Newsletter

Συμπληρώστε το e-mail σας και διαβάστε το καθημερινό newsletter από το dictyo.gr
  
  
  

Πολιτική (12432)

 

Από τους ΑΝΤΙΛΟΓΟΥΣ (www.antilogoi.gr)  Ενότητα ΠΟΛΙΤΙΚΗ 

 

Γ. Κατρούγκαλος και Κ. Ζαχαριάδης για την ψήφο των Ομογενών

του Ραφαήλ Μεν. Μαϊόπουλου   

 

1.            Η αρχή έγινε με την αναπληρώτρια τομεάρχη Εξωτερικών του ΣΥΡΙΖΑ(με αρμοδιότητα τον Απόδημο Ελληνισμό) Θ. Τζάκρη.

Σε συνέντευξή της  στον “Εθνικό Κήρυκα Ν. Υόρκης”, στις 10 Απριλίου, στην ερώτηση “Οι περιορισμοί που έχουν τεθεί στην ψήφο των κατοίκων του Εξωτερικού θεωρούνται αδικία από μεγάλη μερίδα των ομογενών. Υπάρχει περίπτωση να συναινέσετε στο ενδεχόμενο άρσης τους;”, η κα Τζάκρη, απάντησε ως εξής:

“Τι εννοείτε; Εμείς είμαστε αυτοί που ζητήσαμε να ψηφίσουν όλοι οι Ελληνες της Διασποράς. Οχι μόνο θα δώσουμε τη μάχη για την άρση των περιορισμών, αλλά και θα τους καταργήσουμε αμέσως μόλις επιστρέψουμε στη διακυβέρνηση της χώρας. Είναι άδικοι. Υποτιμητικοί. Δεν έχω λόγια να τους χαρακτηρίσω”.

2.             Μετά τη δήλωση αυτή, ο υπουργός Εσωτερικών Μ. Βορίδης, στις 12 Απριλίου, ανακοίνωσε στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής ότι “μετά την τοποθέτηση που έκανε η κα Τζάκρη για την ψήφο των απόδημων, ανοίγει ο δρόμος για να αρθούν οι περιορισμοί του ψηφισμένου νόμου” και έτσι θα κατατεθεί νομοσχέδιο με ένα άρθρο για την κατάργηση όλων των περιορισμών που υπάρχουν για τους απόδημους έλληνες και για την άσκηση του εκλογικού τους δικαιώματος από τον τόπο κατοικίας τους”.

3.             Την ίδια μέρα, τη διευκρίνιση των θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβαν οι τομεάρχες Γ. Κατρούγκαλος και Κ.  Ζαχαριάδης.

Με δήλωση τους, μαζί με την κα Τζάκρη, μετά σύντομη αναφορά στα  της ψήφισης του νόμου του 2019 για την ψήφο των ομογενών, ανέφεραν για το νομοσχέδιο Βορίδη:      

Ο κ. Βορίδης γνωρίζει πολύ καλά ότι η τροποποίηση του νόμου αυτού απαιτεί 200 ψήφους και αναδιαμόρφωση της ειδικής πλειοψηφίας που επιτεύχθηκε το 2019. Δεν καταθέτει λοιπόν την τροπολογία (sic) για λόγους ουσίας αλλά για λόγους εντυπώσεων. Για να φανεί ακόμη πιο καθαρά ποιος λέει την αλήθεια και ποιος ψέματα στους ομογενείς αλλά και στο σύνολο του Ελληνικού λαού καταθέτουμε και εμείς τροπολογία που επαναλαμβάνει την αρχική μας πρόταση, ως εξής:

1. Τέσσερις έδρες βουλευτών Επικρατείας κατανέμονται για την εκπροσώπηση των Ελλήνων που είναι μόνιμα εγκατεστημένοι στο εξωτερικό, ανά μία στις εξής γεωγραφικές ενότητες: (α) Ευρώπης (β) Βόρειας, Κεντρικής και Νότιας Αμερικής (γ) Χωρών Ωκεανίας - Άπω Ανατολής και(δ) Υπολοίπων χωρών

Η ψηφοφορία γίνεται αυτοτελώς με ενιαίο ψηφοδέλτιο σε κάθε μία από τις γεωγραφικές αυτές ενότητες, χωρίς άλλους περιορισμούς από την ιδιότητα του Έλληνα πολίτη και την μόνιμη εγκατάσταση στη συγκεκριμένη γεωγραφική ενότητα, η οποία βεβαιώνεται από την οικεία προξενική αρχή
2. Με Προεδρικό Διάταγμα (…) ρυθμίζεται η διεξαγωγή της ψηφοφορίας (…).
3. Κάθε αντίθετη γενική ή ειδική διάταξη νόμου καταργείται ”.

(Ολόκληρη η δήλωση στο https://www.syriza.gr/).

4.             Ο Τομεάρχης Εσωτερικών του ΣΥΡΙΖΑ Κ. Ζαχαριάδης, στις 12 Απριλίου, κατά την συνεδρίαση της προαναφερθείσας Επιτροπής για την ψήφο των αποδήμων:

(α) Αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος της ομιλίας του στις πάσης φύσεως “αμαρτίες” της ΝΔ, πηγαίνοντας πίσω μέχρι το 2009 και φτάνοντας στις… “δεκαετίες μετά τον πόλεμο”:

- “Δε θέλετε σήμερα να συζητάμε τη μαφιόζικη δολοφονία του δημοσιογράφου. Δε θέλετε να συζητάμε ένα χρόνο και ένα μήνα μετά το άνοιγμα των σχολείων με 25 παιδιά στην τάξη. Δε θέλετε να συζητάμε ότι έχουμε φτάσει τους 800 διασωληνωμένους. Δε θέλετε να συζητάμε ότι πήγε προχθές ο Πρωθυπουργός να δει τα λεωφορεία και σήμερα αντί να είναι στο δρόμο είναι στα αμαξοστάσια”.

- “Το δικό σας κόμμα κ. Βορίδη χρεοκόπησε την Ελλάδα το 2009, όχι η Αριστερά”.

- “Θυμάστε τον κ. Πατούλη στη Νέα Υόρκη; Θυμάστε αυτό το μειοψηφικό κομμάτι που έσερνε ο κ. Πατούλης τι είχε πει για τη Συμφωνία των Πρεσπών”, Θυμάστε τις διαδηλώσεις στην Αυστραλία;”.

- “Ας αναλογιστούμε πως έχει προκύψει τόσο μεγάλη ελληνική ομογένεια και διασπορά; Επειδή η ΝΔ χρεοκόπησε τη χώρα το 2009 και επειδή η Δεξιά είχε την πατρίδα φτωχή, μίζερη, καθηλωμένη με το μονοκομματικό της κράτος αυτές τις δεκαετίες μετά τον πόλεμο).

(β) Για την ψήφο των αποδήμων ανέφερε:

“Κύριε Βορίδη τι έγινε; Σφίξανε τα γάλατα στο εσωτερικό και είπατε να ρίξετε μια φωτοβολίδα στο εξωτερικό; Σκέφτεστε να δημιουργήσετε ένα διχασμό στην ομογένεια στο εξωτερικό και να προσπαθήσετε στη συνέχεια να το εισάγετε στο εσωτερικό;”.

- “Θέλετε να εργαλειοποιείτε την ομογένεια αξιοποιώντας διάφορες μειοψηφικές φωνές στο εσωτερικό της”.  

“Εμείς αντιθέτως με εσάς, δε θέλουμε να διχάσουμε τους Έλληνες του εξωτερικού. Θεωρούμε ότι η ομογένεια -που στη συντριπτική του πλειοψηφία είναι προοδευτικοί πολίτες- θέλουν να μετέχουν στις εκλογές”. (Ολόκληρη η ενδιαφέρουσα αυτή ομιλία στοhttps://www.syriza.gr/article/id/107773/K.-Zachariadhs:-Oi-anthrwpoi-poy-efygan-apo-thn-Ellada-kai-thn-agapoyn-theloyn-na-symmetechoyn---Theloyme-kanones-gia-na-symmetechoyn-kai-ochi-mikrokommatika-paic

hnidia.html)

5.             Ερωτήματα και σχόλια  κοινής λογικής.            

