τις πολιτικές και κοινωνικές απόψεις τους. Το ίδιο ίσχυε και στην χώρα μας κατά την διάρκεια της δικτατορίας. Μόνο η Ελένη Βλάχου έκλεισε τις εφημερίδες της τιμώντας το λειτούργημά της.

Στις δημοκρατίες-ακόμα και σε εκείνες που δεν είχαν εμπεδωμένους θεσμούς και βαθειά παράδοση- όσο υπήρχαν μόνο οι εφημερίδες,  ο έλεγχος του τύπου ήταν αδύνατος. Φυσικά ένας, σχετικά περιορισμένος, επηρεασμός ήταν πάντα εφικτός,  αλλά όχι σε βαθμό που να αλλοιώνεται ο δημοκρατικός χαρακτήρας της εξουσίας. Οι εκδότες είχαν ασφαλώς δυνατότητες παρέμβασης  αλλά οι κυβερνήσεις, εκφράζοντας την βούληση των πολιτών, είχαν όχι μόνο τυπικά αλλά και ουσιαστικά την εξουσία. Γι’ αυτό και τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα απέφυγαν την ευθεία εμπλοκή τους με την απόκτηση της ιδιοκτησίας εφημερίδων ή περιοδικών. Το ραδιόφωνο και ιδιαίτερα η τηλεόραση άλλαξαν τα δεδομένα. Στην Ελλάδα, όσο διαρκούσε το κρατικό μονοπώλιο, αποτελούσαν κυβερνητικά όργανα υπό τον περιορισμό της αυστηρής –συχνά όχι αντικειμενικής- κριτικής των κομμάτων και  του τύπου. Η ίδρυση της ιδιωτικής τηλεόρασης άλλαξε άρδην τα δεδομένα.  Ξαφνικά, ιδιαίτερα η τηλεόραση, έγινε «περιζήτητη νύφη» και για τα… «ωραία της μάτια σφάζονται παλληκάρια». Το τελευταίο επεισόδιο της σχετικής μάχης/σφαγής -απόνερα της οποίας έρχονται στη Βουλή με πρωταγωνιστές τους Παππά και Καλογρίτσα- παρακολουθήσαμε το 2016.

Όταν, το 1990, ο Μητσοτάκης μοίρασε τις άδειες της ιδιωτικής τηλεόρασης προφανώς δεν φανταζόταν ότι πριν «αλέκτορα φωνήσαι»  θα αναγκαζόταν να καταγγείλει (1993) την «διαπλοκή». Διαπλοκή η οποία κυριάρχησε την περίοδο του «εκσυγχρονισμού» ανατρέποντας τους συσχετισμούς ισχύος εις βάρος της εκτελεστικής-νομοθετικής εξουσίας. Τα οικονομικά συμφέροντα, ελέγχοντας την ενημέρωση, αναγορεύθηκαν σε κηδεμόνες της πολιτικής ζωής της χώρας. Η εξουσία τυπικά μόνο ανήκει στον λαό. Ουσιαστικά ελέγχεται από τους «ιδιοκτήτες της αλήθειας» οι οποίοι έχουν εμπεδώσει το μάθημα από το ανέκδοτο του Γκαγκάριν.

Αντώνης Αντωνάκος

10-02-2021

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.           http://www.antonakos.edu.gr

Σάββατο, 06 Φεβρουαρίου 2021 00:51

Στον αστερισμό του Me Too του Αντώνη Αντωνάκου.

Γράφτηκε από
 

 

Η πρόσφατη δημοσιότητα δεν προσέθεσε τίποτε καινούργιο σε αυτό που η κοινωνία πιστεύει ότι συμβαίνει στον χώρο του θεάματος. Αυτό που δεν γνωρίζουμε είναι αν η η πραγματικότητα είναι υποδεέστερη της κοινωνικής άποψης. Υπό αυτήν την έννοια η Βάνα Μπάρμπα μάλλον δεν κομίζει γλαύκα. Ο χώρος του αθλητισμού είναι εντελώς διαφορετική περίπτωση. Το αντίστοιχο στον αθλητισμό δεν είναι η σεξουαλική εκμετάλλευση αλλά το εκτεταμένο –αν όχι- γενικευμένο ντόπινγκ. Κατ’ αντιστοιχία, για τον αθλητισμό, αποτελεί υποκρισία να παριστάνουμε τους έκπληκτους όταν διαπιστώνονται ή καταγγέλλονται περιστατικά ντόπινγκ.

Σε κάθε περίπτωση, η σεξουαλική εκμετάλλευση είναι απολύτως καταδικαστέα. Ιδιαίτερα όταν τα θύματα είναι ανήλικα, ή ακόμα χειρότερα παιδιά, ο αποτροπιασμός της κοινωνίας είναι απόλυτα δικαιολογημένος. Αρκεί να θυμηθούμε την τύχη του καταδικασμένου για κακοποίηση και παιδοκτονία Μανώλη Δουρή. Φυσικά, στην περίπτωση των ενηλίκων τα πράγματα, συνήθως, είναι διαφορετικά. Είναι ατυχές ότι στην επιφάνεια έρχονται, κυρίως, περιστατικά που δεν προκύπτουν από τις ανάγκες επιβίωσης ή έστω στοιχειωδώς ανεκτής διαβίωσης αλλά εκείνα που συνδέονται με θεμιτές ή αθέμιτες φιλοδοξίες και καταναλωτικούς εθισμούς. Όχι ότι σε αυτές τις περιπτώσεις η εκμετάλλευση είναι θεμιτή, αλλά σε κάθε περίπτωση είναι διαφορετικό να υποκύπτεις από ουσιαστική ανάγκη και άλλο για μια θέση στα πλατό, στη σκηνή, για ένα ρόλο, για ένα μετάλλιο ή χειρότερα για μία Prada, ένα Rolex ή ένα Armani.

Το πρόβλημα προκύπτει από το γεγονός ότι κανένας δεν ασχολείται σοβαρά με την «αθέατη πλευρά της κοινωνίας» η οποία μόνο προσχηματικά απασχολεί τα φώτα της δημοσιότητας. Όταν στις ΗΠΑ «σχεδόν 30 εκατ. ενήλικοι ζούσαν οε νοικο­κυριά όπου δεν υπήρχε επάρκεια οε φαγητό» σύμφωνα με πρόσφατο άρθρο στο Bloomberg (Καθημερινή, 19/01/2021) τότε είναι εύλογο να υποθέσουμε ότι η παραβίαση των δικαιωμάτων και ο ευτελισμός της αξιοπρέπειας των πολιτών είναι διαδεδομένος. Ανάγκα θεοί πείθονται και βροτοί υποκύπτουν. Η ανέχεια οξύνει και κάνει ανελαστικές τις ανάγκες. Πάνω σε αυτές εδράζεται η εκμετάλλευση.

Στα καθ’ ημάς, η έκταση της ανεργίας, η υποαπασχόληση, οι εξευτελιστικοί μισθοί, διαμορφώνουν τις συνθήκες στις οποίες εδράζεται όχι μόνο η παραβίαση των εργασιακών δικαιωμάτων αλλά και η σεξουαλική παρενόχληση και εκμετάλλευση. Απέναντι στις ανελαστικές βιοτικές ανάγκες ποιος μπορεί να κρίνει αυτούς που έχουν να επιλέξουν ανάμεσα στον δρόμο του Γιάννη Αγιάννη ή της υποταγής στις ορέξεις του Διευθυντή ή του Αφεντικού; Μήπως αν ακολουθήσουν τον δρόμο της καταγγελίας υπάρχει περίπτωση να βρουν το δίκιο τους; Πως θα αντιμετωπίσουν τα πάσης φύσεως μέσα που έχει στην διάθεσή του ο καταγγελλόμενος; Όταν είναι δεδομένο ότι τα δίχτυα του νόμου δεν πιάνουν τα «μεγάλα ψάρια» (Siemens, C4I, χρηματιστήριο, πολιτικό χρήμα, λίστες Λαγκάρντ και Μπόργιανς, κ.λπ.).

