Newsletter

Συμπληρώστε το e-mail σας και διαβάστε το καθημερινό newsletter από το dictyo.gr
  
  
  

Πολιτική (12437)

 

Ο Παπάς και το δημοκρατικό έλλειμμα.

Ο Αλέξης Παπαχελάς, σε παλαιότερο άρθρο του, αναφερόμενος σε, μη κατονομαζόμενο, «εκλιπόντα επιχειρηματία» χαρακτήριζε «σοφή» την συμβουλή του τελευταίου σύμφωνα με την οποία: «Ποτέ δεν μπλέκεις ή αγοράζεις Μέσα, είναι πολύ πιο εύκολο να τα νοικιάσεις». Επομένως και στον βαθμό που ισχύει αυτή η εκτίμηση αυτοί που δαπάνησαν δεκάδες εκατομμύριων για να αποκτήσουν ένα κανάλι, αυτοί που ξενύχτισαν έγκλειστοι, σαν φυλακισμένοι, για τον ίδιο σκοπό δεν είναι σοβαροί. Μάλλον κάτι δεν είχε καταλάβει σωστά ο κύριος Α.Π. και ο επιχειρηματίας στον οποίον αναφέρεται. Η πράξη απέδειξε ότι το «χρήμα» ποθεί διακαώς την 4η εξουσία γι’ αυτό κάνει τα πάντα για να την κάνει δική του.

Έχει δίκιο ο Α.Π. όταν, στο ίδιο άρθρο, αναφέρει ότι: «Οι πολιτικοί είναι κατά κανόνα ιδιαιτέρως ανασφαλή άτομα. Ιστορικοί - ψυχαναλυτές εξηγούν πως η δίψα για αναγνώριση και αποδοχή τούς ωθεί στην πολιτική. Εκεί που την πατάνε όμως, διαχρονικά και σε πολύ διαφορετικές χώρες και περιπτώσεις, είναι όταν επιχειρούν να ελέγξουν το σκηνικό των μέσων ενημέρωσης για να προστατευθούν από την κριτική». Το άρθρο γράφτηκε το 2016 και είχε στόχο την προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να ελέγξει το τηλεοπτικό τοπίο. Όμως αν ανατρέξουμε τρεις δεκαετίες πίσω θα δούμε ότι έχει ευθεία αντιστοιχία με τις επανειλημμένες προσπάθειες του ΠΑΣΟΚ -με αποκορύφωμα το σκάνδαλο Κοσκωτά- να ελέγξει τον τύπο. Αυτές οι αποτυχημένες προσπάθειες συνέβαλαν εντέλει στο να γίνει κατανοητό ότι αντί να κάνεις τους «λύκους κατοικίδια», πράγμα ανέφικτο, είναι καλύτερα να τους κρατάς χορτάτους. Βεβαίως οι πραγματικοί πολιτικοί αντί να «ταΐζουν τους λύκους» οφείλουν να τους κρατάνε μακριά από το «κοπάδι».

Βεβαίως είχε δίκιο ο επιχειρηματίας: «Ποτέ δεν μπλέκεις ή αγοράζεις Μέσα, είναι πολύ πιο εύκολο να τα νοικιάσεις». Μόνο που η «σοφή», κατά τον Παπαχελά, συμβουλή δεν αφορά κυρίως τους επιχειρηματίες αλλά τους πολιτικούς και τα κόμματα. Όταν μάλιστα διαθέτεις για το «ενοίκιο» τα οικονομικά και νομοθετικά «καλούδια» της εκτελεστικής και της νομοθετικής εξουσίας είσαι άρχοντας. Ο καλύτερος πελάτης. Ας είναι καλά οι πολίτες που πληρώνουν τον λογαριασμό. Έτσι είδαμε σε προηγούμενες δεκαετίες να απογειώνονται οικονομικά οι «εθνικοί» εργολάβοι και προμηθευτές. Είδαμε την βιομηχανία των μόνιμων διαχειριστών των Ευρωπαϊκών προγραμμάτων να ανθίζει. Είδαμε πολιτικούς νάνους καλυπτόμενους με τα «επτά πέπλα» της διαπλοκής να εμφανίζονται ως σύγχρονοι «Τιτάνες».

Αυτή η «οικονομική και νομοθετική ευχέρεια», της πολιτικής πελατείας, εξηγεί γιατί τελικά στην πράξη διαψεύδεται και ο εκλιπών επιχειρηματίας. Η «αγορά» των ΜΜΕ έχει χρήμα, αφού όπως γράφει και ο Α.Π.: «Στην Ελλάδα είχε αναπτυχθεί εδώ και μερικές δεκαετίες η ενημέρωση της “προστασίας” ή και του εκβιασμού». Είναι φυσιολογικό λοιπόν οι οικονομικά ισχυροί να «επενδύουν» -επεκτείνοντας την επιχειρηματική τους δραστηριότητα στην μέσω των ΜΜΕ «προστασία»- με στόχο αν όχι να καθορίσουν τουλάχιστον να επηρεάσουν αποφασιστικά τους κανόνες του παιχνιδιού υπέρ τους.

Σε όσους θεωρούν ότι η χειραγώγηση της 4ης εξουσίας συνιστά σοβαρή αλλοίωση του πολιτεύματος, σε όσους πιστεύουν ότι είναι μια κεκαλυμμένη μορφή εκτροπής, ότι συνεπώς τα συναφή αδικήματα δεν είναι λογικό να χαρακτηρίζονται πλημμελήματα, σε όσους, συμφωνώντας με την διαπίστωση του Α. Παπαχελά για την «ενημέρωση της “προστασίας” ή και του εκβιασμού», αναρωτιούνται αν η εξουσία εξακολουθεί να «απορρέει από τον λαό» θα όφειλε ίσως μια απάντηση η Π.τ.Δ. αν δεν είχε τόσα άλλα σοβαρά θέματα να την απασχολούν...

             Αντώνης Αντωνάκος

21-07-2021

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.           http://www.antonakos.edu.gr

Πέμπτη, 15 Ιουλίου 2021 00:55

The happy idiots του Αντώνη Αντωνάκου.

Γράφτηκε από
 

 

The happy idiots.

«Ν’ αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δεν σωθεί, εγώ φταίω.» Νίκος Καζαντζάκης

Η «Ευθύνη», το «χρέος του καθήκοντος» απέναντι στον «κόσμο», που ζητά ο Καζαντζάκης να αναλάβει ο κάθε ένας από εμάς, δεν αρκεί. Αντίθετα αυτό το αίτημα του καθήκοντος αν δεν συνοδεύεται από τον σεβασμό στην Αξία του κάθε ανθρώπου και συνεπώς και στο αυτονόητο δικαίωμά του να αποφασίζει ο ίδιος για την μοίρα του μπορεί να αποτελέσει «μήτρα» κακών. Είναι χαρακτηριστικό επί του προκειμένου το αποτέλεσμα που είχε αυτή η αντίληψη του καθήκοντος, της «σωτηρίας του κόσμου» ερήμην του, από τους κομμουνιστές. Προϋπόθεση για να μην αποτελέσει η «Ευθύνη της σωτηρίας του κόσμου» άλλοθι κατάλυσης της δημοκρατίας είναι η Ελευθερία.

Η τελευταία και όχι μόνον με την στενή έννοια της εθνικής ανεξαρτησίας θέλει, σύμφωνα με τον ποιητή, «Αρετήν και Τόλμην». Η κατάκτηση της ουσιαστικής ελευθερίας και η κατοχύρωση των ατομικών και των συλλογικών δικαιωμάτων δεν μπορεί και δεν πρέπει να επαφίεται μόνο στους θεσμούς και στα θεσπισμένα όργανα αλλά αντίθετα οφείλει να αποτελεί μέριμνα και έννοια κάθε πολίτη. Με άλλα λόγια η υποχρέωση του πολίτη δεν εξαντλείται, κάθε άλλο μάλιστα, στην ανά τετραετία προαιρετική άσκηση του εκλογικού του δικαιώματος. Στις δημοκρατικές κοινωνίες, η Ελευθερία οφείλει να «συνοδεύεται, ανυπερθέτως, από την “δίδυμη αδελφή” της, την Ευθύνη», («Η ΠΑΝΔΗΜΙΑ ΚΑΙ ΤΟ “ΕΜΒΟΛΙΟ”», Π. Παυλόπουλος, GUTENBERG, 2020).