(α) Ποια η αξιοπιστία όταν τη μια μέρα υπόσχεστε δημόσια στους Έλληνες της Διασποράς “τους  περιορισμούς που έχουν τεθεί στην ψήφο τους (τους άδικους και υποτιμητικούς, όπως σωστά τους χαρακτηρίζετε) θα τους καταργήσουμε αμέσως μόλις γίνουμε κυβέρνηση” και την επομένη αρνείστε να τους καταργήσετε αμέσως σήμερα… επειδή το νομοσχέδιο το καταθέτει ο Βορίδης;

(β) Ποια η σοβαρότητα, όταν:

- Ως μόνη δικαιολογία για την άρνηση αυτή προβάλλετε την υπόνοια ότι “σκέφτεστε να δημιουργήσετε ένα διχασμό στην ομογένεια στο εξωτερικό και να προσπαθήσετε στη συνέχεια να το εισάγετε στο εσωτερικό”;

 Υποστηρίζετε πως μια εκλογική διαδικασία που δεν διχάζει τους Έλληνες κατοίκους Ελλάδας θα διχάζει τους Έλληνες κατοίκους άλλων χωρών;

(γ) Γιατί η τροπολογία σας –που θα συζητηθεί “αύριο” στη Βουλή– δεν περιλαμβάνει και τους Έλληνες κατοίκους Ελλάδας που την ημέρα των εκλογών θα βρίσκονται σε άλλη χώρα, ως φοιτητές, επαγγελματίες, τουρίστες, επισκέπτες συγγενών;

(δ) Το ποιος λέει την αλήθεια και ποιος ψέματα στους ομογενείς” μπορεί να προκύψειαπό την ανάγνωση των δύο νομοσχεδίων;

6.             Σήμερα δεν ενδιαφέρει το πώς και το γιατί ψηφίστηκε το 2019, από βουλευτές όλων των κομμάτων, ο εκλογικός νόμος για την ψήφο των κατοίκων του Εξωτερικού (Ν. 4648/2019) με τους άδικους και υποτιμητικούς περιορισμούς” που περιλαμβάνει.

Η σημερινή Βουλή οφείλει να καταργήσει ΣΗΜΕΡΑ τους περιορισμούς αυτούς,  αφού όλοι οι βουλευτές διακηρύττουν ΣΗΜΕΡΑ πως οι περιορισμοί αυτοί είναι άδικοι και υποτιμητικοί.

 

 

Ας το ξανασκεφτεί ο κύριος Σημίτης. Είναι καλύτερα να ακολουθήσει το παράδειγμα του αείμνηστου Μητσοτάκη. Να αναθέσει σε κάποιο δημοσιογράφο την δημοσιοποίηση του προσωπικού του αφηγήματος μετά την αποδημία του.

Μέχρι τότε ας δούμε τα βασικά πεπραγμένα του στην οικονομία. Τι πέτυχε στον τομέα της οικονομίας τα οκτώ έτη (18/1/1996- 10/3/2004) της πρωθυπουργίας του; Είναι χρήσιμο, πριν δούμε τα πεπραγμένα του, να αναφέρουμε λίγα πράγματα για τις συνθήκες μέσα στις οποίες κινήθηκε. Πρώτον το ΠΑΣΟΚ, όντας στην εξουσία δύο χρόνια, θα υλοποιούσε την δική του πολιτική με δοκιμασμένα στελέχη δίχως το κράτος να πέσει στην περιδίνηση της εναλλαγής στην εξουσία. Δεύτερον η ήττα του Σεπτεμβρίου  οδήγησε την Ν.Δ. σε κρίση. Τρίτον η διεθνής οικονομική συγκυρία ήταν ιδιαίτερα ευνοϊκή. Ας δούμε τι έκανε ο κύριος Σημίτης σε τρία κρίσιμα ζητήματα. Στον περιορισμό του Δημόσιου Χρέους (Δ.Χ.) και των δαπανών, στην παραγωγική ανασυγκρότηση, και τέλος στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις

Το Δ.Χ. ήταν το 1995 –κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ- 108,7% και το 2003 ήταν 109,9% (Eurostat, 2013a). Επειδή ορισμένοι θα θεωρήσουν μικρή την αύξηση κατά 1,2% του Δ.Χ. θα πρέπει να γίνουν δύο επισημάνσεις. Πρώτον ότι κατά το ίδιο διάστημα άλλες χώρες της Ε.Ε. μείωσαν σημαντικά το χρέος τους. Συγκεκριμένα: το Βέλγιο -31,8%, η Ιταλία -16,9%, η Ιρλανδία -49,1%, η Ολλανδία -24,1%, η Ισπανία -14,9%, η Φινλανδία -12,1%. Δεύτερον ότι η βοήθεια που προσέφεραν τα κεφάλαια των Κ.Π.Σ. ήταν σημαντικότερη για τις μικρότερες χώρες επειδή το ύψος των ενισχύσεων σε σχέση με το ΑΕΠ ήταν ιδιαίτερα μεγάλο. Το «δωρεάν χρήμα» ήταν άφθονο και θα έπρεπε να αποτελέσει τον καταλύτη στην μείωση του χρέους. Η εισροή πολλών δεκάδων δισ. ευρώ από τα Κ.Π.Σ. αν συνδυαζόταν με περιορισμό των πρωτογενών δαπανών, όπως έγινε στις υπόλοιπες χώρες, θα οδηγούσε στη δραστική μείωση του Δ.Χ.. Αντί να γίνει αυτό οι πρωτογενείς δημόσιες δαπάνες –σπατάλη, πελατειακό κράτος, διαφθορά, κ.λπ.- αυξήθηκαν, ως ποσοστό του ΑΕΠ, κατά 5,2% και συγκεκριμένα από 34,5% το 1995 σε 39,7% το 2003 (Eurostat). Στο ίδιο χρονικό διάστημα στις 15 χώρες της Ε.Ε. οι πρωτογενείς δαπάνες μειώθηκαν κατά 2,9%.

Τα έργα υποδομής, που υλοποιήθηκαν αυτήν την περίοδο, αποτελούσαν συνέχεια του προγράμματος που ξεκίνησε η Ν.Δ. το 1990 και χρηματοδοτήθηκαν, στο μεγαλύτερο μέρος, από τα Κ.Π.Σ. όντας έτσι υποχρεωτικά. Ο καθαρά παραγωγικός τομέας όμως της οικονομίας και ιδιαίτερα ο εξωστρεφής δεν ενισχύθηκε. Αντίθετα εθνικοί και κοινωνικοί πόροι αποτέλεσαν εύκολη λεία στους «εθνικούς» εργολάβους και προμηθευτές. Το ίδιο έγινε και με το τεράστιο σκάνδαλο του χρηματιστηρίου. Αποταμιεύσεις και κρατικά-ασφαλιστικά κεφάλαια αποτέλεσαν βορά, με τις ευλογίες της κυβέρνησης, για τα «τσακάλια» και «ύαινες» της παρασιτικής-μεταπρατικής οικονομίας. Οι Ο.Α. από εργαλείο ανάπτυξης εξελίχθηκαν σε ακριβή φιέστα που ικανοποίησε την εθνική μας ματαιοδοξία. Αν η κυβέρνηση Σημίτη είχε ακολουθήσει το παράδειγμα της Βαρκελώνης τα έργα θα είχαν αποτελέσει ατμομηχανή ανάπτυξης. Το παραλιακό μέτωπο θα ήταν ήδη ένας κορυφαίος παγκόσμιος πόλος έλξης επισκεπτών όλο τον χρόνο.

Τέλος, με δεδομένο όλα όσα αναφέρθηκαν -αλλά και το γεγονός ότι ο κύριος Σημίτης δεν έκανε απολύτως τίποτε σε κρίσιμα ζητήματα όπως το ασφαλιστικό- ήταν τραγικό λάθος η παγίδευση της χώρας στο ευρώ. Όπως πρόσφατα δήλωσε ο Τόμσεν: «η Ελλάδα δεν μπορεί να ευημερήσει εντός της Ευρωζώνης».

Αντώνης Αντωνάκος

14-04-2021

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.           http://www.antonakos.edu.gr

Δευτέρα, 12 Απριλίου 2021 01:18

ΜΙΚΡΟΣ ΟΔΗΓΟΣ... ΑΝΟΥΣΙΑΣ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ

Γράφτηκε από
 
Α εν υπάρχει κάποιος κανόνας ο οποίος να υποδηλώνει πότε αρχίζει η φθορά μιας κυβέρνησης. Αν είναι μετά τον πρώτο χρόνο, τους έξι μήνες, τα δύο χρόνια ή στο τέλος της τετραετίας. Εκείνο που είναι βέβαιο είναι ότι, ανεξάρτητα από το τι ισχύει, αυτός που λογικά πρέπει να αισθάνεται ευτυχής σήμερα είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης· 21 μήνες μετά την ανάληψη της εξουσίας η φθορά της κυβέρνησής του είναι κάτω από το 10% του ποσοστού που έλαβε σας εκλογές, παρά την τεράσπα οικονομική, κοινωνική και ανθρωπιστική κρίση λόγω της πανδημίας. Και ενώ η αντιπολίτευση «πυροβολεί » καθημερινά, υποστηρίζοντας ότι η κυβέρνηση έχει αποτύχει σιη διαχείριση του δεύτερου κύματος ή του τρίτου κύματος της πανδημίας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρουσιάζει μια αξιοσημείωτη αντοχή. Και αυτό ασφαλώς δεν οφείλεται μόνο στο ότι έχει κεφαλαιοποιήσει την εξαιρετική διαχείρισή του προ του φάσματος της πανδημίας, αλλά και στο γεγονός ότι η αντιπολίτευση που αντιμετωπίζει αποτελεί ίσως case study για το πώς δεν πρέπει να αντιπολιτεύεται ένα κόμμα μια κυβέρνηση.

