Newsletter

Συμπληρώστε το e-mail σας και διαβάστε το καθημερινό newsletter από το dictyo.gr
  
  
  

Πολιτική (12465)

Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2023 00:39

Το σποτ, η πέτρα και το πηγάδι

Γράφτηκε από

 

 
Έχετε ακουστά την σοφή παροιμία, «έριξε ένας τρελός μια πέτρα στο πηγάδι κι έπεσαν μέσα τριάντα γνωστικοί για να την βγάλουν»; Αν την έχετε ακουστά και ανήκετε παραλλήλως στο υψηλό πολιτικό προσωπικό της κυβέρνησης και της ΝΔ, φροντίστε να μην ανήκετε στους «γνωστικούς» που κάνουν εκούσιες βουτιές σε βαθιά πηγάδια κυνηγώντας τα πετραδάκια που ρίχνει ο Αλέξης και η ομάδα του.

Ποια πετραδάκια εννοώ; Το πιο πρόσφατο είναι το σποτάκι του ΣΥΡΙΖΑ για το «ξύλο» στα πανεπιστήμια. Το ανέβασε ο Αλέξης στον λογαριασμό του και πριν προλάβει να το δει κανένας, όρμησαν εκατό κυβερνητικά στελέχη, υπουργοί, υφυπουργοί, βουλευτές, πολιτευτές και άλλοι παροικούντες στην κυβερνώσα παράταξη να το διαφημίσουν. Το ξεψάχνισαν, το ανέλυσαν, το ανακάτεψαν, το λοιδόρησαν, το κατακεραύνωσαν, το αποδόμησαν, το καταδίκασαν, το έβρασαν, το τσιγάρισαν και πάει λέγοντας.

Πριν το σποτ προλάβει να εμφανιστεί, βγήκαν τρεις «αρμόδιοι» υπουργοί και του απάντησαν επισήμως (κυβερνητικός εκπρόσωπος, υπουργός Παιδείας, υπουργός Προστασία του Πολίτη). Καμιά δεκαριά ακόμα συνάδελφοί τους στα τηλεοπτικά πάνελς και καμιά πενηνταριά βουλευτές της ΝΔ από δω κι από κει. Μόνο ο υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας δεν απάντησε επί του σποτ, εκτός κι αν το 'κανε κι αυτός αλλά μου διέφυγε.

Και αξιώθηκε τεράστιας δημοσιότητας το χαζό σποτάκι υπό την ευγενική χορηγία της ΝΔ και των προπετών στελεχών της, που αντί να συγκρατηθούν λίγο έτρεξαν μπούγιο να στριμωχτούν στην μπούκα του πηγαδιού που έβαλε στον δρόμο τους ο Αλέξης. Και εις ανώτερα τους εύχομαι. Να κάνουν viral κάθε προεκλογική μπουρδίτσα που οπτικοποιεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Μέσω των σφοδρών και οργισμένων αντιδράσεων τους, παρακαλώ να μεταφέρουν τα μηνύματα του ΣΥΡΙΖΑ σε κάθε σπίτι, σε κάθε πολίτη. Εντάξει;

Υ.Γ. Υποτίθεται ότι αυτά τα παλικαρόπουλα που δείχνει το σποτ είναι φοιτητές, που το ξύλο της αστυνομίας δεν τους αφήνει να σπουδάσουν; Διότι εγώ μικρόφωνα βλέπω, πικάπ βλέπω, δίσκους βινυλίου βλέπω, κιθάρες βλέπω, μπανάνες βλέπω, ακουστικά βλέπω, γυαλιά ηλίου μέσα σε κλειστά δωμάτια βλέπω… αλλά κανένα βιβλιαράκι δεν βλέπω. Ούτε ένα για δείγμα, έτσι για το γαμώτο, για το θεαθήναι βρε αδερφέ… Ωραίες οι κατά ΣΥΡΙΖΑ σπουδές που εμποδίζονται από τον αυταρχισμό.