«Τι να φταίει η Βουλή τι να φταιν’ οι εκπρόσωποι έρημοι κι απρόσωποι…», (Δ. Σαββόπουλος) όταν οι πολίτες διχάζονται δίκην οπαδών ποδοσφαιρικών ομάδων και, χειραγωγημένοι, εκχωρούν το «πολιτικό τους μέρισμα» και απεκδύονται την κοινωνική τους Ευθύνη; Όταν οι παρέες των καφενείων πολιτικολογούν θυμίζοντας λέσχες οπαδών της ίδιας ποδοσφαιρικής ομάδας, που πλειοδοτούν σε λιβανωτούς υπέρ του προέδρου και των ποδοσφαιριστών και εξαντλούνται σε λιβέλους κατά του «αιωνίου αντιπάλου»; Ακόμα χειρότερα όταν κρύβονται πίσω από την δικαιολογημένη ή αδικαιολόγητη απογοήτευσή τους και πίσω από την καταστροφική ετυμηγορία «όλοι ίδιοι είναι» για να δικαιολογήσουν την αποχή τους; Πράττοντας δηλαδή ακριβώς το αντίθετο από αυτό που θα όφειλε να κάνει κάθε συνειδητοποιημένος πολίτης αναλαμβάνοντας το μερίδιο της Ευθύνης που του αναλογεί στο Εθνικό, κοινωνικό και εργασιακό πεδίο. Λησμονούν ότι όταν «το σπίτι μας δεν είναι καθαρό» δεν καθόμαστε στον καναπέ αλλά πιάνουμε τα ξεσκονόπανα και την σφουγγαρίστρα γιατί μας αφορά, γιατί είναι το δικό μας σπίτι.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η πρόσφατη απόφαση της ΟΛΜΕ και οι συναφείς αντιδράσεις και καταλυτικές κριτικές. Κανένας δεν έψαξε σε βάθος, δεν αναζήτησε τις ουσιαστικές αιτίες αυτής της απόφασης. Κανένας δεν αναρωτήθηκε για το γεγονός ότι στην 11μελή διοίκηση της ΟΛΜΕ οι 7 είναι Αριστεροί εκ των οποίων οι 2 πρόσκεινται στο ΚΚΕ και οι 2 στην εξωκοινοβουλευτική Αριστερά. Είναι δυνατόν να είναι αυτή η πολιτική αναλογία στο σώμα των καθηγητών; Ασφαλώς όχι. Κανένας όμως δεν αναζήτησε τις αιτίες που οδήγησαν σε αυτήν την εκπροσώπηση. Κανένας δεν αναρωτήθηκε ποιος και τι φταίει. Αν και στο μέλλον, η αδιαφορία, ο θυμός ή η ανευθυνότητα οδηγήσουν στην επικράτηση μιας νέας καταστροφικής εξουσίας οι πολίτες θα είναι αναμάρτητοι; Η «σιωπηλή πλειοψηφία» θα περιορίζεται ανυποψίαστη ανεύθυνη και χαρούμενη να αντιγράφει τους τηλεοπτικούς «εισαγγελείς» αγνοώντας ότι στις δημοκρατίες η ιδιότητα του πολίτη είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με ουσιαστικά καθήκοντα και υποχρεώσεις; Ότι η ουσία της δημοκρατίας είναι Ευθύνη των πολιτών;

             Αντώνης Αντωνάκος

14-07-2021

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.       http://www.antonakos.edu.gr
 

 

Η μετάλλαξη «Δ» καθορίζει τις πολιτικές εξελλίξεις.

Μπορεί οι πολίτες, με την άρση των περιοριστικών μέτρων, να βγάλαμε στεναγμούς ανακούφισης, όμως είναι βέβαιο ότι τους πολιτικούς δεν τους αφήνουν σε ησυχία οι εφιάλτες του Φθινοπώρου. Το ενδεχόμενο διεξαγωγής πρόωρων εκλογών όχι μόνο δεν αποκλείεται αλλά αντίθετα παρά τις διαψεύσεις λογικά αποτελεί κεντρικό θέμα συζήτησης των κυβερνητικών επιτελείων. Δεν απαιτούνται αναλύσεις ούτε επίκληση ιστορικών δεδομένων για να γίνει σαφές ότι η πολιτική κυριαρχία της κυβέρνησης θα συρρικνώνεται προϊόντος του χρόνου. Επομένως η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να αναζητήσει «παράθυρο ευκαιρίας». Τα κόμματα της αντιπολίτευσης από την άλλη πλευρά απεύχονται τις πρόωρες εκλογές γνωρίζοντας ότι ο χρόνος λειτουργεί υπέρ τους. Επιπλέον ελπίζουν ότι τα εσωτερικά τους προβλήματα αν δεν επιλυθούν θα επικαλυφθούν από τις εξελίξεις.

Στις τελευταίες εκλογές το αντί-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο, εκφραζόμενο με την ψήφο ή την αποχή, διαμόρφωσε το τελικό αποτέλεσμα, όμως, προϊόντος του χρόνου θα εξελίσσεται σε αντί-Ν.Δ.. Όσο καταλυτική και να παραμένει η επικοινωνιακή κυριαρχία της κυβέρνησης η πραγματικότητα της ζωής θα είναι παρούσα στις κάλπες. Για παράδειγμα, οι «αόρατοι» μισθωτοί -που δεν απεργούν, δεν πάνε στις διαδηλώσεις, δεν εμπιστεύονται τους συνδικαλιστές αλλά ψηφίζουν- και οι άνεργοι στις κάλπες θα αποτιμήσουν την δική τους πραγματικότητα όχι την «εικονική».

Αν η κυβέρνηση μπορούσε να γυρίσει τον χρόνο πίσω θα έκανε τις εκλογές πέρυσι. Τότε αναμφίβολα θα είχε καταφέρει ένα συντριπτικό πλήγμα στην μείζονα αλλά και στην ελάσσονα αντιπολίτευση. Τώρα, όχι μόνο λόγω της εξέλιξης της πανδημίας και των επιπτώσεων της στην οικονομία αλλά και λόγω της συνηθισμένης φθοράς που υφίσταται πάντοτε το κυβερνητικό κόμμα, η κατάσταση έχει αλλάξει. Βεβαίως δεν αμφισβητούνται τα πρωτεία της Ν.Δ. ούτε η βεβαιότητα ότι έστω και οριακά λόγω του νέου εκλογικού νόμου θα σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Υπό την προϋπόθεση όμως ότι οι εκλογές θα πραγματοποιηθούν το Φθινόπωρο. Σε διαφορετική περίπτωση, με δεδομένο ότι ο χρόνος κατά κανόνα δουλεύει υπέρ της αντιπολίτευσης, το πολιτικό τοπίο, ακόμα και χωρίς δυσάρεστες εξελίξεις, θα αρχίσει να θαμπώνει. Γι’ αυτό και η τελευταία δεν ζητά ακόμα εκλογές.

Είναι φυσιολογικό η κυβέρνηση να επιθυμεί πρόωρες εκλογές. Η αναβολή της ψήφισης των συμφωνιών με την Βόρειο Μακεδονία και τα «ρέστα» σε επιδόματα, παροχές και ρυθμίσεις δείχνουν ότι αναζητά «παράθυρο ευκαιρίας». Όμως κατά τα φαινόμενα η μετάλλαξη «Δ» το κλείνει. Δεν είναι μόνον το γεγονός ότι σύμφωνα με τα μέχρι τώρα δεδομένα οι προσδοκίες για την «ανάσταση» του τουρισμού διαψεύδονται. Είναι κυρίως η εκτίμηση ότι το επερχόμενο τέταρτο κύμα θα εκδηλωθεί νωρίς το Φθινόπωρο. Με μόλις το 36% του πληθυσμού πλήρως εμβολιασμένο φαίνεται ιδιαίτερα πιθανό αυτό να συμβεί τον Σεπτέμβριο. Το ερώτημα είναι -με το δεδομένο μάλιστα των διπλών εκλογών εκτός εάν, πράγμα απίθανο, προκύψει «οικουμενική» κυβέρνηση- αν η κυβέρνηση θα τολμήσει να προκηρύξει εκλογές και σε αυτήν την περίπτωση ποιο θα είναι το πολιτικό κόστος.