Αυτές τις καταστάσεις έχει υποχρέωση να καταγγείλει και να αντιμετωπίσει η πολιτική και η πολιτειακή ηγεσία. Εκεί κρίνεται η κοινωνική ευαισθησία, όχι στο σερβίρισμα εορταστικών γευμάτων και στις συναντήσεις με την κυρία Μπεκατώρου, δράσεις που μοιάζουν με «ευκαιρίες για μια στιγμή δημοσιότητας». Το πρωταρχικό καθήκον των ηγετών είναι η αντιμετώπιση των αναγκών της κοινωνίας, όχι η διαχείριση της δημόσιας εικόνας τους. Των αναγκών εκείνων που διαμορφώνουν τις συνθήκες και για την σεξουαλική εκμετάλλευση κυρίως των «κολασμένων της γης». Αλλά, ποιά είναι η ηγεσία που θα τολμήσει να πιάσει αυτόν τον ταύρο απ’ τα κέρατα;  

28-01-2021

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.       http://www.antonakos.edu.gr
 

Όταν, το 1990, η Νέα Δημοκρατία χαρακτήριζε την  προηγούμενη περίοδο «χαμένη δεκαετία», όσον αφορά την οικονομία, είχε ασφαλώς δίκιο. Η δεκαετία του ’80 ήταν καταστροφική. Δεν ήταν απλώς μια περίοδος χαμένων ευκαιριών αλλά ακόμα χειρότερα κατά την διάρκειά της υποθηκεύθηκε το μέλλον αφού το «χρέος και οι άλλες ανελαστικές δαπάνες» εγκατέστησαν  τον «αυτόματο πιλότο στο τιμόνι της οικονομίας» (Απόστολος Λάζαρης, 10/6/1988).

Εκείνη την περίοδο τόνιζα με επιμονή και σε κάθε ευκαιρία, ότι, ενώ σωστά μιλάμε για μια χαμένη δεκαετία στην οικονομία, θα πρέπει ταυτοχρόνως να συνειδητοποιήσουμε ότι έχουμε χάσει πολλές και αναντικατάστατες δεκαετίες στην εκπαίδευση. Η χώρα έχασε την ευκαιρία να αξιοποιήσει το ανθρώπινο δυναμικό της.

Ιδιαίτερα για την Ελλάδα και μια κοινωνία με τα δικά μας χαρακτηριστικά η επένδυση στην εκπαίδευση, δηλαδή στο ανθρώπινο κεφάλαιο, έπρεπε να αποτελεί την μεγάλη λεωφόρο που θα μας οδηγούσε με ασφάλεια στο μέλλον. Ήδη από το 1978 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε δείξει τον στόχο λέγοντας ότι: «η νέα μεγάλη ιδέα για την Ελλάδα δεν μπορεί να είναι άλλη από το να γίνει η χώρα όχι μόνο Περιφερειακό αλλά Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο κέντρο Παιδείας και Πολιτισμού».

Ο στόχος ήταν μεγαλεπήβολος και είχε χαθεί ήδη πολύτιμος χρόνος. Γιατί σε αντίθεση με αυτό που φαίνεται ως αυτονόητο, αλλά δεν είναι, η μεγάλη αλλαγή δεν έπρεπε να ξεκινήσει από τα νηπιαγωγεία αλλά από την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Αυτή ήταν -και είναι- ο «μεγάλος ασθενής», του οποίου μάλιστα η κατάσταση με την πάροδο του χρόνου γινόταν απελπιστική.

Η τομή, που όφειλε να έχει γίνει ήδη από το 1950, ήταν το άνοιγμα της Τριτοβάθμιας στην ιδιωτική εκπαίδευση. Η κατάσταση θα ήταν τελείως διαφορετική αν, ήδη από τότε, επιτρεπόταν στον ιδιωτικό τομέα να αμφισβητήσει το μονοπώλιο των Δημόσιων ΑΕΙ. Τα ποιοτικά και κοινωνικά επιχειρήματα όσων ήταν αντίθετοι σε μια τέτοια εξέλιξη ήταν κοντόφθαλμοι δογματισμοί ή συντεχνιακά άλλοθι. Η «επάρκεια» των πτυχιούχων των εγχωρίων ΑΕΙ και οι εκατοντάδες χιλιάδες απόφοιτοι από πανεπιστήμια του εξωτερικού καταρρίπτουν αφ’ ενός το επιχείρημα της ποιότητας και αφ’ ετέρου εκείνο της διασφάλισης «ίσων ευκαιριών».

Μετά την Μεταπολίτευση η κατάσταση στην Τριτοβάθμια βαδίζει από το κακό στο χειρότερο. Η συντεταγμένη -αλλά και η ασύνταχτη- «επαναστατικότητα» του φοιτητικού κινήματος αντιμετωπίστηκε από ένα «ψοφοδεές» ή ιδεοληπτικό καθηγητικό κατεστημένο με ανοχή δίχως όρια η οποία μετεξελίχθηκε σε συνενοχή στην ανευθυνότητα. Γιατί αυτό που γίνεται σε πολλά ΑΕΙ θυμίζει το ανέκδοτο που λεγόταν για τους «απελεύθερους» των «Σοσιαλιστικών Παραδείσων» σύμφωνα με το οποίο  όταν τους ρωτούσαν για τις συνθήκες εργασίας και αμοιβών απαντούσαν: «οι ιθύνοντες έκαναν ότι μας πλήρωναν και εμείς κάναμε ότι δουλεύαμε».

Η αρχική απροθυμία του εκπαιδευτικού προσωπικού να ορθώσει ανάστημα απέναντι στην ανευθυνότητα και το συνεχώς διευρυνόμενο «μπάχαλο» βρήκε το συμπλήρωμά της στον λαϊκισμό και την ανευθυνότητα της εκτελεστικής εξουσίας η οποία όχι μόνο δεν αντιμετώπισε σοβαρά την κατάσταση αντίθετα, αρχής γενομένης από την «επιβράβευση» του υπό τον Μαυράκη κινήματος των βοηθών, προσχώρησε σε αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί «ανίερη συμμαχία ανευθυνότητας». Τα ΚΑΤΕΕ έγιναν ΤΕΙ και στην συνέχεια ΑΕΙ, έγινε πράξη, -παραφρασμένη σε «κάθε πόλη και ΑΕΙ κάθε χωριό και ΤΕΙ»- η εξαγγελία της Χούντας για «κάθε πόλη και στάδιο, κάθε χωριό και γυμναστήριο» εξασφαλίζοντας εκλογική πελατεία στους πολιτικούς, θαμώνες σε ταβέρνες καφετέριες και μπαρ, ενοικιαστές για τα σπίτια, ενώ βεβαίως εξαπατούσε νεολαία και κοινωνία παρέχοντας πτυχία δίχως αντίκρισμα.

Τα περιστατικά βίας στα ΑΕΙ, με αποκορύφωμα τα πρόσφατα γεγονότα στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο, αποτέλεσαν το έναυσμα για να ανοίξει η συζήτηση. Προφανώς εκτός από λίγους «κολλημένους» και γραφικούς όλοι συμφωνούν ότι δεν πάει άλλο. Όλοι περιμένουν από την Πανεπιστημιακή Κοινότητα και την Κυβέρνηση να δώσουν τέλος στο κατεστημένο της αυθαιρεσίας. Η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών συμφωνεί με την πρόθεση του Υπουργείου να καταστείλει την ανομία. Η πρόθεση για την πρόσληψη ειδικών φρουρών για τον σκοπό αυτό βρίσκει σύμφωνη την κοινή γνώμη η οποία απορεί με την αρνητική στάση των Πανεπιστημιακών.

Όμως, σε όσους εξετάζουν τα πράγματα βαθύτερα, εγείρονται ερωτήματα, όχι ως αναφορά την πολιτική ορθότητα του μέτρου αλλά σχετικά με την αποτελεσματικότητα και τις ενδεχόμενες παγίδες του. Φυσικά αυτές οι τελευταίες δεν αφορούν τις Ακαδημαϊκές ελευθερίες αλλά τα ατυχή γεγονότα που μπορεί να οδηγήσουν σε αντίθετα του επιδιωκόμενου αποτελέσματα. Η περίπτωση Κοντογιαννόπουλου, η εμμονή του οποίου -με το point system και το ομοιόμορφο ντύσιμο- πυροδότησε γεγονότα -τα οποία λίγο έλλειψε να ανατρέψουν την κυβέρνηση Μητσοτάκη εννέα μήνες μετά την εκλογή της- δεν είναι τόσο παλιά ώστε να την ξεχνάμε. Ούτε φυσικά η περίπτωση Γρηγορόπουλου.