Ας δούμε με μικρά παραδείγματα μερικά από τα θέματα που έχει αναγάγει σε μείζονος σημασίας ο ΣΥΡΙΖΑ για να εγκαλέσει την κυβέρνηση και να πλήξει τον Μητσοτάκη: Από το μέγεθος μερικών παρτίδων μασκών που δόθηκαν στα παιδιά τον Σεπτέμβριο μέχρι τον Φουρθιώτη, το δήθεν κορωνοπάρτι της Ικαρίας και από τις πινακίδες της Μενδώνη στην Ακρόπολη και τη μάσκα που δεν φορούσε ο Μητσοτάκης στην Πάρνηθα μέχρι την ύπαρξη κυκλώματος παιδεραστών στο Μέγαρο Μαξίμου και τα self tests, τα οποία τάχα μου θα έπαιρνε η Siemens διότι ο Μητσοτάκης έχει σπίτι στην Τήνο μεσοτοιχία με τον Χριστοφοράκο, η διαδρομή που έχει διανύσει αυτούς τους 21 μήνες η αξιωματική αντιπολίτευση είναι μια διαδρομή μέσα σε ναρκοπέδιο.

Κάθε τόσο σκάνε δίκην φούσκας γύρω της όσα με τόση επιμέλεια προσπαθεί να δημιουργήσει. Μετά ήρθε και η ταύτιση με την απαίτηση του Κουφοντίνα να επιλέξει εκείνος τη φυλακή που θα κρατείται, ταύτιση η οποία παρουσιάστηκε ως δήθεν θεσμική παρέμβαση υπέρ του κράτους δικαίου και των ατομικών δικαιωμάτων, ανέλαβε και το ρίσκο για τη διοργάνωση διαδηλώσεων κατά της δήθεν αστυνομοκρατίας και ο αρχηγός της αντιπολίτευσης και η χαοτική εικόνα ολοκληρώθηκε με τη χωρίς φραγμούς σύγκριση της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης με τη χούντα των συνταγματαρχών.

Η μικρή ανθολογία της θεματικής που ανέδειξε ο ΣΥΡΙΖΑ αυτούς τους 21 μήνες αποδεικνύει ότι δεν έχει αφήγημα και περιμένει να πιαστεί από κάπου προκειμένου να ασκήσει τον θεσμικό του ρόλο.

Είναι, θεωρώ, τραγικό ότι σε μια περίοδο κατά την οποία η πανδημία σαρώνει τη χώρα και το Εθνικό Σύστημα Υγείας δοκιμάζεται καθημερινά η αξιωματική αντιπολίτευση να θεωρεί ότι θα ρίξει την κυβέρνηση με θέματα όπως του Φουρθιώτη, των πινακίδων της Μενδώνη ή τις μάσκες της Κεραμέως. Από την άλλη βέβαια, όπως προανέφερα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποδεικνύεται πάρα πολύ τυχερός, αφού η αντιπολίτευση που έχει εξαντλείται στα επουσιώδη. Ητοι σε θέματα τα οποία δεν αγγίζουν ούτε τη μεγάλη δεξαμενή των ψηφοφόρων του αλλά ούτε και την υπόλοιπη κοινωνία.

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ

ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Τετάρτη, 31 Μαρτίου 2021 00:07

Ο Σολωμός και ο Μπάιντεν του Αντώνη Αντωνάκου.

Γράφτηκε από
 

 

Ο Σολωμός και ο Μπάιντεν.

«Μοναχή τον δρόμο επήρες

εξανάλθες μοναχή.

Δεν είν’ εύκολες οι θύρες,

εάν η χρεία τες κουρταλεί.»

Είναι στους πρώτους στίχους του Εθνικού μας ύμνου. Δεν θα έπρεπε να τον ξεχνάμε αλλά είμαστε βυθισμένοι στον αδιέξοδο καταναλωτικό μας λήθαργο και χαμένοι στον αυτισμό της καταστροφικής μας αυταρέσκειας. Ο Αβδηριτισμός έχει βαθιά εμποτίσει την συλλογική μας συνείδηση μετά από δεκαετίες έκθεσης, ενός πολιτικά και μορφωτικά ανώριμου σώματος, στον πολιτικό αμοραλισμό, τον ασύμμετρο λαϊκισμό και την σύγχρονη Κίρκη (TV) που μας μετατρέπει σε εθισμένους καταναλωτικούς υπηκόους της παγκοσμιοποίησης. Μπορεί την κρίσιμη ώρα να εμφανιστούν «σύμμαχοι» -πάντα στην βάση του κοινού συμφέροντος- αλλά η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να ετοιμάζεται για να αντιμετωπίσει τους εφιάλτες της με τις δικές δυνάμεις. Η δική μας αποτρεπτική δύναμη είναι η ασπίδα. Αυτό αμελήσαμε, ανεπίτρεπτα, τις τελευταίες δεκαετίες και τώρα αντιμετωπίζουμε τις επιπτώσεις.

Δεν έχει σημασία αν είμαστε οπαδοί της άποψης ότι «το Ελληνικό Έθνος είναι ανάδελφο» αφού σε τελική ανάλυση καθοριστικοί είναι δύο άλλοι παράγοντες. Το κοινό συμφέρον και η δύναμη των όπλων. Η παρέμβαση της Τουρκίας στο Ναγκόρνο Καραμπάχ είχε μόνον επιφανειακά εθνοτικό-φυλετικό κριτήριο. Ο απώτερος στόχος ήταν οικονομικός-γεωστρατηγικός. Ήταν επέκταση οικονομικής επιρροής και στρατηγικής ισχύος. Το ίδιο σηματοδοτεί και η ανάμιξή της στην Λιβύη. Φυσιολογικά προς αυτήν την κατεύθυνση αξιοποιεί πολιτισμικά-θρησκευτικά και ιστορικά συλλογικά συνειδησιακά ιζήματα για να εξασφαλίσει συμπάθειες και συμμαχίες. Αλλά φρόντισε πριν το κάνει να βρεθεί σε θέση ισχύος. Να χτίσει θεμέλια δύναμης.

Είναι αυτό που εγκληματικά αμελήσαμε εμείς τις τελευταίες δεκαετίες. Πρώτα ναρκοθετήσαμε την οικονομία μας. Το Δημόσιο Χρέος την δεκαετία του ’80 υπέρ-τριπλασιάστηκε καθιστάμενο μη διαχειρίσιμο. Ταυτόχρονα ναρκοθετήθηκε αντί να ενισχυθεί ο παραγωγικός τομέας της οικονομίας. Το κράτος αντιμετωπίστηκε ως «λάφυρο» με αποτέλεσμα την ίδια περίοδο τον τριπλασιασμό των κρατικών δαπανών (Λάζαρης, 10/6/88) ενώ παράλληλα η Δημόσια Διοίκηση «αλώθηκε» από τις στρατευμένες κλαδικές. Αντί οι πολίτες να καθοδηγηθούν και να εκπαιδευθούν –όπως είναι η υποχρέωση κάθε δημοκρατικού ηγέτη και κόμματος- στον ορθό Λόγο και την σύνθεση διαχωρίστηκαν, από πολιτική ιδιοτέλεια, στα χωριστά καφενεία. Επανήλθε -ως μη όφειλε- στην επιφάνεια το εφιαλτικό φάντασμα του Εμφυλίου με πρωταγωνιστές μάλιστα γενιές και πρόσωπα που δεν τον έζησαν. Εκδήλωση της νοοτροπίας αυτής είναι και η πρόσφατη δήλωση Δρίτσα για την 17 Νοέμβρη.

Η χειρότερη όμως αλλά ταυτόχρονα και η πιο δύσκολα αναστρέψιμη επίπτωση είναι η αλλοίωση της νοοτροπίας και των κοινωνικών ηθών. Ο «ευδαιμονισμός» και η «τζάμπα μαγκιά» ήταν και είναι αρρώστιες βαθιά ριζωμένες πια στην κοινωνία. Η έννοια της ατομικής και της συλλογικής ευθύνης έχει υποστεί συντριπτική ήττα στη συλλογική συνείδηση. Ούτε συζήτηση για το χρέος του πολίτη. Το γνωστό απόφθεγμα του Κέννεντυ: «Μη ρωτάς τι μπορεί να κάνει η χώρα σου για σένα, αλλά τι μπορείς να κάνεις εσύ για τη χώρα σου» είναι αδιανόητο για μας. Το «κράτος» οφείλει τα πάντα, είναι υπεύθυνο για τα πάντα, το ίδιο και ο Δήμος. Οι πολίτες δικαιούνται τα πάντα και δεν οφείλουν τίποτα. Αυτά είναι τα αποτελέσματα της μακροχρόνιας έκθεσης στις ψευδαισθήσεις που χορηγούνται με εγκληματική ανευθυνότητα από πολιτικούς σχηματισμούς με αντάλλαγμα ψήφους και την νομή της εξουσίας. Από το «λεφτά υπάρχουν» στο «σκίσιμο των μνημονίων» και την διαγραφή του χρέους με «έναν νόμο και ένα άρθρο». Ο πολιτικός αμοραλισμός κοστίζει τελικά πολύ ακριβά.