Σε κάθε περίπτωση το δίλλημα είναι βασανιστικό αφού η απάντηση θα κρίνει τις πολιτικές εξελίξεις, καθώς τρεις πρόσθετοι παράγοντες διαμορφώνουν το τοπίο. Πρώτον η παγίωση της κυριαρχίας του ΣΥΡΙΖΑ στον χώρο της κεντροαριστεράς, δεύτερον η αργή αλλά σταθερή ανάκαμψη του ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ και τρίτον η επίσης αργή αλλά αναμενόμενη και σταθερή προσέγγιση των δύο «όμαιμων» κομμάτων.

Αντώνης Αντωνάκος

06-07-2021

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.           http://www.antonakos.edu.gr

 

«Ο κ. Τσίπρας, ως περιφερόμενος Μαυρογιαλούρος, συνεχίζει να υπόσχεται στους πάντες, τα πάντα. Σημερινή στάση η Ηλεία. Και Πανεπιστήμια φτιάχνει και δρόμους ανοίγει κι όσα δεν έκανε επί 4 χρόνια θα κάνει. Χρειάζεται όντως απύθμενο θράσος ώστε αντί να απολογείται, να ζητάει και τα ρέστα”, αναφέρει σε ανακοίνωσή της η Πειραιώς και προσθέτει:
 
“Η Πατρών-Πύργου είχε δημοπρατηθεί το 2014 με μία μόνο εργολαβία προϋπολογισμού 443 εκατ. ευρώ, η οποία αν προχωρούσε,  σήμερα το έργο θα ήταν έτοιμο.
 
Το 2015 μία από τις πρώτες κινήσεις της κυβέρνησης Τσίπρα ήταν να ακυρώσει τον ενιαίο διαγωνισμό και να προχωρήσει στην υλοποίηση του έργου μέσω 8 εργολαβιών.
 
Η απόφαση αυτή είχε ως αποτέλεσμα να χαθούν άλλα 2 χρόνια μέχρι να ετοιμαστούν τεύχη δημοπράτησης και να διεξαχθούν διαγωνισμοί και για τις 8 εργολαβίες, που είχαν τελικά συνολικό προϋπολογισμό 510 εκατ. ευρώ.
 
Έτσι το 2019 είχαν υπογραφεί 5 από τις 8 συμβάσεις, ενώ για τις υπόλοιπες 2 (Δουναίικα – Πύργος και Βάρδα – Α.Κ. Κυλλήνης) ο προσωρινός ανάδοχος είχε κηρυχθεί οριστικά έκπτωτος (Καλογρίτσας), καθώς δεν μπόρεσε να προσκομίσει την απαραίτητη εγγυητική επιστολή καλής εκτέλεσης για το έργο, ενώ στο τρίτο (Α.Κ. Κυλλήνης – Αμαλιάδα) υπήρχαν αιτήσεις ακύρωσης στο ΣτΕ. Γι’ αυτό το “έργο” καμαρώνει ο κ. Τσίπρας.
 
Όσο για την αναμόρφωση του Πανεπιστημιακού Χάρτη, ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει να αγνοεί εντελώς την απόφαση της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου Πατρών που ενέκρινε, με συντριπτική πλειοψηφία, το Στρατηγικό Σχέδιο για την Ακαδημαϊκή και Ερευνητική Ανάπτυξη του Πανεπιστημίου Πατρών  (45 υπέρ, 3 λευκά & 3 κατά).
 
Στο Τμήμα Γεωπονίας Αμαλιάδας το ποσοστό αποφοίτησης είναι μόλις 3,6%, δηλαδή από τους περίπου 200 εισακτέους κάθε χρόνο, αποφοιτούν 7 άτομα! Οι αριθμοί για το αν υπάρχει ανάγκη τέτοιου τμήματος, μιλούν από μόνοι τους.
 
Στις εγκαταστάσεις του πρώην Τμήματος Γεωπονίας έχει προταθεί η ίδρυση Πρότυπου Εκπαιδευτικού Κέντρου Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης με έμφαση στην πρωτογενή παραγωγή και τη μεταποίηση αγροτικών προϊόντων. Ένα πρότυπο κέντρο το οποίο θα περιλαμβάνει Επαγγελματική Σχολή Κατάρτισης επιπέδου 3, Επαγγελματικό Λύκειο με κατεύθυνση γεωπονίας επιπέδου 4 και Δημόσιο Θεματικό ΙΕΚ στη Γεωπονία επιπέδου 5.
 
Όσο για το τμήμα Μουσειολογίας, ο παγκόσμιος κανόνας είναι να αποτελεί είτε αντικείμενο μεταπτυχιακών ή (πιο σπάνια) ειδική κατεύθυνση μέσα σε κάποιο τμήμα αρχαιολογίας ή ιστορίας της τέχνης ή αρχειονομίας.
 
Είναι χαρακτηριστικό ότι:
 
-η Ιταλία, χώρα με τεράστια πολιτισμική κληρονομιά και με 4.880 μουσεία
-η Γαλλία που έχει το Λούβρο με 2.200 υπαλλήλους και 1.218 μουσεία
-η Ισπανία με 1.500 μουσεία
 
δεν έχουν αποκλειστικές προπτυχιακές σπουδές μουσειολογίας αλλά μόνον μεταπτυχιακά ενός έτους.
 
Προφανώς όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα για τον περιφερόμενο Μαυρογιαλούρο κ. Τσίπρα. Είναι όμως η αλήθεια.”

1.Ενόψει της συζήτησης στη Βουλή για την κύρωση των τριώνμνημονίων συνεργασίαςμε την Βόρεια Μακεδονία, ο κ. Τσίπρας και στελέχη του κόμματός του έχουν αρχίσει να επαναλαμβάνουν το γνωστόκατηγορώτους κατά του κ. Μητσοτάκη, ότι ενώ ως αντιπολίτευση ήταν κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών, ως κυβέρνηση την τιμά και την εφαρμόζει.  

2.Και ο μεν κ. Μητσοτάκης είχε πολλάκις επισημάνει ότι η Συμφωνία, μετά την κύρωσή της από τη Βουλή, θα εφαρμοστεί όπως ακριβώς θα έχει ψηφιστεί.

Ο κ. Τσίπρας, όμως, δεν έχει απαντήσει μέχρι σήμερα στα εξής δύο ερωτήματα, σχετικά με την ιθαγένεια  και την επίσημη γλώσσα της Βόρειας Μακεδονίας:

(α) Ζήτησε, κατά τις διαπραγματεύσεις για τη Συμφωνία, η ιθαγένεια  και η επίσημη γλώσσα του Δεύτερου Μέρους να είναι  Βορειομακεδονική και όχι Μακεδονική, αφού το όνομά του  θα είναι Βόρεια Μακεδονία και όχι Μακεδονία;  

(β) Αν όχι, γιατί δεν το ζήτησε και, αν το ζήτησε, ποια ήσαν τα επιχειρήματα που τον έπεισαν να δεχτεί η ιθαγένεια  και η επίσημη γλώσσα του Δεύτερου Μέρους να είναι  Μακεδονική;

3.Απάντηση στα ερωτήματα αυτά είναι ανάγκη να δοθεί, καθώς πολλοί είναι εκείνοι που ευλόγως θεωρούσαν τότε, και θεωρούν και σήμερα, πως:

- Αν ο κ. Τσίπρας απαιτούσε η ιθαγένεια  και η επίσημη γλώσσα του Δεύτερου Μέρους να είναι Βορειομακεδονική, αφού το όνομά  του θα είναι Βόρεια Μακεδονία, και επέμενε στη θέση αυτή, οι ΗΠΑ, Γερμανία κ.α., που επείγονταν για την άμεση ένταξη της Βόρειας Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ και την έναρξη διαπραγματεύσεων προσχώρησή της στην Ε.Ε., ζητήματα υψίστης σημασίας γιαυτές τις χώρες, θα τηνυποχρέωναν να δεχτεί τη λογική αυτή απαίτηση της Ελλάδας, μη διακυνδυνεύοντας μια δεύτερη αποτυχία τους (μετά την πρώτη το 2008, όταν ο κ. Καραμανλής δεν δέχτηκε, παρουσία του προέδρου Μπους, τις τότε απαιτήσεις της FYROM).
-  Άφησε έτσι ο κ. Τσίπρας να χαθεί για τη χώρα μας η ευκαιρία να υπάρξει μια πραγματικά ιστορική συμφωνία για την επίλυση του μακεδονικού και επέτρεψε στον κ. Ζάεφ να υπερηφανεύεται πως η Συμφωνία των Πρεσπών επιβεβαίωσε και ενίσχυσε τη μακεδονική εθνική και πολιτιστική ταυτότητα των πολιτών της (Σωστά καυχιέται ο κ. Ζάεφ για επιβεβαίωση και ενίσχυσητης μακεδονικής ταυτότητας της δικής του χώρας, αφού στη Συμφωνία των Πρεσπών οι δύο λέξειςΕλληνική Μακεδονίαούτε καν υπάρχουν!).
 
4.Περιμένουμε λοιπόν!
 

Από τους ΑΝΤΙΛΟΓΟΥΣ (www.antilogoi.gr) 

 

Από τους ΑΝΤΙΛΟΓΟΥΣ (www.antilogoi.gr)  Ενότητα ΠΟΛΙΤΙΚΗ 

 

Γ. Κατρούγκαλος και Κ. Ζαχαριάδης για την ψήφο των Ομογενών

του Ραφαήλ Μεν. Μαϊόπουλου   

 

1.            Η αρχή έγινε με την αναπληρώτρια τομεάρχη Εξωτερικών του ΣΥΡΙΖΑ(με αρμοδιότητα τον Απόδημο Ελληνισμό) Θ. Τζάκρη.

Σε συνέντευξή της  στον “Εθνικό Κήρυκα Ν. Υόρκης”, στις 10 Απριλίου, στην ερώτηση “Οι περιορισμοί που έχουν τεθεί στην ψήφο των κατοίκων του Εξωτερικού θεωρούνται αδικία από μεγάλη μερίδα των ομογενών. Υπάρχει περίπτωση να συναινέσετε στο ενδεχόμενο άρσης τους;”, η κα Τζάκρη, απάντησε ως εξής:

“Τι εννοείτε; Εμείς είμαστε αυτοί που ζητήσαμε να ψηφίσουν όλοι οι Ελληνες της Διασποράς. Οχι μόνο θα δώσουμε τη μάχη για την άρση των περιορισμών, αλλά και θα τους καταργήσουμε αμέσως μόλις επιστρέψουμε στη διακυβέρνηση της χώρας. Είναι άδικοι. Υποτιμητικοί. Δεν έχω λόγια να τους χαρακτηρίσω”.

2.             Μετά τη δήλωση αυτή, ο υπουργός Εσωτερικών Μ. Βορίδης, στις 12 Απριλίου, ανακοίνωσε στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής ότι “μετά την τοποθέτηση που έκανε η κα Τζάκρη για την ψήφο των απόδημων, ανοίγει ο δρόμος για να αρθούν οι περιορισμοί του ψηφισμένου νόμου” και έτσι θα κατατεθεί νομοσχέδιο με ένα άρθρο για την κατάργηση όλων των περιορισμών που υπάρχουν για τους απόδημους έλληνες και για την άσκηση του εκλογικού τους δικαιώματος από τον τόπο κατοικίας τους”.

3.             Την ίδια μέρα, τη διευκρίνιση των θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβαν οι τομεάρχες Γ. Κατρούγκαλος και Κ.  Ζαχαριάδης.

Με δήλωση τους, μαζί με την κα Τζάκρη, μετά σύντομη αναφορά στα  της ψήφισης του νόμου του 2019 για την ψήφο των ομογενών, ανέφεραν για το νομοσχέδιο Βορίδη:      

Ο κ. Βορίδης γνωρίζει πολύ καλά ότι η τροποποίηση του νόμου αυτού απαιτεί 200 ψήφους και αναδιαμόρφωση της ειδικής πλειοψηφίας που επιτεύχθηκε το 2019. Δεν καταθέτει λοιπόν την τροπολογία (sic) για λόγους ουσίας αλλά για λόγους εντυπώσεων. Για να φανεί ακόμη πιο καθαρά ποιος λέει την αλήθεια και ποιος ψέματα στους ομογενείς αλλά και στο σύνολο του Ελληνικού λαού καταθέτουμε και εμείς τροπολογία που επαναλαμβάνει την αρχική μας πρόταση, ως εξής:

1. Τέσσερις έδρες βουλευτών Επικρατείας κατανέμονται για την εκπροσώπηση των Ελλήνων που είναι μόνιμα εγκατεστημένοι στο εξωτερικό, ανά μία στις εξής γεωγραφικές ενότητες: (α) Ευρώπης (β) Βόρειας, Κεντρικής και Νότιας Αμερικής (γ) Χωρών Ωκεανίας - Άπω Ανατολής και(δ) Υπολοίπων χωρών

Η ψηφοφορία γίνεται αυτοτελώς με ενιαίο ψηφοδέλτιο σε κάθε μία από τις γεωγραφικές αυτές ενότητες, χωρίς άλλους περιορισμούς από την ιδιότητα του Έλληνα πολίτη και την μόνιμη εγκατάσταση στη συγκεκριμένη γεωγραφική ενότητα, η οποία βεβαιώνεται από την οικεία προξενική αρχή
2. Με Προεδρικό Διάταγμα (…) ρυθμίζεται η διεξαγωγή της ψηφοφορίας (…).
3. Κάθε αντίθετη γενική ή ειδική διάταξη νόμου καταργείται ”.

(Ολόκληρη η δήλωση στο https://www.syriza.gr/).

4.             Ο Τομεάρχης Εσωτερικών του ΣΥΡΙΖΑ Κ. Ζαχαριάδης, στις 12 Απριλίου, κατά την συνεδρίαση της προαναφερθείσας Επιτροπής για την ψήφο των αποδήμων:

(α) Αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος της ομιλίας του στις πάσης φύσεως “αμαρτίες” της ΝΔ, πηγαίνοντας πίσω μέχρι το 2009 και φτάνοντας στις… “δεκαετίες μετά τον πόλεμο”:

- “Δε θέλετε σήμερα να συζητάμε τη μαφιόζικη δολοφονία του δημοσιογράφου. Δε θέλετε να συζητάμε ένα χρόνο και ένα μήνα μετά το άνοιγμα των σχολείων με 25 παιδιά στην τάξη. Δε θέλετε να συζητάμε ότι έχουμε φτάσει τους 800 διασωληνωμένους. Δε θέλετε να συζητάμε ότι πήγε προχθές ο Πρωθυπουργός να δει τα λεωφορεία και σήμερα αντί να είναι στο δρόμο είναι στα αμαξοστάσια”.

- “Το δικό σας κόμμα κ. Βορίδη χρεοκόπησε την Ελλάδα το 2009, όχι η Αριστερά”.

- “Θυμάστε τον κ. Πατούλη στη Νέα Υόρκη; Θυμάστε αυτό το μειοψηφικό κομμάτι που έσερνε ο κ. Πατούλης τι είχε πει για τη Συμφωνία των Πρεσπών”, Θυμάστε τις διαδηλώσεις στην Αυστραλία;”.

- “Ας αναλογιστούμε πως έχει προκύψει τόσο μεγάλη ελληνική ομογένεια και διασπορά; Επειδή η ΝΔ χρεοκόπησε τη χώρα το 2009 και επειδή η Δεξιά είχε την πατρίδα φτωχή, μίζερη, καθηλωμένη με το μονοκομματικό της κράτος αυτές τις δεκαετίες μετά τον πόλεμο).