 Δημήτρης Καμπουράκης

liberal.gr

 

Ο μνημονιοσχίστης και το «όχι» του ΚΚΕ

ΡΑΦΑΗΛ ΜΕΝ. ΜΑΪΟΠΟΥΛΟΣ 

Πρώην γενικός διευθυντής Οικονομικού ΔΕΗ

13.01.2023 • 21:30 

 
Κύριε διευθυντά
 
Κατά την πρόσφατη συνέντευξή του ("Tα Νέα") ο κ. Δημ. Κουτσούμπας, αναφερόμενος στην πρόσκληση του κ. Αλ. Τσίπρα για μια "προοδευτική διακυβέρνηση", δήλωσε ότι το ΚΚΕ δεν πρόκειται να επιλέξει "συμμετοχή ή ανοχή σε μια τέτοια 'προοδευτικη' κυβέρνηση μούφα", περιγράφοντας "σε ποιες ράγες θα κινηθεί η καρικατούρα 'προοδευτική κυβέρνηση'" και υπενθυμίζοντας πως: "Την τελευταία φορά η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ καλούσε για μια αντιμνημονιακή κυβέρνηση. Η κατάληξη γνωστή, αφού γνωρίσαμε την πιο μνημονιακή κυβέρνηση που πέρασε".
 
Μετά τη δήλωση αυτή του κ. Κουτσούμπα, κάποιοι πολιτικοί σχολιαστές συμπέραναν πως:
 "Οσοι πίστευαν ότι το ΚΚΕ θα μπορούσε να συνδράμει, έστω και με ψήφο ανοχής, σε μια κυβέρνηση 'προοδευτική', όπως την αποκαλούν ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ και ΜέΡΑ25, διαψεύστηκαν από όσα είπε ο Δημήτρης Κουτσούμπας".
 "Αν υπήρχε μια οριακή περίπτωση να σχηματιστεί από τις πρώτες εκλογές κυβέρνηση με ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ-ΜέΡΑ25, αυτή η πιθανότητα έσβησε με τη δήλωση του κ. Δ. Κουτσούμπα, πως δεν θα στηρίξει τέτοια κυβέρνηση".
 "Ο κ. Δ. Κουτσούμπας σε συνέντευξή του στα 'Νέα' έκαψε κάθε σενάριο στήριξης, έστω με ψήφο ανοχής από το κόμμα του, μιας κυβέρνησης με ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ και ΜέΡΑ25, την οποία ονειρεύεται ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης".
 "H 'είδηση' είναι ότι το ΚΚΕ γύρισε την πλάτη στις επιδιώξεις του κ. Τσίπρα, να συγκροτήσει Αριστερό 'μέτωπο' απέναντι στον κ. Μητσοτάκη με στόχο τη συγκρότηση 'προοδευτικής' κυβέρνησης και μάλιστα από τον πρώτο γύρο των εκλογών της απλής αναλογικής".
 
Το ερώτημα είναι αν χρειαζόταν η δήλωση αυτή του κ. Κουτσούμπα για να καταλήξει κανείς στο συμπέρασμα ότι αποκλείεται το ΚΚΕ, κόμμα συνεπές στις αξίες του, να δεχτεί την πρόσκληση του κ. Τσίπρα για την "προοδευτική κυβέρνηση".

Πρόσκληση συνεργασίας που και ο ίδιος ο κ. Τσίπρας δεν μπορεί να μην αντιλαμβάνεται το ουτοπικό της αποδοχής της (και που μας θυμίζει τις παλιότερες υποσχέσεις του πως... θα σκίσει τα μνημόνια και θα αλλάξει την Ευρώπη, το ουτοπικό των οποίων δεν μπορεί να μην αντιλαμβανόταν τότε ο κ. Τσίπρας).