Το κύριο ερωτηματικό όμως αφορά το γεγονός ότι η προωθούμενη ρύθμιση δεν αντιμετωπίζει τα ουσιαστικά προβλήματα των ΑΕΙ τα οποία προφανώς δεν είναι ούτε οι «επαναστάτες» ούτε οι «μπαχαλάκηδες». Όπως δεν είναι ούτε οι «αιώνιοι φοιτητές», ούτε η «μαγική συνταγή» εισαγωγής στα ΑΕΙ που ορίζει πόσοι θα μπαίνουν από την κύρια είσοδο,  και πόσοι από τις πλαϊνές και τις πίσω πόρτες. Το βασικό πρόβλημα είναι η ποιότητα των πτυχίων. Η λύση του έχει δύο κύριους παράγοντες. Το διδακτικό προσωπικό και την εκτελεστική εξουσία. Το «μπάχαλο» είναι αποτέλεσμα του συνδυασμού της στρεβλής λειτουργίας αυτών των δύο.

Η ευθύνη της πολιτείας -αφού δεν μπορούν προς το παρόν να ιδρυθούν ιδιωτικά ΑΕΙ λόγω Συντάγματος- συνίσταται στην αντιστροφή της πορείας που ακολουθήθηκε τα προηγούμενα χρόνια. Ουσιαστικός περιορισμός του αριθμού και της διασποράς των ΑΕΙ, και ταυτόχρονος περιορισμός των εισακτέων στα όρια του συνδυασμού δυνατοτήτων-ικανοτήτων φοιτητών και ιδρύματος. Κάθε νέος πρέπει να έχει την δυνατότητα να σπουδάσει αυτό που επιθυμεί με δύο προϋποθέσεις. Να είναι αυτό που θέλει και όχι ότι κάτσει στη λοταρία και να μπορεί. Όχι αντί για πυρηνικός επιστήμονας να καταλήγεις οινολόγος, ούτε αρκεί η επιθυμία για κοινωνικό πρεστίζ και υψηλό εισόδημα για να γίνεις καρδιοχειρουργός.

Ευθύνη της πολιτείας, επίσης, είναι  η ουσιαστική αξιολόγηση των ΑΕΙ. Η αυτονομία δεν μπορεί να είναι ανεξέλεγκτη. Η κοινωνία έχει δικαίωμα αλλά και υποχρέωση να αξιολογήσει το «προϊόν» για το οποίο πληρώνει. Να αποκτήσει γνώση για το που εμπιστεύεται τα παιδιά της, το μέλλον της. Μια δειγματοληπτική αξιολόγηση του επιπέδου γνώσεων των πτυχιούχων αλλά και του εκπαιδευτικού υλικού θα δημιουργούσε εικόνα για την ποιότητα των σπουδών. Το γεγονός ότι οι άριστοι των αρίστων του ΕΜΠ για παράδειγμα έχουν, σε κορυφαίες σχολές, μέσο χρόνο φοίτησης επτά ή και οκτώ χρόνια δεν οφείλεται ούτε στους ίδιους ούτε στους «μπαχαλάκηδες». Ευθύνεται το ίδιο το ίδρυμα και οι στρεβλώσεις του. Οι πανεπιστημιακοί είναι οι μόνοι που μπορούν να διαφυλάξουν την τιμή των ιδρυμάτων τους. Αυτό είναι το καθήκον τους. Όταν το παραμελούν, ανοίγουν τις καστρόπορτες σε άλλες λύσεις, οι οποίες όχι μόνο δεν λύνουν το κύριο πρόβλημα, αυτό της ποιότητας των πτυχίων, αλλά ενίοτε, αποδεικνύονται και τραυματικές.

Αντώνης Αντωνάκος

28-01-2021

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.           http://www.antonakos.edu.gr

Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2021 00:13

Όταν ο βόας χωνεύει του Αντώνη Αντωνάκου.

Γράφτηκε από
 

 

Δενεπιτρέπονται ψευδαισθήσεις εν όψει της έναρξης των νέων διερευνητικών συνομιλιών την Δευτέρα. Όχι φυσικά στους αρμοδίους -οι οποίοι σίγουρα δεν διαθέτουν την «ευφυΐα» του Γιώργου Παπανδρέου, που επιχειρούσε να σαγηνεύσει τον Ίσμαελ Τζεμ ως ζεϊμπέκης- αλλά στους πολίτες. Η ανάπαυλα, μετά τις παρατεταμένες προκλήσεις που προηγήθηκαν, οφείλεται στην διάθεση της Τουρκίας και των αφανών αλλά πασίδηλων φίλων της να σώσουν τα προσχήματα μέχρι τον νέο γύρο των προκλήσεων. Γιατί ένα πράγμα σίγουρο, η Τουρκία δεν υπάρχει περίπτωση να δείξει ελαστικότητα όσον αφορά την ευθεία αμφισβήτηση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων στην θάλασσα αλλά και σε αρκετά νησιά και βραχονησίδες. Ανεξαρτήτως ηγεσίας, η Άγκυρα έχει χαράξει πορεία ανάδυσης εκ νέου της αυτοκρατορίας της, όχι ως Οθωμανικής αλλά ως Τουρκικής αυτή την φορά.

Η ανάπαυλα οφείλεται στο γεγονός της αλλαγής ηγεσίας των ΗΠΑ. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να έχουμε ιδιαίτερες προσδοκίες. Το κύριο ενδιαφέρον των ΗΠΑ –ιδιαίτερα μετά την αποτυχία των τυχοδιωκτικών επεμβάσεων τους στην Μέση Ανατολή- είναι η σταθερή πρόσδεση της Τουρκίας στο άρμα του ΝΑΤΟ. Η προμήθεια των S400 είναι το γεγονός που ενόχλησε αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα ξεπεραστεί με τα κατάλληλα ανταλλάγματα. Σε αυτήν την περίπτωση στα «ανταποδοτικά οφέλη» για την γείτονα πιθανότατα θα περιλαμβάνεται και τμήμα της «Γαλάζιας Πατρίδας». Οφείλεται όμως η προσωρινή ύφεση και στην επιθυμία της Γερμανίας –και άλλων «ξεφωνημένων εταίρων»- να εξασφαλίσει άλλοθι, για την μη επιβολή κυρώσεων εις βάρος της Τουρκίας εκ μέρους της Ε.Ε.. Δεν θα πρέπει μάλιστα να εκπλαγούμε αν τον Μάρτιο αντί για κυρώσεις προταθούν και επιπλέον «μπαξίσια», ως επιβράβευση. Όσο τα οικονομικά συμφέροντα, κυρίως του Γερμανικού κεφαλαίου, είναι τοποθετημένα στην Τουρκία, κυρώσεις γιοκ.

Δεν υπάρχει πιθανότητα η Τουρκία να είναι ελαστική έναντι αυτών τα οποία θεωρεί ότι έχει κατοχυρώσει το προηγούμενο διάστημα. Όπως γκριζάρισε τα Ίμια, -έχει εμπεδωθεί 25 χρόνια μετά στην συνείδηση όχι μόνο των ξένων αλλά και την δική μας το καθεστώς- έτσι επιδιώκει να γκριζάρει θαλάσσιες ζώνες αλλά και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα σε άλλα νησιά. Πόσο μάλλον που, την ίδια περίοδο, όπως γράφει ο Ιορδανίδης στην Καθημερινή, διάφοροι «πολυπράγμονες του επιτελικού κράτους» και κάποιοι «επίκουροι ειδήμονες» περί θεμάτων εξωτερικής πολιτικής δημιουργούν σύγχυση και καλλιεργούν ψευδαισθήσεις. Δεν υπάρχει πιθανότητα να αποδεχθεί ως μόνες διαφορές αυτά που προτείνει η χώρα μας, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, ούτε επομένως την διαδικασία του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης.