(β) Για την ψήφο των αποδήμων ανέφερε:

“Κύριε Βορίδη τι έγινε; Σφίξανε τα γάλατα στο εσωτερικό και είπατε να ρίξετε μια φωτοβολίδα στο εξωτερικό; Σκέφτεστε να δημιουργήσετε ένα διχασμό στην ομογένεια στο εξωτερικό και να προσπαθήσετε στη συνέχεια να το εισάγετε στο εσωτερικό;”.

- “Θέλετε να εργαλειοποιείτε την ομογένεια αξιοποιώντας διάφορες μειοψηφικές φωνές στο εσωτερικό της”.  

“Εμείς αντιθέτως με εσάς, δε θέλουμε να διχάσουμε τους Έλληνες του εξωτερικού. Θεωρούμε ότι η ομογένεια -που στη συντριπτική του πλειοψηφία είναι προοδευτικοί πολίτες- θέλουν να μετέχουν στις εκλογές”. (Ολόκληρη η ενδιαφέρουσα αυτή ομιλία στοhttps://www.syriza.gr/article/id/107773/K.-Zachariadhs:-Oi-anthrwpoi-poy-efygan-apo-thn-Ellada-kai-thn-agapoyn-theloyn-na-symmetechoyn---Theloyme-kanones-gia-na-symmetechoyn-kai-ochi-mikrokommatika-paic

hnidia.html)

5.             Ερωτήματα και σχόλια  κοινής λογικής.            

(α) Ποια η αξιοπιστία όταν τη μια μέρα υπόσχεστε δημόσια στους Έλληνες της Διασποράς “τους  περιορισμούς που έχουν τεθεί στην ψήφο τους (τους άδικους και υποτιμητικούς, όπως σωστά τους χαρακτηρίζετε) θα τους καταργήσουμε αμέσως μόλις γίνουμε κυβέρνηση” και την επομένη αρνείστε να τους καταργήσετε αμέσως σήμερα… επειδή το νομοσχέδιο το καταθέτει ο Βορίδης;

(β) Ποια η σοβαρότητα, όταν:

- Ως μόνη δικαιολογία για την άρνηση αυτή προβάλλετε την υπόνοια ότι “σκέφτεστε να δημιουργήσετε ένα διχασμό στην ομογένεια στο εξωτερικό και να προσπαθήσετε στη συνέχεια να το εισάγετε στο εσωτερικό”;

 Υποστηρίζετε πως μια εκλογική διαδικασία που δεν διχάζει τους Έλληνες κατοίκους Ελλάδας θα διχάζει τους Έλληνες κατοίκους άλλων χωρών;

(γ) Γιατί η τροπολογία σας –που θα συζητηθεί “αύριο” στη Βουλή– δεν περιλαμβάνει και τους Έλληνες κατοίκους Ελλάδας που την ημέρα των εκλογών θα βρίσκονται σε άλλη χώρα, ως φοιτητές, επαγγελματίες, τουρίστες, επισκέπτες συγγενών;

(δ) Το ποιος λέει την αλήθεια και ποιος ψέματα στους ομογενείς” μπορεί να προκύψειαπό την ανάγνωση των δύο νομοσχεδίων;

6.             Σήμερα δεν ενδιαφέρει το πώς και το γιατί ψηφίστηκε το 2019, από βουλευτές όλων των κομμάτων, ο εκλογικός νόμος για την ψήφο των κατοίκων του Εξωτερικού (Ν. 4648/2019) με τους άδικους και υποτιμητικούς περιορισμούς” που περιλαμβάνει.

Η σημερινή Βουλή οφείλει να καταργήσει ΣΗΜΕΡΑ τους περιορισμούς αυτούς,  αφού όλοι οι βουλευτές διακηρύττουν ΣΗΜΕΡΑ πως οι περιορισμοί αυτοί είναι άδικοι και υποτιμητικοί.

 

 

Ας το ξανασκεφτεί ο κύριος Σημίτης. Είναι καλύτερα να ακολουθήσει το παράδειγμα του αείμνηστου Μητσοτάκη. Να αναθέσει σε κάποιο δημοσιογράφο την δημοσιοποίηση του προσωπικού του αφηγήματος μετά την αποδημία του.

Μέχρι τότε ας δούμε τα βασικά πεπραγμένα του στην οικονομία. Τι πέτυχε στον τομέα της οικονομίας τα οκτώ έτη (18/1/1996- 10/3/2004) της πρωθυπουργίας του; Είναι χρήσιμο, πριν δούμε τα πεπραγμένα του, να αναφέρουμε λίγα πράγματα για τις συνθήκες μέσα στις οποίες κινήθηκε. Πρώτον το ΠΑΣΟΚ, όντας στην εξουσία δύο χρόνια, θα υλοποιούσε την δική του πολιτική με δοκιμασμένα στελέχη δίχως το κράτος να πέσει στην περιδίνηση της εναλλαγής στην εξουσία. Δεύτερον η ήττα του Σεπτεμβρίου  οδήγησε την Ν.Δ. σε κρίση. Τρίτον η διεθνής οικονομική συγκυρία ήταν ιδιαίτερα ευνοϊκή. Ας δούμε τι έκανε ο κύριος Σημίτης σε τρία κρίσιμα ζητήματα. Στον περιορισμό του Δημόσιου Χρέους (Δ.Χ.) και των δαπανών, στην παραγωγική ανασυγκρότηση, και τέλος στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις

Το Δ.Χ. ήταν το 1995 –κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ- 108,7% και το 2003 ήταν 109,9% (Eurostat, 2013a). Επειδή ορισμένοι θα θεωρήσουν μικρή την αύξηση κατά 1,2% του Δ.Χ. θα πρέπει να γίνουν δύο επισημάνσεις. Πρώτον ότι κατά το ίδιο διάστημα άλλες χώρες της Ε.Ε. μείωσαν σημαντικά το χρέος τους. Συγκεκριμένα: το Βέλγιο -31,8%, η Ιταλία -16,9%, η Ιρλανδία -49,1%, η Ολλανδία -24,1%, η Ισπανία -14,9%, η Φινλανδία -12,1%. Δεύτερον ότι η βοήθεια που προσέφεραν τα κεφάλαια των Κ.Π.Σ. ήταν σημαντικότερη για τις μικρότερες χώρες επειδή το ύψος των ενισχύσεων σε σχέση με το ΑΕΠ ήταν ιδιαίτερα μεγάλο. Το «δωρεάν χρήμα» ήταν άφθονο και θα έπρεπε να αποτελέσει τον καταλύτη στην μείωση του χρέους. Η εισροή πολλών δεκάδων δισ. ευρώ από τα Κ.Π.Σ. αν συνδυαζόταν με περιορισμό των πρωτογενών δαπανών, όπως έγινε στις υπόλοιπες χώρες, θα οδηγούσε στη δραστική μείωση του Δ.Χ.. Αντί να γίνει αυτό οι πρωτογενείς δημόσιες δαπάνες –σπατάλη, πελατειακό κράτος, διαφθορά, κ.λπ.- αυξήθηκαν, ως ποσοστό του ΑΕΠ, κατά 5,2% και συγκεκριμένα από 34,5% το 1995 σε 39,7% το 2003 (Eurostat). Στο ίδιο χρονικό διάστημα στις 15 χώρες της Ε.Ε. οι πρωτογενείς δαπάνες μειώθηκαν κατά 2,9%.