Από τους ΑΝΤΙΛΟΓΟΥΣ (www.antilogoi.gr)Ενότητα ΠΟΛΙΤΙΚΗ

 

 

 

Οι ιστορίες του Μεγάλου Βεζίρη Ιζνογκούντ που "ήθελε να γίνει Χαλίφης στην θέση του Χαλίφη" είναι γνωστές στους λάτρεις των  κόμικς. Οι δημιουργοί της σειράς (René Goscinny, Jean  Tabary) διακωμωδούν τις άοκνες προσπάθειες του Ιζνογκούντ να ανέβει στο ύψιστο αξίωμα του Χαλιφάτου. Οι ιστορίες θα μπορούσαν σήμερα να βρουν αντιστοιχίες στα "πολιτικά" πεπραγμένα πολλών "δημοκρατικών" πολιτευμάτων. Όμως, στο "ταγκό" της εξουσίας, κάτοχος και διεκδικητής θα υπηρετούσαν κοινό ”δαιμόνιο”. Το προσωπικό θέλω αντί για τα εθνικά και  κοινωνικά πρέπει. Τα πεπραγμένα του ”Χαλίφη” της Τουρκίας είναι ενδεικτικά.

Στην Ελλάδα το εκλογικό σύστημα και ο χρόνος των εκλογών είναι δύο πεδία στα οποία έχουν ξευτελιστεί οι κομματικές σκοπιμότητες. Το εκλογικό σύστημα αποτέλεσε εργαλείο μικροκομματικών σκοπιμοτήτων το 1989 από το ΠΑΣΟΚ και τώρα από τον ΣΥΡΙΖΑ. Η απλή αναλογική το 1989 (ν. 1847/1989) οδήγησε σε διάστημα 9 μηνών σε τρείς εκλογές. Η Ν.Δ. με ποσοστά 44,28%(145 έδρες), 46,29%(148 έδρες) και 46,89%(150 έδρες) δεν εξασφάλισε αυτοδυναμία. Ταυτόχρονα το μειονοτικό κόμμα (Αχμέτ Σαδίκ,  Ισμαήλ Μαλλά) -0,52%(1 έδρα), 0,39%(1 έδρα) και 0,70%(2 έδρες)- εξασφάλισε αυτοδύναμη παρουσία στο Κοινοβούλιο! Ευτυχώς η συμπεριφορά του ΣΥΡΙΖΑ στο συγκεκριμένο θέμα αποτέλεσε μια χλωμή αντανάκλαση του ακραίου αμοραλισμού του ΠΑΣΟΚ. Η διατήρηση του πλαφόν (3%) για την είσοδο στην Βουλή αποτελεί ισχυρή ασπίδα προστασίας. Έτσι ακόμα και ένα ποσοστό μικρότερο του 38% αρκεί για την εξασφάλιση αυτοδυναμίας.

Ωστόσο, ακόμα και έτσι, είναι δεδομένο ότι θα απαιτηθεί και δεύτερη εκλογική αναμέτρηση για τον σχηματισμό κυβέρνησης. Ήδη ο χρόνος των εκλογών αποτελεί κεντρικό θέμα συζητήσεων και προβληματισμού. Οι διάφορες ”παροχές” συνδυάζονται, περισσότερο ή λιγότερο δικαιολογημένα, με εκλογικές σκοπιμότητες. Όμως, με δεδομένους τους κινδύνους που δημιουργεί ο ακραίος αναθεωρητισμός της Τουρκίας,  αυτό που θα έπρεπε να αποτελέσει καθοριστικό παράγοντα για τον προσδιορισμό του χρόνου των εκλογών είναι η αποφυγή του κενού εξουσίας κατά την προεκλογική περίοδο της γείτονος. Με δεδομένο ότι οι εκλογές εκεί είναι προσδιορισμένες για την 18η Ιουνίου οι εκλογές στην Ελλάδα πρέπει να γίνουν αργότερα. Μέχρι την 18η Ιουνίου θα είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο να υπάρξει στην χώρα οποιοδήποτε κενό εξουσίας. Ακόμα και έτσι, κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση, πρέπει να αντιμετωπίσουν με ιδιαίτερη εθνική υπευθυνότητα το ζήτημα της υπηρεσιακής κυβέρνησης αλλά και της προεκλογικής συμπεριφοράς τους.