Αυτό που καταλαβαίνει η Τουρκία είναι -φυσιολογικά έξω από ρομαντισμούς- η «επιχειρηματολογία» όχι του δικαίου αλλά της δύναμης. Οι ΗΠΑ και η Ε.Ε. έχουν την δυνατότητα να την συνετίσουν. Αλλά αυτές είναι δεδομένο ότι περί άλλα τυρβάζουν. Ακόμα και αυτοί που εμφανίζονται τώρα ως σύμμαχοί μας όταν αλλάξει ο άνεμος κατεύθυνση θα στραφούν αλλού ή θα σφυρίζουν αδιάφορα. Όπως έγινε στη Μικρά Ασία. Επομένως, το μόνο που μας απομένει, δίχως να παραμελούμε την διαμόρφωση συμμαχιών -αλλά και την αφύπνιση της κοινής γνώμης όχι μόνο της Ελληνικής αλλά και της Ευρωπαϊκής- είναι να οπλιστούμε με αποφασιστικότητα και δύναμη. Από μας εξαρτάται η υπεράσπιση της εθνικής μας κυριαρχίας. Οφείλουμε ταυτοχρόνως να κοιτάξουμε την αλήθεια κατάματα. Η έναρξη των συνομιλιών δεν σημαίνει τίποτα. Η Τουρκία είναι σαν τον βόα που, όταν χωνεύει μένει ακίνητος.

Αντωνάκος Αντώνης

21-01-2021

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.">antonakosantonis@gmail.com           http://www.antonakos.edu.gr

 

 

Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι περιστασιακό «ατύχημα» της ιστορίας. Ούτε φυσικά ο Μπόρις Τζόνσον, ούτε ο Νάιτζελ Φάρατζ. Αποτελούν εκδηλώσεις ενός φαινομένου το οποίο έχει χαρακτηριστεί ως το «Λυκόφως των πολιτικών ηγεσιών». Της σταδιακής μεν αλλά ωστόσο δραματικής έκπτωσης της Δημοκρατικής εκπροσώπησης στην Δύση.” (Ο Τραμπ ως «ατύχημα» της ιστορίας!, 7/1/2020)

Πριν από τις εκλογές των ΗΠΑ μια εφημερίδα είχε το ευφυές σχόλιο: «Υπάρχουν και καλά νέα. Ο ένας από τους δύο θα χάσει». Το σχόλιο απεικονίζει ρεαλιστικά την πραγματικότητα αφαιρώντας τις όποιες προσωρινές ψευδαισθήσεις δημιουργεί η εκλογή Μπάιντεν. Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν έπεσε από τον ουρανό. Υπήρξε η επιλογή μιας κοινωνίας τα αδιέξοδα της οποίας είναι μεγάλα και συνεχώς διευρύνονται. Το απογοητευτικό είναι ότι αυτό δεν αφορά μόνο την κοινωνία της υπερδύναμης αλλά και όλων των άλλων χωρών της Δύσης. Στα καθ’ ημάς αρκεί να αναλογιστούμε την δραματική έκπτωση που επήλθε στην πολιτική και πολιτειακή ηγεσία της χώρας. Έκπτωση που κερδίζει τον τίτλο «Το λυκόφως της πολιτικής».

Αν με τις εκλογές του Νοεμβρίου τελείωσε η παρουσία του Τραμπ στον Λευκό Οίκο ο «Τραμπισμός» παραμένει ισχυρός στην καρδιά της Αμερικάνικης κοινωνίας. Είναι αναμφισβήτητο ότι, αν δεν υπήρχε η πανδημία και ο τρόπος που την αντιμετώπισε, θα είχε επανεκλεγεί. Άλλωστε παρά την ήττα του η μάχη ήταν αμφίρροπη μέχρι το τέλος. Φυσικά δεν αποτελούν επαρκείς δικαιολογίες οι όποιες αδυναμίες και ανεπάρκειες του Μπάιντεν. Αντίθετα η επιλογή του τελευταίου ως αντιπάλου του Τραμπ φανερώνει την αδυναμία του συστήματος –ίσως και την αδιαφορία, που όμως είναι συνώνυμη της αδυναμίας-  να επιλέξει τον ηγέτη που αρμόζει για την «νέα Ρώμη». Το γεγονός αυτό, της αδυναμίας ή αδιαφορίας, αποδεικνύει από μόνο του την μετατόπιση των κέντρων ισχύος από την πολιτική στην οικονομία. Άλλοι παίρνουν τις αποφάσεις, όχι οι πολίτες μέσω των ηγετών τους.

Η κατάληψη του Καπιτωλίου -από ένα γραφικό και αφιονισμένο πλήθος- ήταν ένα μοιραίο επεισόδιο της προϊούσας κοινωνικής φθοράς και των αδιεξόδων που δημιουργεί η νέα πολιτική και οικονομική πραγματικότητα. Το «Αμερικανικό Όνειρο» εξελίσσεται σε εφιάλτη για δεκάδες εκατομμύρια πολίτες. Η συνεχής διεύρυνση των ανισοτήτων και η περιθωριοποίηση μεγάλου μέρους των πολιτών -την οποία προκάλεσε η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας- υπονόμευσαν την Δημοκρατία στον πυρήνα της. Την πολιτική της εκπροσώπηση. Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι του Τραμπ είχε προηγηθεί ο Μπους ο νεώτερος, –εγνωσμένης «ευφυΐας», αντίστοιχης του δικού μας George- ο οποίος αποφάσισε -ή υλοποίησε τις αποφάσεις άλλων- για τους πολέμους στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ. Δεν είναι γνωστό ποια ακριβώς προβλήματα αντιμετώπισαν αυτές οι εισβολές, εκείνο όμως που είναι γνωστό είναι ότι κόστισαν την ζωή σε χιλιάδες Αμερικανούς και σε εκατοντάδες χιλιάδες Αφγανούς και Ιρακινούς ενώ κληροδότησαν στην Ευρώπη όχι μόνο ένα νέο κύμα τρομοκρατίας αλλά και το προσφυγικό πρόβλημα.  

Η ευωχία που δημιούργησε στον Δυτικό κόσμο η πτώση του Ανατολικού Μπλοκ, και αυτό που ερμηνεύθηκε ως η οριστική επικράτηση του Δυτικού μοντέλου πολιτικής και οικονομικής οργάνωσης, λειτούργησε παραπλανητικά. Οι «προφητείες» Χάγιεκ  και Φουκουγιάμα διαψεύσθηκαν. Οι εξελίξεις απέδειξαν ότι, όπως δεν υπάρχει μαρξιστικό οικονομικό «κοράνι», έτσι δεν υπάρχει, αντίστοιχα, και νέο-φιλελεύθερο πολιτικό και οικονομικό  «ευαγγέλιο». Αντίθετα η εξάλειψη του «αντίπαλου δέους» και η φανερή ή συγκεκαλυμμένη εφαρμογή αυτού του «ευαγγελίου» υπονόμευσε τους θριαμβευτές του «πολέμου» Ανατολής-Δύσης εκ των έσω. Υπέσκαψε τα θεμέλια της δημοκρατίας, υποτάσσοντας τους θεσμούς στα οικονομικά συμφέροντα, εκτινάσσοντας τις ανισότητες, μετατοπίζοντας τα κέντρα αποφάσεων και εξουσίας, υποβαθμίζοντας και περιθωριοποιώντας την πολιτική εκπροσώπηση.

Η διαρκής βελτίωση του βιοτικού επιπέδου μετά τον πόλεμο, η διεύρυνση της μεσαίας τάξης, η ενίσχυση των ελευθεριών και των δικαιωμάτων, η ασπίδα του κοινωνικού κράτους και η περιορισμένη ανεργία επέτρεψαν την μεταφορά των παραγωγικών μονάδων σε χώρες χαμηλού κόστους εργασίας δίχως αντιδράσεις. Μόνο που, η εισαγωγή της παραγωγής αυτών των μονάδων έπρεπε να διευκολυνθεί με την κατάργηση ή την εκμηδένιση των δασμών, γεγονός που στην πορεία οδήγησε στο κλείσιμο της εγχώριας παραγωγής. Το δίδαγμα είναι ότι, όταν, επιδιώκοντας το κέρδος κάνεις εξαγωγή τεχνολογίας και επιπλέον εκπαιδεύεις ανθρώπινο δυναμικό σε μια χώρα, την διευκολύνεις να αυτονομηθεί και να παράγει στην συνέχεια τα δικά της ανταγωνιστικά προϊόντα τα οποία λόγω χαμηλού κόστους είναι ασυναγώνιστα. Εσύ εν τω μεταξύ έχεις να αντιμετωπίσεις τα εσωτερικά σου προβλήματα που προκύπτουν από την διογκούμενη ανεργία, την φτώχια και τα κοινωνικά αδιέξοδα. Αυτή ήταν η μια από τις «ευαίσθητες χορδές» που άγγιξε ο Τραμπ με το “America first” και τις αποφάσεις επιβολής απαγορεύσεων και δασμών προς την Κίνα.