Τα έργα υποδομής, που υλοποιήθηκαν αυτήν την περίοδο, αποτελούσαν συνέχεια του προγράμματος που ξεκίνησε η Ν.Δ. το 1990 και χρηματοδοτήθηκαν, στο μεγαλύτερο μέρος, από τα Κ.Π.Σ. όντας έτσι υποχρεωτικά. Ο καθαρά παραγωγικός τομέας όμως της οικονομίας και ιδιαίτερα ο εξωστρεφής δεν ενισχύθηκε. Αντίθετα εθνικοί και κοινωνικοί πόροι αποτέλεσαν εύκολη λεία στους «εθνικούς» εργολάβους και προμηθευτές. Το ίδιο έγινε και με το τεράστιο σκάνδαλο του χρηματιστηρίου. Αποταμιεύσεις και κρατικά-ασφαλιστικά κεφάλαια αποτέλεσαν βορά, με τις ευλογίες της κυβέρνησης, για τα «τσακάλια» και «ύαινες» της παρασιτικής-μεταπρατικής οικονομίας. Οι Ο.Α. από εργαλείο ανάπτυξης εξελίχθηκαν σε ακριβή φιέστα που ικανοποίησε την εθνική μας ματαιοδοξία. Αν η κυβέρνηση Σημίτη είχε ακολουθήσει το παράδειγμα της Βαρκελώνης τα έργα θα είχαν αποτελέσει ατμομηχανή ανάπτυξης. Το παραλιακό μέτωπο θα ήταν ήδη ένας κορυφαίος παγκόσμιος πόλος έλξης επισκεπτών όλο τον χρόνο.

Τέλος, με δεδομένο όλα όσα αναφέρθηκαν -αλλά και το γεγονός ότι ο κύριος Σημίτης δεν έκανε απολύτως τίποτε σε κρίσιμα ζητήματα όπως το ασφαλιστικό- ήταν τραγικό λάθος η παγίδευση της χώρας στο ευρώ. Όπως πρόσφατα δήλωσε ο Τόμσεν: «η Ελλάδα δεν μπορεί να ευημερήσει εντός της Ευρωζώνης».

Αντώνης Αντωνάκος

14-04-2021

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.           http://www.antonakos.edu.gr

Δευτέρα, 12 Απριλίου 2021 01:18

ΜΙΚΡΟΣ ΟΔΗΓΟΣ... ΑΝΟΥΣΙΑΣ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ

Γράφτηκε από
 
Α εν υπάρχει κάποιος κανόνας ο οποίος να υποδηλώνει πότε αρχίζει η φθορά μιας κυβέρνησης. Αν είναι μετά τον πρώτο χρόνο, τους έξι μήνες, τα δύο χρόνια ή στο τέλος της τετραετίας. Εκείνο που είναι βέβαιο είναι ότι, ανεξάρτητα από το τι ισχύει, αυτός που λογικά πρέπει να αισθάνεται ευτυχής σήμερα είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης· 21 μήνες μετά την ανάληψη της εξουσίας η φθορά της κυβέρνησής του είναι κάτω από το 10% του ποσοστού που έλαβε σας εκλογές, παρά την τεράσπα οικονομική, κοινωνική και ανθρωπιστική κρίση λόγω της πανδημίας. Και ενώ η αντιπολίτευση «πυροβολεί » καθημερινά, υποστηρίζοντας ότι η κυβέρνηση έχει αποτύχει σιη διαχείριση του δεύτερου κύματος ή του τρίτου κύματος της πανδημίας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρουσιάζει μια αξιοσημείωτη αντοχή. Και αυτό ασφαλώς δεν οφείλεται μόνο στο ότι έχει κεφαλαιοποιήσει την εξαιρετική διαχείρισή του προ του φάσματος της πανδημίας, αλλά και στο γεγονός ότι η αντιπολίτευση που αντιμετωπίζει αποτελεί ίσως case study για το πώς δεν πρέπει να αντιπολιτεύεται ένα κόμμα μια κυβέρνηση.

Ας δούμε με μικρά παραδείγματα μερικά από τα θέματα που έχει αναγάγει σε μείζονος σημασίας ο ΣΥΡΙΖΑ για να εγκαλέσει την κυβέρνηση και να πλήξει τον Μητσοτάκη: Από το μέγεθος μερικών παρτίδων μασκών που δόθηκαν στα παιδιά τον Σεπτέμβριο μέχρι τον Φουρθιώτη, το δήθεν κορωνοπάρτι της Ικαρίας και από τις πινακίδες της Μενδώνη στην Ακρόπολη και τη μάσκα που δεν φορούσε ο Μητσοτάκης στην Πάρνηθα μέχρι την ύπαρξη κυκλώματος παιδεραστών στο Μέγαρο Μαξίμου και τα self tests, τα οποία τάχα μου θα έπαιρνε η Siemens διότι ο Μητσοτάκης έχει σπίτι στην Τήνο μεσοτοιχία με τον Χριστοφοράκο, η διαδρομή που έχει διανύσει αυτούς τους 21 μήνες η αξιωματική αντιπολίτευση είναι μια διαδρομή μέσα σε ναρκοπέδιο.

Κάθε τόσο σκάνε δίκην φούσκας γύρω της όσα με τόση επιμέλεια προσπαθεί να δημιουργήσει. Μετά ήρθε και η ταύτιση με την απαίτηση του Κουφοντίνα να επιλέξει εκείνος τη φυλακή που θα κρατείται, ταύτιση η οποία παρουσιάστηκε ως δήθεν θεσμική παρέμβαση υπέρ του κράτους δικαίου και των ατομικών δικαιωμάτων, ανέλαβε και το ρίσκο για τη διοργάνωση διαδηλώσεων κατά της δήθεν αστυνομοκρατίας και ο αρχηγός της αντιπολίτευσης και η χαοτική εικόνα ολοκληρώθηκε με τη χωρίς φραγμούς σύγκριση της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης με τη χούντα των συνταγματαρχών.

Η μικρή ανθολογία της θεματικής που ανέδειξε ο ΣΥΡΙΖΑ αυτούς τους 21 μήνες αποδεικνύει ότι δεν έχει αφήγημα και περιμένει να πιαστεί από κάπου προκειμένου να ασκήσει τον θεσμικό του ρόλο.

Είναι, θεωρώ, τραγικό ότι σε μια περίοδο κατά την οποία η πανδημία σαρώνει τη χώρα και το Εθνικό Σύστημα Υγείας δοκιμάζεται καθημερινά η αξιωματική αντιπολίτευση να θεωρεί ότι θα ρίξει την κυβέρνηση με θέματα όπως του Φουρθιώτη, των πινακίδων της Μενδώνη ή τις μάσκες της Κεραμέως. Από την άλλη βέβαια, όπως προανέφερα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποδεικνύεται πάρα πολύ τυχερός, αφού η αντιπολίτευση που έχει εξαντλείται στα επουσιώδη. Ητοι σε θέματα τα οποία δεν αγγίζουν ούτε τη μεγάλη δεξαμενή των ψηφοφόρων του αλλά ούτε και την υπόλοιπη κοινωνία.

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ

ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Τετάρτη, 31 Μαρτίου 2021 00:07

Ο Σολωμός και ο Μπάιντεν του Αντώνη Αντωνάκου.

Γράφτηκε από
 

 

Ο Σολωμός και ο Μπάιντεν.

«Μοναχή τον δρόμο επήρες

εξανάλθες μοναχή.

Δεν είν’ εύκολες οι θύρες,

εάν η χρεία τες κουρταλεί.»

Είναι στους πρώτους στίχους του Εθνικού μας ύμνου. Δεν θα έπρεπε να τον ξεχνάμε αλλά είμαστε βυθισμένοι στον αδιέξοδο καταναλωτικό μας λήθαργο και χαμένοι στον αυτισμό της καταστροφικής μας αυταρέσκειας. Ο Αβδηριτισμός έχει βαθιά εμποτίσει την συλλογική μας συνείδηση μετά από δεκαετίες έκθεσης, ενός πολιτικά και μορφωτικά ανώριμου σώματος, στον πολιτικό αμοραλισμό, τον ασύμμετρο λαϊκισμό και την σύγχρονη Κίρκη (TV) που μας μετατρέπει σε εθισμένους καταναλωτικούς υπηκόους της παγκοσμιοποίησης. Μπορεί την κρίσιμη ώρα να εμφανιστούν «σύμμαχοι» -πάντα στην βάση του κοινού συμφέροντος- αλλά η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να ετοιμάζεται για να αντιμετωπίσει τους εφιάλτες της με τις δικές δυνάμεις. Η δική μας αποτρεπτική δύναμη είναι η ασπίδα. Αυτό αμελήσαμε, ανεπίτρεπτα, τις τελευταίες δεκαετίες και τώρα αντιμετωπίζουμε τις επιπτώσεις.