Βεβαίως, οι εκλογές κατακαλόκαιρο δημιουργούν προβληματισμούς και αναστολές σχετικά με τις επιπτώσεις τόσο στην ”βαριά βιομηχανία” της χώρας όσο και στα ”μπάνια του λαού”. Όμως, σε κάθε περίπτωση δεν πρέπει αυτοί οι προβληματισμοί να υπερκεράσουν την πρόνοια για την ελαχιστοποίηση των Εθνικών κινδύνων. Η πιθανότητα ο Ταγίπ Ερντογάν να προκαλέσει ένα θερμό επεισόδιο, που πιθανόν να οδηγήσει σε ένοπλη εμπλοκή με στόχο την παραμονή του στην εξουσία, πρέπει να αποτελέσει τον καθοριστικό παράγοντα για τον προσδιορισμό του χρόνου των εκλογών. Σε καμία περίπτωση δεν επιτρέπεται να περισπάται η προσοχή μας από την πρόβλεψη και την κατά το δυνατόν πρόληψη των εθνικών κινδύνων.

Κάθε ”Μεγάλος Βεζίρης” -που θέλει να γίνει ”Χαλίφης στη θέση του Χαλίφη”- αλλά και κάθε ”Χαλίφης” -που θέλει να διατηρήσει την εξουσία του- πρέπει να μην ξεχνά τα λόγια του Περικλή: ”… του δε πολέμου οι καιροί ου μενετοί” (Θουκ.Α.142).

 Αντωνάκος Αντώνης

02-01-2023

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.">antonakosantonis@gmail.com           http://www.antonakos.edu.gr

Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2022 01:03

Επιδοτώντας τους ”κλέφτες” του Αντώνη Αντωνάκου.

Γράφτηκε από

 

 

 

Επιδοτώντας τους ”κλέφτες”.

Μαύρη, μωρέ, πικρή ζωή που κάνουμε
Μαύρη ζωή που κάνουμε εμείς οι μαύροι κλέφτες,

Η τεράστια συμβολή των Κλεφτών και των Αρματολών στον αγώνα της ανεξαρτησίας, αλλά και η αναγκαία, σε όλους τους λαούς, διαμόρφωση ηρωικών ”αφηγημάτων” που ενισχύουν την συνοχή και οικοδομούν την εθνική συνείδηση οδήγησε στην συσκότιση και την εξάλειψη από την συλλογική μνήμη των αρνητικών πλευρών του φαινομένου. Ωστόσο, όπως πάντα άλλωστε, οι συνθήκες είναι εκείνες που οδήγησαν στην ανάπτυξη της ”κλεφτουριάς” με τα όποια θετικά και αρνητικά της συμπαρομαρτούντα. Διαβάζοντας τον, αποκαλυπτικό, πρωτοσέλιδο κύριο τίτλο (Καθημερινή, 13/11/2022) ”Ποίοι κλάδοι βγάζουν το POS από την πρίζα” αναλογίστηκα ότι σε αντίθεση με την ”κλεφτουριά” της Παλιγγενεσίας η σύγχρονη συνέβαλε, σημαντικά μάλιστα, στον περιορισμό της Εθνικής κυριαρχίας. Δίχως μάλιστα, κάθε άλλο, η σύγχρονη ”κλεφτουριά” να κάνει ”μαύρη ζωή”.