Ιδιαίτερα το μοντέλο της Κίνας δείχνει το ένα σκέλος της αποτυχίας των «προφητειών» Χάγιεκ και Φουκουγιάμα. Ο οικονομικός καλπασμός της Κίνας αποδεικνύει –για την ώρα τουλάχιστον- ότι μπορείς να επιτύχεις ραγδαία οικονομική ανάπτυξη, χωρίς δημοκρατία δηλαδή δίχως πολιτικές ελευθερίες. Σε πολύ μικρότερο βαθμό το ίδιο παρατηρείται και στην Ρωσία αλλά και σε άλλες χώρες όπως η γειτονική μας Τουρκία. Η ουσιαστική βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των λαών επιτρέπει στις ηγεσίες τους να έχουν ήσυχο το κεφάλι τους ενώ ταυτόχρονα ενισχύουν την διεθνή θέση των χωρών τους. Φυσικά αυτό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι οι χώρες αυτές πρέπει να αποτελέσουν πρότυπο πολιτικής διακυβέρνησης. Αποδεικνύουν όμως ότι ο «βασιλιάς είναι γυμνός», δηλαδή ότι η περιβόητη ταύτιση της ελεύθερης οικονομίας με την δημοκρατία είναι μύθος.

Η απομυθοποίηση αυτή διευκολύνεται από την ουσιαστική υποβάθμιση της δημοκρατίας σε πολλές χώρες στη Δύση. Όλο και πιο έντονα γίνεται αισθητή η φασματικότητα αυτής της «δημοκρατίας». Η εμπιστοσύνη στην ισότητα των ευκαιριών, στην ισότητα έναντι της δικαιοσύνης, στην κοινωνική προστασία, στην λειτουργία των ΜΜΕ, στις συλλογικές οργανώσεις και τους πολιτικούς φορείς έχει πληγεί ανεπανόρθωτα. Οι πολίτες γυρίζουν την πλάτη, απέχοντας από τις διαδικασίες που τις θεωρούν πλασματικές, ή όταν συμμετέχουν το κάνουν με όρους οπαδών αθλητικού σωματείου όπως έδειξαν τα πρόσφατα γεγονότα στις ΗΠΑ. Αλλά και πριν από αυτά το έχει δείξει η γενικευμένη και συνεχώς επιδεινούμενη υποβάθμιση των πολιτικών ηγεσιών. Η ολοσχερής και καταθλιπτική απαξίωσή τους. Είναι φανερό ότι η «δημοκρατία» της Δύσης είναι βαθιά ελλειμματική και βαριά άρρωστη.

Η εισβολή στο Καπιτώλιο δείχνει ότι δεν αρκεί να «βάζεις τα σκουπίδια κάτω από το χαλί». Δεν αρκεί να αντικαθιστάς, ως «εχθρούς του λαού», τους «πράκτορες του κομουνισμού» με την «Ρώσικη μαφία» και τους «ισλαμιστές τρομοκράτες». Δεν αρκεί να λιθοβολείς τους «χαραμοφάηδες του Νότου» με τις «μεγάλες συντάξεις» και τους «χαραμοφάηδες του Δημοσίου» με τους «μεγάλους μισθούς». Γιατί, όπως έχει πει ο Αβραάμ Λίνκολν, «μπορείς να ξεγελάς λίγους για πάντα, πολλούς για λίγο, αλλά όχι όλους για πάντα», η πραγματικότητα αργά ή γρήγορα εκδηλώνεται και τιμωρεί. Φυσικά το μεγάλο στοίχημα πριν από τις οποιεσδήποτε οικονομικές ρυθμίσεις είναι η αναγέννηση της πολιτικής. Η επανάκτηση της πρωτοκαθεδρίας της κοινωνίας έναντι της οικονομίας και των συμφερόντων. Γιατί είχε λάθος ο Κλίντον. It isn’t the economy, but the society stupid που καταξιώνει την πολιτική και τους πολιτικούς.

Αντωνάκος Αντώνης

11-01-2021

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.           http://www.antonakos.edu.gr

Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2021 00:42

Ράβδος εν γωνία άρα… Σημίτης του Αντώνη Αντωνάκου.

Γράφτηκε από
 

 

Όταν θέλεις, ντε και καλά, να υποστηρίξεις κάποιον, από εδώ το γυρίζεις από εκεί το φέρνεις, στο τέλος καταλήγεις σε ένα συμπέρασμα που θυμίζει το γνωστό «ράβδος εν γωνία, άρα βρέχει». Κάπως έτσι ο Μ. Μητσός -με αφορμή την πρόσφατη πολιτική δραστηριότητα του Ρέντζι στην Ιταλία- αγιογραφεί, για πολλοστή φορά, τον Σημίτη. Στην προκειμένη περίπτωση το επιχείρημα είναι ότι αφού ένας χαρισματικός ηγέτης, όπως ο Ρέντζι, αποδείχθηκε νούλα ίσως είναι καλύτεροι οι μη χαρισματικοί π.χ. ο Σημίτης. Γράφει συγκεκριμένα ο Μ. Μητσός; «Ο πιο επιτυχημένος πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης […] δεν ήταν ο χαρισματικός Ανδρέας Παπανδρέου, αλλά ένας πολιτικός που τον παρομοίαζαν με λογιστή επειδή κουβαλούσε πάντα μαζί του χαρτί και μολύβι»! (ΤΑ ΝΕΑ, 15/01/2021).

Ας παραβλέψουμε το γεγονός ότι ο κύριος Μητσός αγνοεί τον Πρωθυπουργό που αποκατέστησε την Δημοκρατία και την θωράκισε με ένα σύγχρονο προοδευτικό σύνταγμα, έκανε την Ελλάδα 10ο μέλος της Ε.Ο.Κ. επιτυγχάνοντας ρυθμούς ανάπτυξης σχεδόν διπλάσιους από αυτήν, διαχειρίστηκε αποτελεσματικά και υπεύθυνα τα Δημόσια οικονομικά παραδίδοντας το Δημόσιο Χρέος κάτω του 30%, εξόπλισε την χώρα αποθαρρύνοντας τις επιβουλές της Τουρκίας, αποκατέστησε τις διμερείς σχέσεις με κρίσιμους διεθνείς παράγοντες κ.λπ.. Ίσως ο κύριος Μητσός ήταν μικρός την δεκαετία του ’70 αν και θα έπρεπε να διαβάσει ή να ρωτήσει τους παλαιότερους. Ας παραγνωρίσουμε και το γεγονός ότι «ξεπετάει» τον Αντρέα δίχως τον οποίο ο κύριος Σημίτης θα ήταν, πιθανόν, ένας πολύ επιτυχημένος αρχιλογιστής.

Παραγνωρίζοντας αυτά ας επικεντρωθούμε στις «εκπληκτικές» επιδόσεις Σημίτη χάριν των οποίων του επιδαψιλεύει την νέα «αγιογραφία» ο κύριος Μητσός. Είχε την τύχη να διαδεχθεί το 1996 τον Ανδρέα στην πρωθυπουργία με τον μηχανισμό του ΠΑΣΟΚ εδραιωμένο ακλόνητα στους «αρμούς της εξουσίας» –μετά την οκταετή διακυβέρνηση 81-89 και την διετή 93-95 η οποία ακολούθησε την «Δεξιά παρένθεση»- έχοντας επιπλέον, από την πρώτη στιγμή, εξασφαλίσει την «συνοδοιπορία» της διαπλοκής. Είχε, επιπλέον, την τύχη να διαχειριστεί τα πρώτα κοινοτικά πλαίσια στήριξης , χάρις στα οποία αναγκαστικά το μεγαλύτερο μέρος των πόρων διοχετευόταν στα διευρωπαϊκά δίκτυα με αποτέλεσμα την, έστω με καθυστέρηση και ακριβοπληρωμένη, υλοποίηση έργων υποδομής. Σε αυτά τα έργα υποδομής στηρίζονται κυρίως οι υμνητές Σημίτη, παραγνωρίζοντας τον βασικό παράγοντα υλοποίησής τους. Παραγνωρίζοντας επίσης την διόγκωση της διαφθοράς, καθώς επίσης και τις πολιτικές στρεβλώσεις που επί των ημερών του σημειώθηκαν.