Η ίδια πολιτική πρακτική ακολουθήθηκε και απέναντι στην Ευρώπη η οποία δεν αντιμετωπίστηκε ως ευκαιρία για ανασυγκρότηση και ενδυνάμωση της χώρας. Δεν έγινε πράξη αυτό που ο Κέννεντυ συμβουλεύει με ένα άλλο απόφθεγμά του: «Η καλύτερη στιγμή να επιδιορθώσεις τη στέγη είναι όταν ο ήλιος λάμπει». Ο ήλιος έλαμπε για την Ελλάδα μετά την ένταξη της στην ΕΟΚ. Είχε όλες τις προϋποθέσεις για να απογειωθεί οικονομικά, διπλωματικά και αμυντικά. Είχε τις προϋποθέσεις να χαράξει μια στρατηγική και να ακολουθήσει μια τακτική που θα την καθιστούσε καθοριστικό παράγοντα στην Ανατολική Μεσόγειο. Αντί γι’ αυτό επιδοθήκαμε στο χρηματοδοτούμενο από τα Ευρωπαϊκά ταμεία και τον δανεισμό -που μας εξασφάλιζε η αξιοπιστία της ευρωπαϊκής μας ταυτότητας- «γλεντοκόπι». Η, εκ των υστέρων, κυνική ομολογία Πάγκαλου, ότι «μαζί τα φάγαμε» είναι απολύτως ενδεικτική του πολιτικού αμοραλισμού που χαρακτήριζε μια ισχυρή μερίδα από τα «Νέα Τζάκια» της Μεταπολίτευσης. Η Ευρώπη αντιμετωπίστηκε με το ίδιο παιδικό σύνδρομο της ανευθυνότητας. Θεωρήσαμε ότι είχε απεριόριστες υποχρεώσεις απέναντί μας και μπορούσαμε «χαλαροί και ωραίοι» να επαναπαυθούμε στην στοργική αγκαλιά της.

Γιορτάζοντας τα 200 χρόνια από την κήρυξη της επανάστασης δεν πρέπει να κοιτάζουμε κυρίως τι καταφέραμε αλλά τις ευκαιρίες που χάσαμε και τα λάθη που κάναμε. Από αυτά κυρίως οφείλουμε να διδαχθούμε. Κοιτάζοντας γύρω μας είναι λάθος να συγκρινόμαστε με τους Βόρειους γείτονές μας. Η διαφορά είναι μεγάλη αλλά γι’ αυτό θα πρέπει να ευγνωμονούμε τον Τσόρτσιλ. Ας κοιτάξουμε προς την πλευρά του Ισραήλ, ενός κράτους που δημιουργήθηκε μετά τον Β’ Παγκόσμιο, από ένα έθνος που έζησε στην διασπορά για χιλιετίες. Κυριάρχησε στην περιοχή του όταν απέναντί του είχε πολλαπλάσιες δυνάμεις. Η στήριξη των ΗΠΑ δεν είναι επαρκής εξήγηση. Ούτε βεβαίως η ισχύς του παγκόσμιου Εβραϊκού στοιχείου. Δεν επαναπαύθηκε. Δημιούργησε πολεμική βιομηχανία όταν εμείς διαλύσαμε την δική μας αντί να την αναπτύξουμε. Όλοι οι πολίτες άνδρες και γυναίκες είναι στρατεύσιμοι και ετοιμοπόλεμοι. Εμείς λίγο απέχουμε από του να ζητήσουμε ξένους μισθοφόρους.

Αλλά οι μισθοφόροι και οι «φίλοι και σύμμαχοι» δεν μπορούν να σε σώσουν αν εσύ δεν είσαι αποφασισμένος να πουλήσεις ακριβά το τομάρι σου. Αν έχεις κυριευθεί από το σύνδρομο «Ες αύριο τα σπουδαία». Ο Ιουστινιάνης δεν θα μπορούσε να σώσει την Πόλη. Ούτε η βοήθεια από τον Πάπα θα ήταν επαρκής. Η πτώση είχε συμβεί πολύ πριν από το 1453. Ήταν πτώση αρχών και αξιών, πτώση προτεραιοτήτων. Πριν από τους εξωτερικούς εχθρούς είχαν ροκανίσει την ισχύ της αυτοκρατορίας οι εσωτερικές «ασθένειες». Ο ανηλεής αλληλοσπαραγμός για την εξουσία, αλλά και για την αυθεντική ερμηνεία των ιερών κειμένων. Η οικονομική, κοινωνική, θρησκευτική διάσπαση της ενότητας, η ανικανότητα και η διαφθορά της διοίκησης, ο ηθικός εκτροχιασμός. Τίποτα ίσως δεν χαρακτηρίζει εναργέστερα την κατάσταση από το, αποδιδόμενο στον μέγα Δούκα Λουκά Νοταρά, «καλύτερα να δω καταμεσής στην Πόλη να βασιλεύει Τούρκικο σαρίκι παρά Παπική Τιάρα».

Αυτά πρέπει να συνειδητοποιήσουμε αντί να καλλιεργούμε φρούδες ελπίδες και να περιμένουμε την έξωθεν σωτηρία. Την κρίσιμη ώρα δεν είναι βέβαιο ότι ο Μπάιντεν θα σηκώσει το τηλέφωνο. Κι αν το σηκώσει δεν είναι βέβαιο ότι αυτό που θα πει θα μας αρέσει. Δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να θυμίζουμε τους Τρώες που σύμφωνα με τον Καβάφη «Είν’ οι προσπάθειές μας, των συφοριασμένων, είν’ οι προσπάθειές μας σαν των Τρωών. Κομμάτι κατορθώνουμε, κομμάτι παίρνουμ’ επάνω μας, κι αρχίζουμε να έχουμε θάρρος και καλές ελπίδες». Την ελευθερία που είναι «βγαλμένη από ιερά κόκαλα» Ελλήνων μόνο άξιοι απόγονοί τους είναι ικανοί να την διαφυλάξουν.

Αντώνης Αντωνάκος

30-03-2021

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.       http://www.antonakos.edu.gr
 

 

Παραμερίζοντας το «νέφος» που δημιουργεί η καταιγιστική –και τις περισσότερες φορές μη πολιτική- επίθεση την οποία υφίσταται από τα ΜΜΕ ο ΣΥΡΙΖΑ αντιλαμβάνεσαι ότι η αξιωματική αντιπολίτευση έχει εγγενές πρόβλημα ταυτότητας, λόγω του DNA  του και της εκρηκτικής μετεξέλιξής του από κόμμα διαμαρτυρίας -όταν γύριζαν τις τσέπες ανάποδα για να βρουν κάποιο «πολιτικό πενηνταράκι»- σε κόμμα εξουσίας. Το ερώτημα είναι αν αυτή η μετεξέλιξη μπορεί να είναι μονιμότερη ή αν θα αποδειχθεί συγκυριακό φαινόμενο. Θα είναι τελικά ο κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ ένας διάττοντας αστέρας ή θα καταλάβει σταθερά το «στασίδι» της κεντροαριστεράς;

Το παλιό –εκτός θεσμών και δημοκρατικής δεοντολογίας- σύστημα της επιχειρηματικής/πολιτικής διαπλοκής -που ανδρώθηκε κατά την περίοδο του «εκσυγχρονισμού»- αγωνιά για την εκλογική «ανάσταση» του ΠΑΣΟΚ. Η στήριξη στην Ν.Δ. είναι συγκυριακή. Δεν την «ερωτεύθηκαν», κάνουν απλά την ανάγκη φιλοτιμία. Όταν αλλάξει ο πολιτικός άνεμος θα επιστρέψουν στις παλιές τους αγάπες. Τα κίνητρα είναι γνωστά. Είναι όμως εμφανές ότι -παρά την εργώδη προσπάθεια των ΜΜΕ- ο ΣΥΡΙΖΑ αντέχει ενώ το ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ καρκινοβατεί, παρά τις ακατανόητες κυβερνητικές αβάντες. Πέραν αυτού όμως, είναι εμφανές ότι τα «πολιτικά πενηνταράκια» συνεισφέρουν στον ρεφενέ που θα εξασφαλίσει στον ΣΥΡΙΖΑ την «έντιμη  επιστροφή στις ρίζες», στο «αντάρτικο» και το 3%. Άλλοτε η στήριξη στον εγκληματία της 17 Νοέμβρη, άλλοτε η «πρωτοπορία» στην «επαναστατική» βία και η παροχή πολιτικής ομπρέλας στα γκρουπούσκουλα του «Αριστερίστικου οικοσυστήματος» τροφοδοτούν με πυρομαχικά τους εχθρούς του.