Δεν έχει σημασία αν είμαστε οπαδοί της άποψης ότι «το Ελληνικό Έθνος είναι ανάδελφο» αφού σε τελική ανάλυση καθοριστικοί είναι δύο άλλοι παράγοντες. Το κοινό συμφέρον και η δύναμη των όπλων. Η παρέμβαση της Τουρκίας στο Ναγκόρνο Καραμπάχ είχε μόνον επιφανειακά εθνοτικό-φυλετικό κριτήριο. Ο απώτερος στόχος ήταν οικονομικός-γεωστρατηγικός. Ήταν επέκταση οικονομικής επιρροής και στρατηγικής ισχύος. Το ίδιο σηματοδοτεί και η ανάμιξή της στην Λιβύη. Φυσιολογικά προς αυτήν την κατεύθυνση αξιοποιεί πολιτισμικά-θρησκευτικά και ιστορικά συλλογικά συνειδησιακά ιζήματα για να εξασφαλίσει συμπάθειες και συμμαχίες. Αλλά φρόντισε πριν το κάνει να βρεθεί σε θέση ισχύος. Να χτίσει θεμέλια δύναμης.

Είναι αυτό που εγκληματικά αμελήσαμε εμείς τις τελευταίες δεκαετίες. Πρώτα ναρκοθετήσαμε την οικονομία μας. Το Δημόσιο Χρέος την δεκαετία του ’80 υπέρ-τριπλασιάστηκε καθιστάμενο μη διαχειρίσιμο. Ταυτόχρονα ναρκοθετήθηκε αντί να ενισχυθεί ο παραγωγικός τομέας της οικονομίας. Το κράτος αντιμετωπίστηκε ως «λάφυρο» με αποτέλεσμα την ίδια περίοδο τον τριπλασιασμό των κρατικών δαπανών (Λάζαρης, 10/6/88) ενώ παράλληλα η Δημόσια Διοίκηση «αλώθηκε» από τις στρατευμένες κλαδικές. Αντί οι πολίτες να καθοδηγηθούν και να εκπαιδευθούν –όπως είναι η υποχρέωση κάθε δημοκρατικού ηγέτη και κόμματος- στον ορθό Λόγο και την σύνθεση διαχωρίστηκαν, από πολιτική ιδιοτέλεια, στα χωριστά καφενεία. Επανήλθε -ως μη όφειλε- στην επιφάνεια το εφιαλτικό φάντασμα του Εμφυλίου με πρωταγωνιστές μάλιστα γενιές και πρόσωπα που δεν τον έζησαν. Εκδήλωση της νοοτροπίας αυτής είναι και η πρόσφατη δήλωση Δρίτσα για την 17 Νοέμβρη.

Η χειρότερη όμως αλλά ταυτόχρονα και η πιο δύσκολα αναστρέψιμη επίπτωση είναι η αλλοίωση της νοοτροπίας και των κοινωνικών ηθών. Ο «ευδαιμονισμός» και η «τζάμπα μαγκιά» ήταν και είναι αρρώστιες βαθιά ριζωμένες πια στην κοινωνία. Η έννοια της ατομικής και της συλλογικής ευθύνης έχει υποστεί συντριπτική ήττα στη συλλογική συνείδηση. Ούτε συζήτηση για το χρέος του πολίτη. Το γνωστό απόφθεγμα του Κέννεντυ: «Μη ρωτάς τι μπορεί να κάνει η χώρα σου για σένα, αλλά τι μπορείς να κάνεις εσύ για τη χώρα σου» είναι αδιανόητο για μας. Το «κράτος» οφείλει τα πάντα, είναι υπεύθυνο για τα πάντα, το ίδιο και ο Δήμος. Οι πολίτες δικαιούνται τα πάντα και δεν οφείλουν τίποτα. Αυτά είναι τα αποτελέσματα της μακροχρόνιας έκθεσης στις ψευδαισθήσεις που χορηγούνται με εγκληματική ανευθυνότητα από πολιτικούς σχηματισμούς με αντάλλαγμα ψήφους και την νομή της εξουσίας. Από το «λεφτά υπάρχουν» στο «σκίσιμο των μνημονίων» και την διαγραφή του χρέους με «έναν νόμο και ένα άρθρο». Ο πολιτικός αμοραλισμός κοστίζει τελικά πολύ ακριβά.

Η ίδια πολιτική πρακτική ακολουθήθηκε και απέναντι στην Ευρώπη η οποία δεν αντιμετωπίστηκε ως ευκαιρία για ανασυγκρότηση και ενδυνάμωση της χώρας. Δεν έγινε πράξη αυτό που ο Κέννεντυ συμβουλεύει με ένα άλλο απόφθεγμά του: «Η καλύτερη στιγμή να επιδιορθώσεις τη στέγη είναι όταν ο ήλιος λάμπει». Ο ήλιος έλαμπε για την Ελλάδα μετά την ένταξη της στην ΕΟΚ. Είχε όλες τις προϋποθέσεις για να απογειωθεί οικονομικά, διπλωματικά και αμυντικά. Είχε τις προϋποθέσεις να χαράξει μια στρατηγική και να ακολουθήσει μια τακτική που θα την καθιστούσε καθοριστικό παράγοντα στην Ανατολική Μεσόγειο. Αντί γι’ αυτό επιδοθήκαμε στο χρηματοδοτούμενο από τα Ευρωπαϊκά ταμεία και τον δανεισμό -που μας εξασφάλιζε η αξιοπιστία της ευρωπαϊκής μας ταυτότητας- «γλεντοκόπι». Η, εκ των υστέρων, κυνική ομολογία Πάγκαλου, ότι «μαζί τα φάγαμε» είναι απολύτως ενδεικτική του πολιτικού αμοραλισμού που χαρακτήριζε μια ισχυρή μερίδα από τα «Νέα Τζάκια» της Μεταπολίτευσης. Η Ευρώπη αντιμετωπίστηκε με το ίδιο παιδικό σύνδρομο της ανευθυνότητας. Θεωρήσαμε ότι είχε απεριόριστες υποχρεώσεις απέναντί μας και μπορούσαμε «χαλαροί και ωραίοι» να επαναπαυθούμε στην στοργική αγκαλιά της.

Γιορτάζοντας τα 200 χρόνια από την κήρυξη της επανάστασης δεν πρέπει να κοιτάζουμε κυρίως τι καταφέραμε αλλά τις ευκαιρίες που χάσαμε και τα λάθη που κάναμε. Από αυτά κυρίως οφείλουμε να διδαχθούμε. Κοιτάζοντας γύρω μας είναι λάθος να συγκρινόμαστε με τους Βόρειους γείτονές μας. Η διαφορά είναι μεγάλη αλλά γι’ αυτό θα πρέπει να ευγνωμονούμε τον Τσόρτσιλ. Ας κοιτάξουμε προς την πλευρά του Ισραήλ, ενός κράτους που δημιουργήθηκε μετά τον Β’ Παγκόσμιο, από ένα έθνος που έζησε στην διασπορά για χιλιετίες. Κυριάρχησε στην περιοχή του όταν απέναντί του είχε πολλαπλάσιες δυνάμεις. Η στήριξη των ΗΠΑ δεν είναι επαρκής εξήγηση. Ούτε βεβαίως η ισχύς του παγκόσμιου Εβραϊκού στοιχείου. Δεν επαναπαύθηκε. Δημιούργησε πολεμική βιομηχανία όταν εμείς διαλύσαμε την δική μας αντί να την αναπτύξουμε. Όλοι οι πολίτες άνδρες και γυναίκες είναι στρατεύσιμοι και ετοιμοπόλεμοι. Εμείς λίγο απέχουμε από του να ζητήσουμε ξένους μισθοφόρους.