Αγνοεί επίσης ο αρθρογράφος, και θέλει να μας κάνει να λησμονήσουμε, την ληστεία των 35 τρισεκατομμυρίων του χρηματιστηρίου. Αγνοεί ότι παρέδωσε, μετά από την οκταετή πρωθυπουργία του, το Δημόσιο Χρέος στο 109,9% -δίχως σε αυτό να υπολογίζονται τα χρέη των ΔΕΚΟ και των swapsγεγονός που θα το είχε απογειώσει- έχοντας το αυξήσει σε σχέση με το 95, όταν για παράδειγμα το Βέλγιο είχε μειώσει την ίδια περίοδο το χρέος του από 130,2% σε 98,4%. Αγνοεί ότι δειλιάζοντας άφησε ανέπαφο το ασφαλιστικό. Αγνοεί τους σκελετούς που κρύφτηκαν κάτω από το χαλί εν όψει των Ο.Α. και τα Ολυμπιακά ακίνητα που 16 χρόνια μετά σαπίζουν. Αγνοεί την προμήθεια του C4Iτο οποίο ουδέποτε λειτούργησε. Αγνοεί ότι οι μισοί υπουργοί του είναι υπόδικοι ή καταδικασμένοι. Αγνοεί τα Ίμια, την Μαδρίτη, το Ελσίνκι, τον Οτσαλάν, την «λαθραία» και άστοχη ένταξη στο ευρώ. Η λήθη και η παραχάραξη της λογικής στην υπηρεσία της νέας «αγιογραφίας». Αλλά δεν πειράζει. Αν το απαιτεί η «αγιογραφία»: Ράβδος εν γωνία άρα… Σημίτης.

Αντώνης Αντωνάκος

15-01-2021

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.       http://www.antonakos.edu.gr
Παρασκευή, 08 Ιανουαρίου 2021 00:45

Nails extensions beauty και Θεοφάνεια του Αντώνη Αντωνάκου.

Γράφτηκε από
 

 

Όταν η δημοκρατική πολιτεία θεσπίζει νόμους αυτοί οφείλουν να είναι σεβαστοί από όλους. Δεν μπορεί να υπάρχουν εξαιρέσεις. Είναι υποχρέωση της πολιτείας να φροντίζει αυτοί οι νόμοι να μην θίγουν το κοινό περί δικαίου αίσθημα, να αιτιολογούνται επαρκώς, να μην αλληλοαναιρούνται και όταν είναι επώδυνοι να τεκμηριώνεται η αποτελεσματικότητα και η αναγκαιότητά τους. Οφείλει η πολιτεία να πείθει ότι κάνει τα πάντα για την απαρέγκλιτη εφαρμογή τους δίχως εξαιρέσεις.

Ο φόβος είναι ο καλύτερος σύμμαχος της εξουσίας. Ιδιαίτερα ο φόβος του θανάτου πειθαναγκάζει τους πολίτες να αποδέχονται αγόγγυστα τα μέτρα της πολιτείας ακόμα και όταν περιορίζουν δραστικά τα δικαιώματα και τις ελευθερίες τους. Η εικόνες τρόμου που είχε δημιουργήσει στην Ευρώπη ο Covid-19 τον περασμένο Φεβρουάριο επέτρεψε στην κυβέρνηση να πάρει τα μέτρα περιορισμού ήδη από τις αρχές Μαρτίου. Οι πολίτες πειθάρχησαν δίχως να δυσανασχετούν. Η καλοκαιρινή περίοδος θόλωσε τις προϋποθέσεις του «κοινωνικού συμβολαίου» μεταξύ εξουσίας και πολιτών. Εμφανώς μεροληπτικά μέτρα στις μεταφορές (χερσαίες, θαλάσσιες, εναέριες), καθόλου μέτρα στην διασκέδαση ιδιαίτερα την νυχτερινή και στους συνακόλουθους συνωστισμούς ή μέτρα που όταν εξαγγέλλονταν δεν υπήρχε κάμμυα ουσιαστική μέριμνα για την εφαρμογή τους και τέλος καθυστερημένη εφαρμογή γενικού, αντί για έγκαιρη εφαρμογή μερικού και εστιασμένου, lockdown.

Τέλος, κατά την μερική άρση του lockdownυπήρξαν αποφάσεις αμφίβολης σκοπιμότητας. Χαρακτηριστικά να αναφέρω την επαναλειτουργία των κέντρων «ομορφιάς ονύχων» -nailsartistκαι nailsextensionsbeauty- καθώς και όλων των αντίστοιχων Να το ξεκαθαρίσω από την αρχή. Καμία δουλειά δεν είναι υποτιμητική και κάθε εργαζόμενος δικαιούται τον απόλυτο σεβασμό μας. Οι όποιες ενστάσεις και προβληματισμοί δεν αφορούν τους εργαζόμενους. Ούτε βεβαίως αφορούν τους πολίτες που σπεύδουν να χρησιμοποιήσουν αυτές τις υπηρεσίες. Αφορούν όμως ευθέως την κοινωνία, τα νέα ήθη που κατέκλυσαν την χώρα τις δεκαετίες του απερίσκεπτου ευδαιμονισμού, του καταναλωτικού παροξυσμού και της άκριτης υιοθέτησης ξενόφερτων προτύπων που προωθούσε μέσω των ΜΜΕ –κυρίως τηλεόρασης και των περιοδικών- το εμπορικό marketing.

Από το άλλο μέρος εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας έχουν βιωματική ανάγκη την πίστη –δεν με αφορά προσωπικά- και τα τελετουργικά της είτε αυτό αρέσει σε κάποιους είτε όχι. Δεν αποτελούν εθνική ιδιαιτερότητα. Εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι σε όλα τα γεωγραφικά μήκη και πλάτη ανεξαρτήτως θρησκείας ή δόγματος μοιράζονται αυτήν την ανάγκη. Όταν η παρεμπόδιση της ικανοποίησης αυτής της βιωματικής σχέσης επιβάλλεται πρέπει να τηρούνται όλες οι προϋποθέσεις που αναφέρθηκαν στην αρχή του σημειώματος. Σε διαφορετική περίπτωση η εξουσία υπονομεύει την θέση της. Αν η εμπειρία των πολιτών είναι ότι η εφαρμογή των μέτρων είναι μεροληπτική, αν διαπιστώνουν ότι οι περιβόητοι «εξοντωτικοί έλεγχοι» διενεργούνται μόνο στην τηλεόραση, τότε δημιουργούνται οι προϋποθέσεις της απείθειας και της εξέγερσης έστω και μόνο πνευματικής. Τέλος πρέπει η εξουσία να φροντίζει να μην ερεθίζει το συλλογικό αίσθημα –εθνικό, θρησκευτικό, κοινωνικό- με άσκοπες αποφάσεις υπαγορευμένες από ιδεοληπτικά στερεότυπα. Σε διαφορετική περίπτωση δεν θα αποτελούν έκπληξη αντιδράσεις όπως αυτή του Αρχιεπισκόπου ο οποίος είπε στο Προεδρικό Μέγαρο στον Πρωθυπουργό: «Να χαίρεστε και την οικοδέσποινα του σπιτιού»!!! (ΕΣΤΙΑ, 7/1/2021)

Αντώνης Αντωνάκος

07-01-2021

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.           http://www.antonakos.edu.gr

 

 

Όπως σε πολλά άλλα -και πολύ πιο ουσιαστικά- ζητήματα οι πολίτες ήταν και σε αυτή την περίπτωση καταδικασμένοι να παραμείνουν παγιδευμένοι στις απαιτήσεις του πολιτικού μάρκετινγκ που περιορίζεται στην επανάληψη της ευρηματικής «λεζάντας» δίχως να μπαίνει στον κόπο να αναλύσει και να τεκμηριώσει το περιεχόμενο. Τι ακριβώς σημαίνει «πολιτική κανονικότητα»; Επιπλέον τι σημαίνει αυτή η, νοούμενη, «κανονικότητα» για την δημοκρατία; Εν κατακλείδι ποιοι παράγοντες καθορίζουν την «δημοκρατική κανονικότητα» και σε ποιο βαθμό αυτοί υφίστανται στην χώρα μας;

Η εξαντλητική ανάλυση των παραγόντων που καθορίζουν τις προϋποθέσεις της «δημοκρατικής κανονικότητας» ξεπερνά τους στόχους και τα όρια αυτού του κειμένου. Όμως, είναι γεγονός ότι η ανεξαρτησία και το επίπεδο λειτουργίας των εξουσιών (Νομοθετικής, Εκτελεστικής, Δικαστικής) αποτελεί ένα βασικό κριτήριο που καθορίζει την ουσία της δημοκρατίας. Όπως, επίσης, καθοριστικός είναι και ο ρόλος της 4ης εξουσίας, των στόχων ή των συμφερόντων που αυτή υπηρετεί. Η εξέταση αυτών των παραγόντων πείθει ότι ο δρόμος που έχουμε να διανύσουμε έως ότου κατακτήσουμε την «δημοκρατική κανονικότητα» είναι μακρύς και δύσβατος, πέραν του ότι σε ορισμένες περιπτώσεις και τομείς τον βαδίζουμε ανάποδα.