Το ερώτημα, σχετικά με τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι αν θα επιβιώσει ο όποιος κυβερνητικός ρεαλισμός χαρακτήρισε την πολιτική του μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 ή θα επανέλθει στον «ασύμμετρο» και ασύντακτο ακτιβισμό της μείζονος και ελάσσονος αντιπολίτευσης ή στις ουτοπικές ονειρώξεις της πρώιμης κυβερνητικής, μέχρι το καταστροφικό δημοψήφισμα, περιόδου. Σε τελική ανάλυση θα επανέλθει στον δρόμο του Γιάνναρου, του Κύρκου, Δαμανάκη ή στην περίοδο Αλαβάνου και προεκλογικού Τσίπρα;

Ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ διάβηκε τον Ρουβίκωνα μετά την κυβίστηση το Καλοκαίρι του 2015. Δρόμος επιστροφής δεν υπάρχει. Το ερώτημα είναι αν έχει το «ανάστημα» που απαιτείται για να προχωρήσει στον απογαλακτισμό του κόμματος από το κακό παρελθόν του. Αν θα τολμήσει την εσωτερική κάθαρση από τα γραφικά Σταλινικά απολιθώματα. Είναι δεδομένο ότι όσο η μάχη για τον χώρο της κεντροαριστεράς δεν θα έχει κριθεί η συστημική «διαπλοκή» θα εκμεταλλεύεται κάθε ευκαιρία που θα της προσφέρεται. Όταν η μάχη θα έχει κριθεί, αν νικητής είναι ο Τσίπρας, τα πράγματα θα αλλάξουν. Τα ΜΜΕ θα αλλάξουν στάση γιατί αυτό που ενδιαφέρει τις ιδιοκτησίες τους είναι οι «μπίζνες» και έχει αποδειχθεί ότι βολεύονται να τις κάνουν με την Κεντροαριστερά θεωρώντας την Δεξιά «αδέξια και δεδομένη». Όπως έγραφε ο Παπαχελάς για τους ιδιοκτήτες τους: «είναι εξαιρετικά ευέλικτοι και καλοί στο να διαβάζουν προς τα πού πάει ο πολιτικός αέρας. Σήμερα είναι φίλοι και κολλητοί, αύριο το γυρίζουν στον βωμό νέων φιλιών και σχέσεων. Είναι επίσης αχόρταγοι».

Επομένως δεν είναι μόνο η κυβέρνηση που επείγεται για πρόωρες εκλογές. Επείγεται και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης αφού θέλει να προλάβει την ανάκαμψη του ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ, η οποία δεν είναι απίθανη δεδομένης της προσπάθειας ανασυγκρότησης του αλλά και της φυσιολογικώς προϊούσας φθοράς της κυβέρνησης.

Αντώνης Αντωνάκος

17-03-2021

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.           http://www.antonakos.edu.gr

 

Κωνσταντίνος Καραμανλής. Τιμώντας την ιστορία.

Είναι ένας από τους σημαντικούς πολιτικούς άνδρες της Ευρώπης. Για να πω την αλήθεια, θα έπρεπε να πω πως τον θεωρώ τον πιο σημαντικό από όλους…

 Τζον Κέννεντι, Πρόεδρος των Η.Π.Α.

 

Ελάχιστοι ήταν οι ηγέτες που επηρέασαν τόσο καθοριστικά την πορεία της Ελλάδας.

Η μεταπολεμική ιστορία μας κυριαρχείται από την προσωπικότητα του Εθνάρχη Κωνσταντίνου Καραμανλή. Η χώρα του οφείλει την ανάπτυξη της, την ένταξή της στην Ε.Ε. και το σύγχρονο δημοκρατικό της πολίτευμα.

Η Διεθνής αναγνώριση του Καραμανλή από ηγέτες παγκόσμιου κύρους έχει καταγραφεί στην ιστορία. Σε αυτήν την αναγνώριση οφείλουμε να μην υστερήσουμε και οι Έλληνες. Ιδιαίτερα τα στελέχη και τα μέλη της παράταξης της οποίας δεν υπήρξε μόνο ο ιδρυτής αλλά ήταν και παραμένει η ψυχή της.

Υπάρχουν χρονικά ορόσημα  κατά τα οποία κάθε φορέας και κάθε πολίτης μπορεί να αφήσει -αντί για ένα λουλούδι στο μνημείο του- το δικό του μήνυμα τιμής. Με μια ανακοίνωση, με ένα άρθρο, μια φωτογραφία, μια ανάρτηση στο διαδίκτυο. Τέτοια ορόσημα είναι η γέννηση (8η/3ου), η αποδήμηση (23η/4ου), η υπογραφή της ένταξης στην ΕΟΚ (28η/5ου), η αποκατάσταση της δημοκρατίας (24η/7ου), η ίδρυση της Ν.Δ. (4η/10ου).

Πηγές από τις οποίες μπορούμε να αντλήσουμε πληροφορίες και αποσπάσματα ή να εμπνευστούμε υπάρχουν στην ιστοσελίδα του Ι.Κ.Κ.  https://ikk.gr/. Επίσης χρήσιμα και επίκαιρα είναι η Ιδρυτική Διακήρυξη της Ν.Δ.: Ιδρυτική διακήρυξη και το κείμενο των Ιδεολογικών Αρχών της:  Οι ιδεολογικές αρχές της Ν.Δ.

Η 8η Μαρτίου είναι το πρώτο ορόσημο που μας δίνει την ευκαιρία να δηλώσουμε έμπρακτα ότι, αν και λείπει 23 χρόνια από κοντά μας, είναι πάντα στην σκέψη και στην καρδιά μας. Αποτελεί, με την ζωή και την δράση του, φωτεινό οδηγό του καθήκοντος και της ευθύνης στην πολιτική δράση, παραμένοντας η αναντικατάστατη και  ακλόνητη ψυχή της παράταξης.

Αντώνης Αντωνάκος 26-02-2021

 

 

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από το Μαξίμου.

Καθώς η επερχόμενη οικονομική κρίση ακονίζει τα δόντια της, προοιωνίζοντας νέα σκληρή λιτότητα, είναι φυσιολογικό ο Πρωθυπουργός να έχει μετανιώσει για κάποιες ενέργειες ή επιλογές του. Φυσικά, μόνο οι νεκροί δεν κάνουν λάθη. Μεταξύ των λαθών περιλαμβάνονται τα μικρότερης σημασίας επικοινωνιακά -που τραυματίζουν προσωρινά την εικόνα του- και λάθη επιλογής προσώπων τα οποία, δεν είναι καθοριστικά, αρκεί να μην έχουν οδηγήσει σε καταστάσεις μη ανατάξιμες.

Ο Πρωθυπουργός, ωστόσο, μάλλον έχει μετανιώσει για τρείς κρίσιμες πολιτικές αποφάσεις του. Οι δύο από αυτές αφορούν το εκλογικό σύστημα και τον χρόνο των εκλογών. Η κατάργηση της απλής αναλογικής ήταν αναγκαία. Όμως ήταν λάθος η μη επαναφορά του παλαιού συστήματος με την πριμοδότηση των πενήντα εδρών. Για να αντιληφθούμε το μέγεθος του λάθους αρκεί να κάνουμε αναδρομή στις εκλογές του 2012 όταν η χώρα βρέθηκε στο χείλος της αβύσσου. Με το ισχύον, τότε, σύστημα η Ν.Δ. έλαβε 129 έδρες και το ΠΑΣΟΚ 33. Δίχως ορισμένα λάθη (π.χ. ΕΝΦΙΑ) θα είχε ολοκληρωθεί η θητεία της κυβέρνησης (6ος/16) και η έξοδος από την κρίση, ενώ θα είχαμε αποφύγει και την καταστροφική έλευση του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Αντιθέτως, με το νέο σύστημα, που ψηφίστηκε το 2020, η Ν.Δ. θα ελάμβανε 113 έδρες και το ΠΑΣΟΚ 35. Είναι φανερό ότι η κυβέρνηση Σαμαρά θα ήταν ευάλωτη ενώ θα κατέρρεε μετά την αποχώρηση Κουβέλη το 2013 και η καταστροφή θα ήταν ανυπολόγιστη.