Αλλά οι μισθοφόροι και οι «φίλοι και σύμμαχοι» δεν μπορούν να σε σώσουν αν εσύ δεν είσαι αποφασισμένος να πουλήσεις ακριβά το τομάρι σου. Αν έχεις κυριευθεί από το σύνδρομο «Ες αύριο τα σπουδαία». Ο Ιουστινιάνης δεν θα μπορούσε να σώσει την Πόλη. Ούτε η βοήθεια από τον Πάπα θα ήταν επαρκής. Η πτώση είχε συμβεί πολύ πριν από το 1453. Ήταν πτώση αρχών και αξιών, πτώση προτεραιοτήτων. Πριν από τους εξωτερικούς εχθρούς είχαν ροκανίσει την ισχύ της αυτοκρατορίας οι εσωτερικές «ασθένειες». Ο ανηλεής αλληλοσπαραγμός για την εξουσία, αλλά και για την αυθεντική ερμηνεία των ιερών κειμένων. Η οικονομική, κοινωνική, θρησκευτική διάσπαση της ενότητας, η ανικανότητα και η διαφθορά της διοίκησης, ο ηθικός εκτροχιασμός. Τίποτα ίσως δεν χαρακτηρίζει εναργέστερα την κατάσταση από το, αποδιδόμενο στον μέγα Δούκα Λουκά Νοταρά, «καλύτερα να δω καταμεσής στην Πόλη να βασιλεύει Τούρκικο σαρίκι παρά Παπική Τιάρα».

Αυτά πρέπει να συνειδητοποιήσουμε αντί να καλλιεργούμε φρούδες ελπίδες και να περιμένουμε την έξωθεν σωτηρία. Την κρίσιμη ώρα δεν είναι βέβαιο ότι ο Μπάιντεν θα σηκώσει το τηλέφωνο. Κι αν το σηκώσει δεν είναι βέβαιο ότι αυτό που θα πει θα μας αρέσει. Δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να θυμίζουμε τους Τρώες που σύμφωνα με τον Καβάφη «Είν’ οι προσπάθειές μας, των συφοριασμένων, είν’ οι προσπάθειές μας σαν των Τρωών. Κομμάτι κατορθώνουμε, κομμάτι παίρνουμ’ επάνω μας, κι αρχίζουμε να έχουμε θάρρος και καλές ελπίδες». Την ελευθερία που είναι «βγαλμένη από ιερά κόκαλα» Ελλήνων μόνο άξιοι απόγονοί τους είναι ικανοί να την διαφυλάξουν.

Αντώνης Αντωνάκος

30-03-2021

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.       http://www.antonakos.edu.gr
 

 

Παραμερίζοντας το «νέφος» που δημιουργεί η καταιγιστική –και τις περισσότερες φορές μη πολιτική- επίθεση την οποία υφίσταται από τα ΜΜΕ ο ΣΥΡΙΖΑ αντιλαμβάνεσαι ότι η αξιωματική αντιπολίτευση έχει εγγενές πρόβλημα ταυτότητας, λόγω του DNA  του και της εκρηκτικής μετεξέλιξής του από κόμμα διαμαρτυρίας -όταν γύριζαν τις τσέπες ανάποδα για να βρουν κάποιο «πολιτικό πενηνταράκι»- σε κόμμα εξουσίας. Το ερώτημα είναι αν αυτή η μετεξέλιξη μπορεί να είναι μονιμότερη ή αν θα αποδειχθεί συγκυριακό φαινόμενο. Θα είναι τελικά ο κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ ένας διάττοντας αστέρας ή θα καταλάβει σταθερά το «στασίδι» της κεντροαριστεράς;

Το παλιό –εκτός θεσμών και δημοκρατικής δεοντολογίας- σύστημα της επιχειρηματικής/πολιτικής διαπλοκής -που ανδρώθηκε κατά την περίοδο του «εκσυγχρονισμού»- αγωνιά για την εκλογική «ανάσταση» του ΠΑΣΟΚ. Η στήριξη στην Ν.Δ. είναι συγκυριακή. Δεν την «ερωτεύθηκαν», κάνουν απλά την ανάγκη φιλοτιμία. Όταν αλλάξει ο πολιτικός άνεμος θα επιστρέψουν στις παλιές τους αγάπες. Τα κίνητρα είναι γνωστά. Είναι όμως εμφανές ότι -παρά την εργώδη προσπάθεια των ΜΜΕ- ο ΣΥΡΙΖΑ αντέχει ενώ το ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ καρκινοβατεί, παρά τις ακατανόητες κυβερνητικές αβάντες. Πέραν αυτού όμως, είναι εμφανές ότι τα «πολιτικά πενηνταράκια» συνεισφέρουν στον ρεφενέ που θα εξασφαλίσει στον ΣΥΡΙΖΑ την «έντιμη  επιστροφή στις ρίζες», στο «αντάρτικο» και το 3%. Άλλοτε η στήριξη στον εγκληματία της 17 Νοέμβρη, άλλοτε η «πρωτοπορία» στην «επαναστατική» βία και η παροχή πολιτικής ομπρέλας στα γκρουπούσκουλα του «Αριστερίστικου οικοσυστήματος» τροφοδοτούν με πυρομαχικά τους εχθρούς του.

Το ερώτημα, σχετικά με τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι αν θα επιβιώσει ο όποιος κυβερνητικός ρεαλισμός χαρακτήρισε την πολιτική του μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 ή θα επανέλθει στον «ασύμμετρο» και ασύντακτο ακτιβισμό της μείζονος και ελάσσονος αντιπολίτευσης ή στις ουτοπικές ονειρώξεις της πρώιμης κυβερνητικής, μέχρι το καταστροφικό δημοψήφισμα, περιόδου. Σε τελική ανάλυση θα επανέλθει στον δρόμο του Γιάνναρου, του Κύρκου, Δαμανάκη ή στην περίοδο Αλαβάνου και προεκλογικού Τσίπρα;

Ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ διάβηκε τον Ρουβίκωνα μετά την κυβίστηση το Καλοκαίρι του 2015. Δρόμος επιστροφής δεν υπάρχει. Το ερώτημα είναι αν έχει το «ανάστημα» που απαιτείται για να προχωρήσει στον απογαλακτισμό του κόμματος από το κακό παρελθόν του. Αν θα τολμήσει την εσωτερική κάθαρση από τα γραφικά Σταλινικά απολιθώματα. Είναι δεδομένο ότι όσο η μάχη για τον χώρο της κεντροαριστεράς δεν θα έχει κριθεί η συστημική «διαπλοκή» θα εκμεταλλεύεται κάθε ευκαιρία που θα της προσφέρεται. Όταν η μάχη θα έχει κριθεί, αν νικητής είναι ο Τσίπρας, τα πράγματα θα αλλάξουν. Τα ΜΜΕ θα αλλάξουν στάση γιατί αυτό που ενδιαφέρει τις ιδιοκτησίες τους είναι οι «μπίζνες» και έχει αποδειχθεί ότι βολεύονται να τις κάνουν με την Κεντροαριστερά θεωρώντας την Δεξιά «αδέξια και δεδομένη». Όπως έγραφε ο Παπαχελάς για τους ιδιοκτήτες τους: «είναι εξαιρετικά ευέλικτοι και καλοί στο να διαβάζουν προς τα πού πάει ο πολιτικός αέρας. Σήμερα είναι φίλοι και κολλητοί, αύριο το γυρίζουν στον βωμό νέων φιλιών και σχέσεων. Είναι επίσης αχόρταγοι».

Επομένως δεν είναι μόνο η κυβέρνηση που επείγεται για πρόωρες εκλογές. Επείγεται και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης αφού θέλει να προλάβει την ανάκαμψη του ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ, η οποία δεν είναι απίθανη δεδομένης της προσπάθειας ανασυγκρότησης του αλλά και της φυσιολογικώς προϊούσας φθοράς της κυβέρνησης.

Αντώνης Αντωνάκος

17-03-2021

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.           http://www.antonakos.edu.gr

ΈναρξηΠροηγούμενο12345678910ΕπόμενοΤέλος
Σελίδα 1 από 889

Εκπαιδευτικά Νέα