Η παραοικονομία αποτελεί την διαχρονική πληγή της οικονομίας με βασικούς πρωταγωνιστές τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και τους ελεύθερους επαγγελματίες. Δεν είναι αποκλειστικά Ελληνικό φαινόμενο αλλά μόνο στην χώρα μας το μέγεθός της την καθιστά καταστροφική. Καθοριστικοί παράγοντες γι’ αυτήν την διαφορά είναι ”Οι διαρθρωτικές στρεβλώσεις της ελληνικής οικονομίας” και η ”Ανυπαρξία πολιτικής βούλησης για την αντιμετώπιση του φαινομένου” (διαΝΕΟσις). Σύμφωνα με την μελέτη της διαΝΕΟσις η φοροδιαφυγή υπολογιζόταν ”ανάμεσα σε 11€ και 16€ δισ. το χρόνο” ενώ το κόστος για την αποπληρωμή δανείων ήταν περίπου 12€ δισ. το χρόνο”. Πάντα σύμφωνα με την μελέτη ”το ποσοστό των μη δηλωθέντων εισοδημάτων των αυτοαπασχολούμενων κυμαίνεται στο 57-58,6%”. Συγκεκριμένα οι αυτοαπασχολούμενοι ”δήλωναν εισοδήματα κάτω από το τότε αφορολόγητο όριο σε ποσοστό 64%” δηλαδή ”δήλωναν μέσο όρο εισοδημάτων 4.300 ο καθένας”! Στον χώρο των επιχειρήσεων αντίστοιχα ”το 0,4% των ελληνικών επιχειρήσεων, πλήρωναν το 61% των φόρων”!

Υπάρχει όμως και μια πιο εξοργιστική πλευρά του θέματος. Το γεγονός ότι οι εκατοντάδες χιλιάδες ”αναξιοπαθούντες” –καλυπτόμενοι πίσω από τους όντως αναξιοπαθούντες- κλέβουν την κοινωνία, λυμαίνονται τις κοινωνικές παροχές. Η έκταση του φαινομένου, λόγω της καταιγίδας των διαφόρων επιδομάτων, αποδομεί την εμπιστοσύνη των πολιτών. Η εκτίμηση ότι ”επιδοτείται” η κλεψιά καθίσταται διευρυνόμενη πεποίθηση. Προστιθέμενη στις νομιμοποιήσεις αυθαιρέτων και καταπατήσεων δημόσιας περιουσίας αποδομεί την εικόνα του κράτους δικαίου. Πρωτοσέλιδα που εξαγγέλλουν ”Επιδοτήσεις 5,2 δισ. στήριξη στα νοικοκυριά” για το 2023 και την ίδια μέρα (26/11) άλλο -επίσης φιλοκυβερνητικό- προβλέψεις ότι το 2022 θα κλείσει με αποθεματικό μειωμένο κατά 10 δισ. προκαλούν ανησυχία.

Η εκτεταμένη ”κλοπή” στον τομέα των κοινωνικών παροχών είναι ανάγλυφη ιδιαίτερα στις συντάξεις. Εκτός από τις εκατοντάδες χιλιάδες ”μαϊμούδες” (αγροτικές, αναπηρικές, κ.λπ.) η διακομματική υποστήριξη των ”πονηρών” –από πολιτική αβελτηρία ή ανικανότητα δεν έχει μεγάλη σημασία- είναι εμφανής στην λογική του ασφαλιστικού. Ο διαχωρισμός της σύνταξης σε ”εθνική” και ”ανταποδοτική” ευνοεί την λαθραία εργασία πριμοδοτώντας την κλοπή φόρων και εισφορών. Όταν για δύο συνταξιούχους με το ίδιο ύψος συνταξιοδοτικών αποδοχών (1000€) ο ένας έχει σύνταξη 470€ προ φόρου (15 χρόνια ασφάλιση) και ο άλλος 608€ (30 χρόνια ασφάλιση) δηλαδή σχέση 1 προς 1,3 αντί για 1 προς 2 είναι φανερό γιατί ο τίτλος επιδοτώντας τους ”κλέφτες” είναι ασφαλώς υπερβολικός αλλά όχι αδικαιολόγητος.

Αντωνάκος Αντώνης

26-12-2022

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.">antonakosantonis@gmail.com            http://www.antonakos.edu.gr

Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2022 00:18

Σαπίλα του Αντώνη Αντωνάκου.

Γράφτηκε από

 

 

 

Σαπίλα.