Τούτων λεχθέντων, ας επιχειρήσουμε να ανιχνεύσουμε σε τι μπορεί να συνίσταται η «κανονικότητα» με την στενή πολιτική-κοινοβουλευτική έννοια με την οποία χρησιμοποιήθηκε. Ως εκτροπή από την κανονικότητα θεωρήθηκε η ανατροπή του πολιτικού χάρτη που χαρακτήρισε την Μεταπολίτευση. Απόρροια της χρεωκοπίας και της φτωχοποίησης της κοινωνίας υπήρξε η πολιτική αποδυνάμωση των αστικών κομμάτων και ιδιαίτερα ο «αφανισμός» του ΠΑΣΟΚ. Το πρώτο ερώτημα που ανακύπτει είναι γιατί, αν αυτή η «κανονικότητα» ευθύνεται για την χρεωκοπία, πρέπει να επανέλθουμε σε αυτήν; Ιδιαίτερα όταν οι ένοχοι, αντί να αποδεχθούν τις ευθύνες τους, επιχειρούν να παρουσιαστούν ως αθώα θύματα και κριτές; Γιατί ο, μοιραίος, εξάγγελος του «λεφτά υπάρχουν» και το κόμμα του συνιστούν «κανονικότητα»; Γιατί το σύστημα που τον «έσπρωξε» στην εξουσία είναι αξιόπιστο; Παλιές ιστορίες, όμως, για να απαλλαγούμε από νέους μύθους, οφείλουμε να τις θυμόμαστε. Το 2012, η χώρα βρέθηκε σε κρίσιμο σταυροδρόμι. Η υπευθυνότητα και ο ρεαλισμός επέβαλλε να στηριχθούν τα δύο μεγάλα κόμματα. Ακόμα και για τους παραδοσιακότερους ψηφοφόρους των δύο κομμάτων αυτή ήταν η υπεύθυνη στάση. Στις δεύτερες εκλογές, του Ιουνίου, αυτή η ανάγκη οδήγησε στην υπερψήφιση της Ν.Δ. από δεκάδες χιλιάδες ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ. Το ίδιο θα είχε συμβεί, αντίστροφα, αν στις εκλογές του Μαΐου είχε το ΠΑΣΟΚ τον πρώτο λόγο απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ. Η υπευθυνότητα αυτών των ψηφοφόρων έσωσε τότε τη χώρα. Η ίδια υπευθυνότητα επιδείχθηκε και στις εκλογές του 2015 αλλά δεν στάθηκε ικανό ανάχωμα στο κύμα του λαϊκισμού το οποίο για 40 χρόνια υπέσκαπτε τα θεμέλια της κοινωνίας και της οικονομίας. Το καταστροφικό πρώτο εξάμηνο του 2015 κορυφώθηκε με το τυχοδιωκτικό δημοψήφισμα, το αποτέλεσμα του οποίου φαίνεται ότι εξέπληξε ακόμα και τον κύριο Τσίπρα. Μετά το δημοψήφισμα, και την υπογραφή του τρίτου μνημονίου οι πολίτες, στις εκλογές του Σεπτεμβρίου, παρέμειναν σε γενικές γραμμές σταθεροί στις επιλογές τους και απαιτήθηκαν άλλα τέσσερα χρόνια για να επανέλθει αυτοδύναμο ένα από τα παλιά κόμματα στην εξουσία.

Ασφαλώς η αυτοδυναμία σε μία σοβαρή δημοκρατική χώρα δεν είναι πανάκεια. Για τα ελληνικά πολιτικά δεδομένα όμως η πολιτική σταθερότητα μόνο στις αυτοδύναμες κυβερνήσεις μπορεί να στηριχθεί. Οι περιπτώσεις Σαμαρά – Βενιζέλου και Τσίπρα – Καμένου δημιουργήθηκαν και λειτούργησαν σε εξαιρετικά ιδιαίτερες συνθήκες. Ως εκ τούτου δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως παραδείγματα περί του αντιθέτου. Το ερώτημα λοιπόν παραμένει. Αποκαταστάθηκε ή πολιτική κανονικότητα στην χώρα με την ανάδειξη της Ν.Δ. αυτοδύναμης στην εξουσία το 2019; Αν όχι τι άλλο πρέπει να γίνει για να εξασφαλιστούν σε αυτόν τον τομέα οι προϋποθέσεις της ομαλής λειτουργίας του πολιτεύματος; Σε τι μπορεί να συνίσταται σε τελική ανάλυση αυτή η περιλάλητη πολιτική κανονικότητα;

Η πολιτική κανονικότητα στη Δύση κατά βάση στηρίχθηκε σε ένα πολιτικό σύστημα του οποίου την «σπονδυλική στήλη» αποτελούσαν δύο κυρίαρχα αστικά κόμματα. Ρεπουμπλικάνοι και Δημοκρατικοί, Συντηρητικοί και Εργατικοί, Χριστιανοδημοκράτες και Σοσιαλδημοκράτες ή όπως αλλιώς και αν ονομάζονταν κατά περίπτωση οι δύο σχηματισμοί λειτούργησαν στην ουσία συμπληρωματικά. Αυτός ο σχηματισμός, στο κέντρο του οποίου βρίσκονται δύο κόμματα, -η «κεντροδεξιά» και η «κεντροαριστερά» όπως σχηματικά χαρακτηρίζονται- πλαισιωμένα από μικρά κόμματα της Δεξιάς και της Αριστεράς στα άκρα του πολιτικού τόξου αποτελεί την «κανονικότητα». Η συνύπαρξη άλλων, δευτερευόντων σχηματισμών που παρεμβάλλονται μεταξύ των κύριων κομμάτων, μόνο σύγχυση δημιουργεί συμβάλλοντας στην διαιώνιση προβλημάτων. Η κατάργηση της απλής αναλογικής μόνο αν συμπληρωθεί με το ξεκαθάρισμα του θολού πολιτικού τοπίου θα επαναφέρει την κανονικότητα. Η επάνοδος στην ενισχυμένη αναλογική έχει ήδη δρομολογηθεί και απομένει η αποκατάσταση της «ραχοκοκαλιάς» του πολιτικού συστήματος.