Με το νέο σύστημα, ακόμα και με ποσοστό 37% δεν εξασφαλίζεται η αυτοδυναμία. Με πρόχειρη προσέγγιση δίνει 99 έδρες αυξημένες κατά 5 από το Επικρατείας και 44 από την πριμοδότηση, συνολικά δηλαδή 148. Άλλωστε είναι χαρακτηριστικό επ’ αυτού ότι ο ΣΥΡΙΖΑ τον Ιανουάριο του 2015 με ποσοστό 36,34% αντί για τις 149 έδρες που κέρδισε, με το νέο σύστημα θα είχε συγκεντρώσει 141. Το πρώτο πρόβλημα λοιπόν είναι ο εκλογικός νόμος. Γιατί δεν αρκεί να είσαι πρώτος πρέπει να είσαι και δυνατός. Δηλαδή κατά προτίμηση τουλάχιστον αυτοδύναμος.

Το δεύτερο λάθος είναι η μη αξιοποίηση της ευνοϊκής συγκυρίας. Τον περασμένο Μάιο ο Μητσοτάκης ήταν αναμφισβήτητα κυρίαρχος. Η διεξαγωγή εκλογών τότε θα ήταν και αποδεκτή αφού το πρόβλημα της πανδημίας είχε αντιμετωπιστεί εξαιρετικά. Έτσι θα είχε λυθεί το πρόβλημα της απλής αναλογικής. Έκτοτε ο χρόνος τρέχει σε βάρος της κυβέρνησης αφού φυσιολογικά εκεί στρέφεται η δυσανεξία της κοινωνίας ανεξάρτητα από το αν αυτή οφείλεται στα λάθη της κυβέρνησης ή όχι. Ίσως οι δύο πιο πάνω λόγοι να περιλαμβάνονται στις αιτίες που οδήγησαν στην απομάκρυνση Θεοδωρικάκου. Δίχως να παραβλέπεται η φιλοδοξία και άλλων, μη κοινοβουλευτικών, στελεχών να εκτεθούν στον Νότιο τομέα.

Το τρίτο λάθος του Πρωθυπουργού ήταν διπλό. Αφ’ ενός ο ευτελισμός του θεσμού της Προεδρίας με το νέο σύστημα εκλογής και αφ’ ετέρου η εντελώς απροσδόκητη -αλλά και ανεξήγητη και αδικαιολόγητη για την πλειοψηφία των πολιτών επιλογή της κυρίας Σακελλαροπούλου. Ίσως να ήταν αυτός ένας από τους λόγους που οδήγησαν στην «δεξιά στροφή», με την αξιοποίηση βουλευτών και την προώθηση Βορίδη στο Υπουργείο Εσωτερικών. Σε κάθε περίπτωση, καθώς ο χρόνος αφήνει τα σημάδια του –όπως οι αμαρτίες στο πορτραίτο του DorianGrey- φαίνεται ότι η κυβέρνηση έχει χάσει την αρχική της αυτοπεποίθηση. Η νέα λιτότητα έρχεται ανατρέποντας τα πολιτικά δεδομένα. Η κυβέρνηση επείγεται να κάνει τις εκλογές πριν να είναι αργά. Γι’ αυτό, το «φάντασμα» των εκλογών, καθώς πλανιέται ανήσυχο στις σκιές του Μαξίμου, αναζητά εναγωνίως ένα εκλογικό «ξέφωτο» στην πανδημία.

Αντώνης Αντωνάκος

17-02-2021

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.           http://www.antonakos.edu.gr

 


Ο Γκαγκάριν, ο Θεός και… οι «κηδεμόνες» της εξουσίας.

Όταν επέστρεψε από το πρώτο ταξίδι στο διάστημα ο Γιούρι Γκαγκάριν έγινε δεκτός από τον Νικήτα Χρουστσόφ. Στην κατ’ ιδίαν συνάντηση ο τελευταίος τον ρώτησε αν είδε κάτι στο διάστημα εκτός από τα συνηθισμένα. Διστακτικά ο Γκαγκάριν του απάντησε ότι είχε δει τον Θεό. Ο Χρουστσόφ τότε του είπε: «το φοβόμουν σύντροφε αλλά σε διατάζω να μην το πεις σε κανέναν, οι εργάτες μόνο στον σοσιαλισμό πρέπει να πιστεύουν». Κατά την διάρκεια της περιοδείας του, ανά τον κόσμο, ο σοβιετικός κοσμοναύτης πέρασε και από το Βατικανό. Κατ’ ιδίαν ο Πάπας τον ρώτησε αν είδε στο διάστημα τον Θεό. Ο Γκαγκάριν, πειθαρχώντας στον Χρουστσόφ, απάντησε όχι. Τότε ο Πάπας του είπε: «το φοβόμουν, σε παρακαλώ μην το πεις πουθενά γιατί μόνο στο Θεό πρέπει να στηρίζουν τις ελπίδες τους οι πιστοί».

Ως ανέκδοτο, είναι παλιό και όχι ιδιαίτερα επιτυχημένο. Ωστόσο έχει ένα σημαντικό, ιδιαίτερα για την εποχή μας, μήνυμα. Η εξουσία δεν στηρίζεται στην αλήθεια αλλά στον έλεγχο της πληροφορίας, της γνώσης, της ενημέρωσης. Στα αυταρχικά καθεστώτα η καταστολή των ελευθεριών του τύπου είναι κανόνας. Στην Κίνα, την Ρωσία, την Τουρκία τα ΜΜΕ χειραγωγούνται από την πολιτική εξουσία απόλυτα.  Αλήθεια είναι αυτό που θέλουν το ΚΚΚ, ο Πούτιν, ο Ερντογάν. Η αλήθεια συνιστά θανάσιμο κίνδυνο για την καθεστωτική σταθερότητα. Δεν αρκεί ο έλεγχος των σωμάτων ασφαλείας και του στρατού πρέπει να ελέγχονται και οι πεποιθήσεις των πολιτών. Οι πληροφορίες που καθορίζουν τις πολιτικές και κοινωνικές απόψεις τους. Το ίδιο ίσχυε και στην χώρα μας κατά την διάρκεια της δικτατορίας. Μόνο η Ελένη Βλάχου έκλεισε τις εφημερίδες της τιμώντας το λειτούργημά της.

Στις δημοκρατίες-ακόμα και σε εκείνες που δεν είχαν εμπεδωμένους θεσμούς και βαθειά παράδοση- όσο υπήρχαν μόνο οι εφημερίδες,  ο έλεγχος του τύπου ήταν αδύνατος. Φυσικά ένας, σχετικά περιορισμένος, επηρεασμός ήταν πάντα εφικτός,  αλλά όχι σε βαθμό που να αλλοιώνεται ο δημοκρατικός χαρακτήρας της εξουσίας. Οι εκδότες είχαν ασφαλώς δυνατότητες παρέμβασης  αλλά οι κυβερνήσεις, εκφράζοντας την βούληση των πολιτών, είχαν όχι μόνο τυπικά αλλά και ουσιαστικά την εξουσία. Γι’ αυτό και τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα απέφυγαν την ευθεία εμπλοκή τους με την απόκτηση της ιδιοκτησίας εφημερίδων ή περιοδικών. Το ραδιόφωνο και ιδιαίτερα η τηλεόραση άλλαξαν τα δεδομένα. Στην Ελλάδα, όσο διαρκούσε το κρατικό μονοπώλιο, αποτελούσαν κυβερνητικά όργανα υπό τον περιορισμό της αυστηρής –συχνά όχι αντικειμενικής- κριτικής των κομμάτων και  του τύπου. Η ίδρυση της ιδιωτικής τηλεόρασης άλλαξε άρδην τα δεδομένα.  Ξαφνικά, ιδιαίτερα η τηλεόραση, έγινε «περιζήτητη νύφη» και για τα… «ωραία της μάτια σφάζονται παλληκάρια». Το τελευταίο επεισόδιο της σχετικής μάχης/σφαγής -απόνερα της οποίας έρχονται στη Βουλή με πρωταγωνιστές τους Παππά και Καλογρίτσα- παρακολουθήσαμε το 2016.

Όταν, το 1990, ο Μητσοτάκης μοίρασε τις άδειες της ιδιωτικής τηλεόρασης προφανώς δεν φανταζόταν ότι πριν «αλέκτορα φωνήσαι»  θα αναγκαζόταν να καταγγείλει (1993) την «διαπλοκή». Διαπλοκή η οποία κυριάρχησε την περίοδο του «εκσυγχρονισμού» ανατρέποντας τους συσχετισμούς ισχύος εις βάρος της εκτελεστικής-νομοθετικής εξουσίας. Τα οικονομικά συμφέροντα, ελέγχοντας την ενημέρωση, αναγορεύθηκαν σε κηδεμόνες της πολιτικής ζωής της χώρας. Η εξουσία τυπικά μόνο ανήκει στον λαό. Ουσιαστικά ελέγχεται από τους «ιδιοκτήτες της αλήθειας» οι οποίοι έχουν εμπεδώσει το μάθημα από το ανέκδοτο του Γκαγκάριν.