“Η όψιμη κινητοποίηση των Αρχών ανταποκρίνεται στο αίτημα του πολι­τικού κόσμου για διαλεύ­κανση της υπόθεσης των παρακολουθήσεων, που αναγνωρίζεται από όλους ως κορυφαία θεσμική εκκρεμότητα. Οι ανακριτικές αρχές πρέπει να αφεθούν απερίσπαστες να ολοκλη­ρώσουν την έρευνα τους.” Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 14/12/22, ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ

Σαπίλα! Δανείστηκα τον τίτλο από το ομότιτλο πρωτοσέλιδο άρθρο του Αλέξη Παπαχελά (Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 14/12/2022). Σχολιάζοντας την επικαιρότητα ο Παπαχελάς υποστηρίζει ότι τα σκάνδαλα του Φθινοπώρου (Qatargate, οι υποθέσεις της «Κιβωτού» και του Κολωνού, οι υποκλοπές) μπορεί να μην συνδέονται μεταξύ τους διαμορφώνουν όμως «μια άρρωστη ατμό­σφαιρα». Επισημαίνει δε ότι η «αίσθηση της σαπίλας» που δημιουργείται στους πολίτες «συχνό οδηγεί σε πολιτικές εκπλήξεις».

Προφανώς, όπως άλλωστε επιβεβαιώνει η εμπειρία, έχει δίκιο. Η «αίσθηση της σαπίλας» ενδημεί τις τελευταίες δεκαετίες στους Πολίτες. Δεν είναι κυρίως οι επιβεβαιωμένες περιπτώσεις σκανδάλων που οδηγήθηκαν στην «κάθαρση». Είναι η πληθώρα των σκανδάλων που ήρθαν στην επιφάνεια και «θάφτηκαν» στα διαδικαστικά τερτίπια. Είναι η γνώση της διαφθοράς που είναι τόσο εκτεταμένη και βοά σε σημείο που ο κάθε πολίτης να έχει γίνει κοινωνός κάποιας επιμέρους περίπτωσης. Είναι οι «διευθετήσεις» που κάθε τόσο –ιδιαίτερα κατά τις προεκλογικές περιόδους- προωθούνται στο βωμό της ψηφοθηρίας. Νομιμοποιήσεις αυθαιρεσιών, ελαχιστοποίηση ή παραγραφή οφειλών, εντάξεις στο σχέδιο, διαγραφή ημαρτημένων.

Προφανώς η Ελλάδα δεν έχει την αποκλειστικότητα. Η διαφορά προκύπτει από την έκταση του φαινομένου και από την αδράνεια ή την αναποτελεσματικότητα των θεσμών. Η διπλή επισήμανση που κάνει στο κύριο άρθρο της η Καθημερινή είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτική. Η «όψιμη κινητοποίηση των Αρχών» στο θέμα των υποκλοπών οφείλεται, όπως ο κάθε ένας μπορεί να εικάσει, σε δημοκρατικά ανάρμοστες παρεμβάσεις. Αυτό υπονοεί η εφημερίδα όταν τονίζει ότι: «Οι ανακριτικές αρχές πρέπει να αφεθούν απερίσπαστες να ολοκλη­ρώσουν την έρευνα τους». Οι πολίτες, παρακολούθησαν προηγούμενες πολύκροτες υποθέσεις (Siemens, χρηματιστήριο, λίστες Λαγκάρντ και Μπόργιανς, Novartis, κ.λπ.) να καταλήγουν είτε στην γνωστή «κολυμβήθρα» είτε στην παραγραφή. Είναι ευεξήγητα τα αποτελέσματα της έρευνας που δημοσιοποίησε η MetronAnalysis σύμφωνα με τα οποία το 76% των πολιτών «θεωρεί υπεύθυνο το πολιτικό σύστημα» για τα προβλήματα της Δικαιοσύνης. Ειδικότερα μόνο «το 59% όσων εμπιστεύονται το πολιτικό σύστημα πιστεύει ότι η Δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη» ενώ «σε όσους δεν το εμπιστεύονται το ποσοστό κατρακυλά στο 16%»!