Εδώ τα ζητούμενα δεν είναι τόσο πολύπλοκα όσο μπορεί να φαίνονται κατ’ αρχήν. Η Ν.Δ. αποτελεί τον σταθερό κεντροδεξιόπόλο του κοινωνικού και ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού όπως τον καθόρισε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, και τον καταξίωσαν τα στελέχη της με την δράση τους. Οποιεσδήποτε, παρεκκλίσεις και ιδεολογικές ανορθογραφίες σημειώνονται κατά καιρούς δεν είναι ικανές ούτε να αλλάξουν τον ιδεολογικό της χαρακτήρα ούτε να την μετακινήσουν πολιτικά αλλά ούτε και να θολώσουν την ιστορία της. Απομένει να ξεκαθαρίσει το τοπίο στον άλλο χώρο ο οποίος μετά την κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ παραμένει θολός. Στην πραγματικότητα σήμερα έχουμε ένα πολιτικό παράδοξο το οποίο δεν συνίσταται στην συγκυριακή παρουσία της Ε.Λ. και του Μέρα25 στη Βουλή. Συνίσταται στο γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΙΝΑΛ συνυπάρχουν ενώ στην ουσία αποτελούν «μια ψυχή εγκαταστημένη σε δύο σώματα». Επί της ουσίας έχουμε «Ένα ΠΑΣΟΚ σε δύο συσκευασίες». Είναι φανερό ότι όσο συνυπάρχουν τα δύο «σώματα» το τοπίο δεν ξεκαθαρίζει. Είναι επίσης σαφές ότι αυτό το τοπίο επιτρέπει ονειρώξεις για μια «προοδευτική πρόταση διακυβέρνησης, ριζοσπαστικής, οραματικής αλλά και ρεαλιστικής, που να συμβάλει στη συγκρότηση μιας συμμαχίας προοδευτικών κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων…» όπως «ευαγγελίζεται» ο κύριος Παπανδρέου. Φυσικά το σενάριο αυτό δεν είναι άνευ σημασίας. Αυτό το ενδεχόμενο είναι περισσότερο από πιθανό σε περίπτωση που τα εκλογικά αποτελέσματα το επιτρέψουν. Μια μελλοντική συνεργασία, μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΚΙΝΑΛ όσο και να φαντάζει σήμερα εξωπραγματική είναι το πιο πιθανό σενάριο για το μέλλον. Τα δύο κόμματα τα ενώνουν κοινά στερεότυπα και κοινές καταβολές εμπόδιο στις οποίες στέκονται κυρίως προσωπικοί εγωισμοί και φιλοδοξίες. Η αποκατάσταση της «κανονικότητας» επιβάλλει τα δύο κόμματα να συγχωνευθούν και οι ψηφοφόροι τους να επιλέξουν μεταξύ της «παράδοσης» και της «αλλαγής». Εν τω μεταξύ το ΚΙΝΑΛ θα λειτουργεί, στην πράξη, ως «σταθμός μετεπιβίβασης» -κάτι σαν EllisIsland- για τους κουρασμένους ψηφοφόρους της Ν.Δ. διευκολύνοντας το «ταξίδι» τους προς τον κύριο πόλο της κεντροαριστεράς.

Αντώνης Αντωνάκος

29-12-2020

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.       http://www.antonakos.edu.gr
Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2020 00:50

Ο μικρός Infante I του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από
 

 

Ο μικρός Infante I.

Αν διέθετε συνείδηση θα αποζητούσε θεραπεία στη σιωπή. Αν διέθετε ηθική υπόσταση θα αναζητούσε καταφύγιο στη λήθη. Αντί γι’ αυτό, αυτός που «μας άλλαξε τα φώτα», επιμένει να μας προσφέρει τα φώτα της «ακάματης» διάνοιας του. Έτσι και να θέλουμε να τον ξεχάσουμε δεν μας αφήνει. Το «αγλάισμα» της «προοδευτικής αερολογίας» και πρωταθλητής της «ριζοσπαστικής αεροβασίας» επιμένει να παίζει με τα νεύρα μας συνεντευξιαζόμενος κάθε λίγο, προσφέροντας απλόχερα υλικό που θα έκανε τους παλιούς επιθεωρησιογράφους ευτυχισμένους. Στο τελευταίο διάγγελμά του διαπιστώνει: «Υπάρχει ανάγκη, για μια προοδευτική πρόταση διακυβέρνησης, ριζοσπαστικής, οραματικής αλλά και ρεαλιστικής, που να συμβάλει στη συγκρότηση μιας συμμαχίας προοδευτικών κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που θα λειτουργήσει ως καταλύτης για την πραγματοποίηση της μεγάλης στροφής που πρέπει να γίνει. Την αλλαγή πορείας.» (Πηγή: iefimerida.gr).

Δεν είναι μόνο το «λεφτά υπάρχουν», αλησμόνητο «λάβαρο» του 2009 με το οποία άλωσε την εξουσία, που πρέπει να ξεχάσουμε για να του δώσουμε συγχωροχάρτι. Σταχυολογώντας, μεταξύ άλλων τα πρωτοσέλιδα του «προοδευτικού» τύπου πριν από τις εκλογές του 2007 βρίσκουμε: στα ΝΕΑ «Σούπερ σχολεία, με θέατρα, Ιντερνέτ καφέ, γκαράζ» και «Γιώργος: Αυξήσεις - μαμούθ στις συντάξεις Εγγυάται 800€ για κάθε ζευγάρι ηλικιωμένων», στο ΒΗΜΑ «Πακέτο Γιώργου υπέρ των αδυνάμων» και «Εγγυώμαι και δεσμεύομαι», στη ΝΙΚΗ «700€ η σύνταξη του ΙΚΑ», στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ «Έδωσε ρέστα στους συνταξιούχους», στο ΕΘΝΟΣ «Αυξήσεις στήριγμα για τους συνταξιούχους», στην ΑΥΡΙΑΝΗ «Διπλασιάζει τις αγροτικές συντάξεις ο Γιώργος»! Το πόσο «εγγυάται και δεσμεύεται» το γνωρίσαμε από την καλή και από την ανάποδη το 2010. Ο λογαριασμός είναι τόσο βαρύς που ανάγκασε κορυφαίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ να δηλώσει σε συνέντευξη  ότι «Ο κύριος Παπανδρέου δεν πρέπει να είναι υποψήφιος, μόνο σε αποικία μπορεί να είναι υποψήφιος με τέτοια προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα» (MEGA, 4/12/2011). Μόνο σε αποικία λοιπόν.

Φυσικά, δεν είναι μόνο αυτό που πρέπει να ξεχάσουμε. Στις 8 Μαρτίου του 2008 ο κύριος Παπανδρέου διαδήλωνε -με την γροθιά αναπεπταμένη μπροστά στο πανό ΓΕΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ, γωνία Όθωνος και Αμαλίας- περιστοιχισμένος από τους «πράσινους» προέδρους συνομοσπονδιών και ομοσπονδιών κατά του νέου ασφαλιστικού νόμου. Δεν ήταν ο Τσίπρας –όχι ότι δεν θα το ήθελε- αλλά ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις τις οποίες ήλεγχε. Λίγους μήνες αργότερα, τον Δεκέμβριο, οι ίδιοι συνδικαλιστές –προφανώς με την ανοχή αν όχι και με την ενορχήστρωση του ΠΑΣΟΚ- έβαλλαν πλάτη εξασφαλίζοντας τις προϋποθέσεις για την επέκταση των γεγονότων που ακολούθησαν την δολοφονία Γρηγορόπουλου. Μόλις τρεις μήνες μετά, τον Μάρτιο του 2009, ο κύριος Παπανδρέου ενώ γνώριζε τα προβλήματα αρνήθηκε να συμβάλλει στο κλίμα κοινωνικής ηρεμίας που ζήτησε ο Καραμανλής. Ο τέως Υπουργός Οικονομίας της Γερμανίας Στάινμπρουκ σε βιβλίο του (Under Strich, 2010) αναφέρει ότι σε συνάντηση που είχαν τον Ιανουάριο του 2009 του ανέφερε ότι δεδομένης της κατάστασης: «δεν ήταν πλέον και τόσο σίγουρος ότι ήθελε να κερδίσει τις εκλογές». Αντίθετα όμως, με ότι είπε στον Γερμανό συνομιλητή του, τους επόμενους μήνες μεταχειρίστηκε όλα τα αθέμιτα εργαλεία του λαϊκισμού για να υπονομεύσει την κυβέρνηση και να αλώσει την εξουσία.

Ο μοιραίος Infante,  -στον οποίο «δόθηκε το δαχτυλίδι» το 2003, από τον κύριο Σημίτη που δεν άντεχε την ήττα-  γιός πρωθυπουργού, υπουργός πάνω από δέκα χρόνια, δεξί χέρι του Σημίτη έφτασε στο σημείο να δηλώσει στο εξωτερικό ότι «διοικεί μια διεφθαρμένη χώρα»! Αυτός ήταν απλώς περαστικός. Κοιμόταν επάνω στο συννεφάκι του. Το ερώτημα είναι οι «σύντροφοί» του γιατί δεν τον μαζεύουν τώρα;

Αντώνης Αντωνάκος

22-12-2020

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.           http://www.antonakos.edu.gr

Εκπαιδευτικά Νέα