Αντώνης Αντωνάκος

10-02-2021

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.           http://www.antonakos.edu.gr

Σάββατο, 06 Φεβρουαρίου 2021 00:51

Στον αστερισμό του Me Too του Αντώνη Αντωνάκου.

Γράφτηκε από
 

 

Η πρόσφατη δημοσιότητα δεν προσέθεσε τίποτε καινούργιο σε αυτό που η κοινωνία πιστεύει ότι συμβαίνει στον χώρο του θεάματος. Αυτό που δεν γνωρίζουμε είναι αν η η πραγματικότητα είναι υποδεέστερη της κοινωνικής άποψης. Υπό αυτήν την έννοια η Βάνα Μπάρμπα μάλλον δεν κομίζει γλαύκα. Ο χώρος του αθλητισμού είναι εντελώς διαφορετική περίπτωση. Το αντίστοιχο στον αθλητισμό δεν είναι η σεξουαλική εκμετάλλευση αλλά το εκτεταμένο –αν όχι- γενικευμένο ντόπινγκ. Κατ’ αντιστοιχία, για τον αθλητισμό, αποτελεί υποκρισία να παριστάνουμε τους έκπληκτους όταν διαπιστώνονται ή καταγγέλλονται περιστατικά ντόπινγκ.

Σε κάθε περίπτωση, η σεξουαλική εκμετάλλευση είναι απολύτως καταδικαστέα. Ιδιαίτερα όταν τα θύματα είναι ανήλικα, ή ακόμα χειρότερα παιδιά, ο αποτροπιασμός της κοινωνίας είναι απόλυτα δικαιολογημένος. Αρκεί να θυμηθούμε την τύχη του καταδικασμένου για κακοποίηση και παιδοκτονία Μανώλη Δουρή. Φυσικά, στην περίπτωση των ενηλίκων τα πράγματα, συνήθως, είναι διαφορετικά. Είναι ατυχές ότι στην επιφάνεια έρχονται, κυρίως, περιστατικά που δεν προκύπτουν από τις ανάγκες επιβίωσης ή έστω στοιχειωδώς ανεκτής διαβίωσης αλλά εκείνα που συνδέονται με θεμιτές ή αθέμιτες φιλοδοξίες και καταναλωτικούς εθισμούς. Όχι ότι σε αυτές τις περιπτώσεις η εκμετάλλευση είναι θεμιτή, αλλά σε κάθε περίπτωση είναι διαφορετικό να υποκύπτεις από ουσιαστική ανάγκη και άλλο για μια θέση στα πλατό, στη σκηνή, για ένα ρόλο, για ένα μετάλλιο ή χειρότερα για μία Prada, ένα Rolex ή ένα Armani.

Το πρόβλημα προκύπτει από το γεγονός ότι κανένας δεν ασχολείται σοβαρά με την «αθέατη πλευρά της κοινωνίας» η οποία μόνο προσχηματικά απασχολεί τα φώτα της δημοσιότητας. Όταν στις ΗΠΑ «σχεδόν 30 εκατ. ενήλικοι ζούσαν οε νοικο­κυριά όπου δεν υπήρχε επάρκεια οε φαγητό» σύμφωνα με πρόσφατο άρθρο στο Bloomberg (Καθημερινή, 19/01/2021) τότε είναι εύλογο να υποθέσουμε ότι η παραβίαση των δικαιωμάτων και ο ευτελισμός της αξιοπρέπειας των πολιτών είναι διαδεδομένος. Ανάγκα θεοί πείθονται και βροτοί υποκύπτουν. Η ανέχεια οξύνει και κάνει ανελαστικές τις ανάγκες. Πάνω σε αυτές εδράζεται η εκμετάλλευση.

Στα καθ’ ημάς, η έκταση της ανεργίας, η υποαπασχόληση, οι εξευτελιστικοί μισθοί, διαμορφώνουν τις συνθήκες στις οποίες εδράζεται όχι μόνο η παραβίαση των εργασιακών δικαιωμάτων αλλά και η σεξουαλική παρενόχληση και εκμετάλλευση. Απέναντι στις ανελαστικές βιοτικές ανάγκες ποιος μπορεί να κρίνει αυτούς που έχουν να επιλέξουν ανάμεσα στον δρόμο του Γιάννη Αγιάννη ή της υποταγής στις ορέξεις του Διευθυντή ή του Αφεντικού; Μήπως αν ακολουθήσουν τον δρόμο της καταγγελίας υπάρχει περίπτωση να βρουν το δίκιο τους; Πως θα αντιμετωπίσουν τα πάσης φύσεως μέσα που έχει στην διάθεσή του ο καταγγελλόμενος; Όταν είναι δεδομένο ότι τα δίχτυα του νόμου δεν πιάνουν τα «μεγάλα ψάρια» (Siemens, C4I, χρηματιστήριο, πολιτικό χρήμα, λίστες Λαγκάρντ και Μπόργιανς, κ.λπ.).

Αυτές τις καταστάσεις έχει υποχρέωση να καταγγείλει και να αντιμετωπίσει η πολιτική και η πολιτειακή ηγεσία. Εκεί κρίνεται η κοινωνική ευαισθησία, όχι στο σερβίρισμα εορταστικών γευμάτων και στις συναντήσεις με την κυρία Μπεκατώρου, δράσεις που μοιάζουν με «ευκαιρίες για μια στιγμή δημοσιότητας». Το πρωταρχικό καθήκον των ηγετών είναι η αντιμετώπιση των αναγκών της κοινωνίας, όχι η διαχείριση της δημόσιας εικόνας τους. Των αναγκών εκείνων που διαμορφώνουν τις συνθήκες και για την σεξουαλική εκμετάλλευση κυρίως των «κολασμένων της γης». Αλλά, ποιά είναι η ηγεσία που θα τολμήσει να πιάσει αυτόν τον ταύρο απ’ τα κέρατα;  

28-01-2021

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.       http://www.antonakos.edu.gr
 

Όταν, το 1990, η Νέα Δημοκρατία χαρακτήριζε την  προηγούμενη περίοδο «χαμένη δεκαετία», όσον αφορά την οικονομία, είχε ασφαλώς δίκιο. Η δεκαετία του ’80 ήταν καταστροφική. Δεν ήταν απλώς μια περίοδος χαμένων ευκαιριών αλλά ακόμα χειρότερα κατά την διάρκειά της υποθηκεύθηκε το μέλλον αφού το «χρέος και οι άλλες ανελαστικές δαπάνες» εγκατέστησαν  τον «αυτόματο πιλότο στο τιμόνι της οικονομίας» (Απόστολος Λάζαρης, 10/6/1988).

Εκείνη την περίοδο τόνιζα με επιμονή και σε κάθε ευκαιρία, ότι, ενώ σωστά μιλάμε για μια χαμένη δεκαετία στην οικονομία, θα πρέπει ταυτοχρόνως να συνειδητοποιήσουμε ότι έχουμε χάσει πολλές και αναντικατάστατες δεκαετίες στην εκπαίδευση. Η χώρα έχασε την ευκαιρία να αξιοποιήσει το ανθρώπινο δυναμικό της.

Ιδιαίτερα για την Ελλάδα και μια κοινωνία με τα δικά μας χαρακτηριστικά η επένδυση στην εκπαίδευση, δηλαδή στο ανθρώπινο κεφάλαιο, έπρεπε να αποτελεί την μεγάλη λεωφόρο που θα μας οδηγούσε με ασφάλεια στο μέλλον. Ήδη από το 1978 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε δείξει τον στόχο λέγοντας ότι: «η νέα μεγάλη ιδέα για την Ελλάδα δεν μπορεί να είναι άλλη από το να γίνει η χώρα όχι μόνο Περιφερειακό αλλά Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο κέντρο Παιδείας και Πολιτισμού».

Ο στόχος ήταν μεγαλεπήβολος και είχε χαθεί ήδη πολύτιμος χρόνος. Γιατί σε αντίθεση με αυτό που φαίνεται ως αυτονόητο, αλλά δεν είναι, η μεγάλη αλλαγή δεν έπρεπε να ξεκινήσει από τα νηπιαγωγεία αλλά από την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Αυτή ήταν -και είναι- ο «μεγάλος ασθενής», του οποίου μάλιστα η κατάσταση με την πάροδο του χρόνου γινόταν απελπιστική.

Η τομή, που όφειλε να έχει γίνει ήδη από το 1950, ήταν το άνοιγμα της Τριτοβάθμιας στην ιδιωτική εκπαίδευση. Η κατάσταση θα ήταν τελείως διαφορετική αν, ήδη από τότε, επιτρεπόταν στον ιδιωτικό τομέα να αμφισβητήσει το μονοπώλιο των Δημόσιων ΑΕΙ. Τα ποιοτικά και κοινωνικά επιχειρήματα όσων ήταν αντίθετοι σε μια τέτοια εξέλιξη ήταν κοντόφθαλμοι δογματισμοί ή συντεχνιακά άλλοθι. Η «επάρκεια» των πτυχιούχων των εγχωρίων ΑΕΙ και οι εκατοντάδες χιλιάδες απόφοιτοι από πανεπιστήμια του εξωτερικού καταρρίπτουν αφ’ ενός το επιχείρημα της ποιότητας και αφ’ ετέρου εκείνο της διασφάλισης «ίσων ευκαιριών».

Μετά την Μεταπολίτευση η κατάσταση στην Τριτοβάθμια βαδίζει από το κακό στο χειρότερο. Η συντεταγμένη -αλλά και η ασύνταχτη- «επαναστατικότητα» του φοιτητικού κινήματος αντιμετωπίστηκε από ένα «ψοφοδεές» ή ιδεοληπτικό καθηγητικό κατεστημένο με ανοχή δίχως όρια η οποία μετεξελίχθηκε σε συνενοχή στην ανευθυνότητα. Γιατί αυτό που γίνεται σε πολλά ΑΕΙ θυμίζει το ανέκδοτο που λεγόταν για τους «απελεύθερους» των «Σοσιαλιστικών Παραδείσων» σύμφωνα με το οποίο  όταν τους ρωτούσαν για τις συνθήκες εργασίας και αμοιβών απαντούσαν: «οι ιθύνοντες έκαναν ότι μας πλήρωναν και εμείς κάναμε ότι δουλεύαμε».

Η αρχική απροθυμία του εκπαιδευτικού προσωπικού να ορθώσει ανάστημα απέναντι στην ανευθυνότητα και το συνεχώς διευρυνόμενο «μπάχαλο» βρήκε το συμπλήρωμά της στον λαϊκισμό και την ανευθυνότητα της εκτελεστικής εξουσίας η οποία όχι μόνο δεν αντιμετώπισε σοβαρά την κατάσταση αντίθετα, αρχής γενομένης από την «επιβράβευση» του υπό τον Μαυράκη κινήματος των βοηθών, προσχώρησε σε αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί «ανίερη συμμαχία ανευθυνότητας». Τα ΚΑΤΕΕ έγιναν ΤΕΙ και στην συνέχεια ΑΕΙ, έγινε πράξη, -παραφρασμένη σε «κάθε πόλη και ΑΕΙ κάθε χωριό και ΤΕΙ»- η εξαγγελία της Χούντας για «κάθε πόλη και στάδιο, κάθε χωριό και γυμναστήριο» εξασφαλίζοντας εκλογική πελατεία στους πολιτικούς, θαμώνες σε ταβέρνες καφετέριες και μπαρ, ενοικιαστές για τα σπίτια, ενώ βεβαίως εξαπατούσε νεολαία και κοινωνία παρέχοντας πτυχία δίχως αντίκρισμα.

Τα περιστατικά βίας στα ΑΕΙ, με αποκορύφωμα τα πρόσφατα γεγονότα στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο, αποτέλεσαν το έναυσμα για να ανοίξει η συζήτηση. Προφανώς εκτός από λίγους «κολλημένους» και γραφικούς όλοι συμφωνούν ότι δεν πάει άλλο. Όλοι περιμένουν από την Πανεπιστημιακή Κοινότητα και την Κυβέρνηση να δώσουν τέλος στο κατεστημένο της αυθαιρεσίας. Η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών συμφωνεί με την πρόθεση του Υπουργείου να καταστείλει την ανομία. Η πρόθεση για την πρόσληψη ειδικών φρουρών για τον σκοπό αυτό βρίσκει σύμφωνη την κοινή γνώμη η οποία απορεί με την αρνητική στάση των Πανεπιστημιακών.

Όμως, σε όσους εξετάζουν τα πράγματα βαθύτερα, εγείρονται ερωτήματα, όχι ως αναφορά την πολιτική ορθότητα του μέτρου αλλά σχετικά με την αποτελεσματικότητα και τις ενδεχόμενες παγίδες του. Φυσικά αυτές οι τελευταίες δεν αφορούν τις Ακαδημαϊκές ελευθερίες αλλά τα ατυχή γεγονότα που μπορεί να οδηγήσουν σε αντίθετα του επιδιωκόμενου αποτελέσματα. Η περίπτωση Κοντογιαννόπουλου, η εμμονή του οποίου -με το point system και το ομοιόμορφο ντύσιμο- πυροδότησε γεγονότα -τα οποία λίγο έλλειψε να ανατρέψουν την κυβέρνηση Μητσοτάκη εννέα μήνες μετά την εκλογή της- δεν είναι τόσο παλιά ώστε να την ξεχνάμε. Ούτε φυσικά η περίπτωση Γρηγορόπουλου.

Το κύριο ερωτηματικό όμως αφορά το γεγονός ότι η προωθούμενη ρύθμιση δεν αντιμετωπίζει τα ουσιαστικά προβλήματα των ΑΕΙ τα οποία προφανώς δεν είναι ούτε οι «επαναστάτες» ούτε οι «μπαχαλάκηδες». Όπως δεν είναι ούτε οι «αιώνιοι φοιτητές», ούτε η «μαγική συνταγή» εισαγωγής στα ΑΕΙ που ορίζει πόσοι θα μπαίνουν από την κύρια είσοδο,  και πόσοι από τις πλαϊνές και τις πίσω πόρτες. Το βασικό πρόβλημα είναι η ποιότητα των πτυχίων. Η λύση του έχει δύο κύριους παράγοντες. Το διδακτικό προσωπικό και την εκτελεστική εξουσία. Το «μπάχαλο» είναι αποτέλεσμα του συνδυασμού της στρεβλής λειτουργίας αυτών των δύο.

Η ευθύνη της πολιτείας -αφού δεν μπορούν προς το παρόν να ιδρυθούν ιδιωτικά ΑΕΙ λόγω Συντάγματος- συνίσταται στην αντιστροφή της πορείας που ακολουθήθηκε τα προηγούμενα χρόνια. Ουσιαστικός περιορισμός του αριθμού και της διασποράς των ΑΕΙ, και ταυτόχρονος περιορισμός των εισακτέων στα όρια του συνδυασμού δυνατοτήτων-ικανοτήτων φοιτητών και ιδρύματος. Κάθε νέος πρέπει να έχει την δυνατότητα να σπουδάσει αυτό που επιθυμεί με δύο προϋποθέσεις. Να είναι αυτό που θέλει και όχι ότι κάτσει στη λοταρία και να μπορεί. Όχι αντί για πυρηνικός επιστήμονας να καταλήγεις οινολόγος, ούτε αρκεί η επιθυμία για κοινωνικό πρεστίζ και υψηλό εισόδημα για να γίνεις καρδιοχειρουργός.

Ευθύνη της πολιτείας, επίσης, είναι  η ουσιαστική αξιολόγηση των ΑΕΙ. Η αυτονομία δεν μπορεί να είναι ανεξέλεγκτη. Η κοινωνία έχει δικαίωμα αλλά και υποχρέωση να αξιολογήσει το «προϊόν» για το οποίο πληρώνει. Να αποκτήσει γνώση για το που εμπιστεύεται τα παιδιά της, το μέλλον της. Μια δειγματοληπτική αξιολόγηση του επιπέδου γνώσεων των πτυχιούχων αλλά και του εκπαιδευτικού υλικού θα δημιουργούσε εικόνα για την ποιότητα των σπουδών. Το γεγονός ότι οι άριστοι των αρίστων του ΕΜΠ για παράδειγμα έχουν, σε κορυφαίες σχολές, μέσο χρόνο φοίτησης επτά ή και οκτώ χρόνια δεν οφείλεται ούτε στους ίδιους ούτε στους «μπαχαλάκηδες». Ευθύνεται το ίδιο το ίδρυμα και οι στρεβλώσεις του. Οι πανεπιστημιακοί είναι οι μόνοι που μπορούν να διαφυλάξουν την τιμή των ιδρυμάτων τους. Αυτό είναι το καθήκον τους. Όταν το παραμελούν, ανοίγουν τις καστρόπορτες σε άλλες λύσεις, οι οποίες όχι μόνο δεν λύνουν το κύριο πρόβλημα, αυτό της ποιότητας των πτυχίων, αλλά ενίοτε, αποδεικνύονται και τραυματικές.

Αντώνης Αντωνάκος

28-01-2021

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.           http://www.antonakos.edu.gr

ΈναρξηΠροηγούμενο12345678910ΕπόμενοΤέλος
Σελίδα 1 από 888

Εκπαιδευτικά Νέα