Ο Παπαχελάς σημειώνει ότι «υπάρχει ένα στρώμα δικαιολογημένης οργής», μεταξύ των νέων, το οποίο τροφοδοτείται από την «αίσθηση της σαπίλας» που διαβρώνει την εμπιστοσύνη στους θεσμούς και τη Δημοκρατία. Τα σκάνδαλα και η ατιμωρησία τείνουν να εμπεδώσουν στην κοινωνία την αίσθηση ότι είναι κενό γράμμα η θεμελιώδης διάταξη του Συντάγματος που προβλέπει πως: «Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα». Διαμορφώνεται η πεποίθηση ότι τα εξωθεσμικά κέντρα εξουσίας ενισχύονται αλλοιώνοντας την ουσία του πολιτεύματος. Ασφαλώς και το «κλείσιμο της ψαλίδας ανάμεσα σε έχοντες και μη έχοντες είναι ζωτικής σημασίας» αφού «Οι ανισότητες δεν αντέχονται». Όμως είναι επιτακτική η ανάγκη να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη στις αρχές της Δημοκρατίας, τους θεσμούς, το «σύστημα» γενικότερα. Για να συμβεί αυτό «η ιθύνουσα τάξη» οφείλει «να σέ­βεται βασικούς κανόνες και αρχές». Γιατί τελικάο μεγαλύτερος εχθρός του συστήματος είναιτο ίδιο«το... σύστημα όταν σαπίζει».

Αντωνάκος Αντώνης

19-12-2022

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.">antonakosantonis@gmail.com           http://www.antonakos.edu.gr

Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2022 01:46

Basta ορέ σύντροφε του Αντώνη Αντωνάκου.

Γράφτηκε από

 

 

Basta ορέ σύντροφε.

Είναι κάτι παιδιά που δεν γίνονται άντρες…” τραγουδούσε ο Κώστας Τουρνάς. Αντίστοιχα είναι κάποιοι ”σύντροφοι” που, αν και δεν είναι πλέον νέοι, εξακολουθούν να φαντασιώνονται ότι είναι Αριστεροί. Για να κρατήσουν ζωντανές τις φαντασιώσεις τους επικαλούνται φαντάσματα του παρελθόντος, μόνο που αντί σε αυτά να βλέπουν τους αντιπάλους τους όφειλαν, αν είχαν ενηλικιωθεί, να αναγνωρίζουν τους πολιτικούς τους προγόνους.

Έστω και αν δεν είχαν την ευκαιρία να ζήσουν στους ”σοσιαλιστικούς παραδείσους” του Ανατολικού Μπλοκ όφειλαν, μετά την ανατροπή του, να γίνουν πιο σοφοί ”διαβάζοντας” τις επιπτώσεις στις ”ζωές των άλλων”. Των εκατοντάδων χιλιάδων οικονομικών προσφύγων που απέδρασαν στον ”κολασμένο καπιταλισμό” και στην χώρα μας. Την χώρα που είχε στήσει -παρά τα ελλείμματα- στα δημοκρατικά της πόδια η ”Δεξιά”. Στην χώρα που οι πολιτικοί τους πρόγονοι είχαν επιχειρήσει να εντάξουν δια της βίας στους ”σοσιαλιστικούς παραδείσους” και που ευτυχώς ο Τσόρτσιλ κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή διέσωσε. Ας αναλογιστούν μόνο πως θα ήταν όχι οι ”ζωές των άλλων” αλλά οι δικές τους ζωές αν για παράδειγμα η Αλβανία είχε παραμείνει στο Δυτικό Μπλοκ και η Ελλάδα είχε ενταχθεί στο Ανατολικό. Το κακό με τους ”επαναστάτες” του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι ”ανέβαιναν το ποτάμι ανάποδα”. Αντί να ακολουθήσουν τα χνάρια του Ηλιού του Γιάνναρου και του Κύρκου -που μετά και την κατάρρευση της ΕΣΣΔ δικαιώνονταν- φαντασιώνονταν νέες ουτοπικές ”νήσους”.  

Η χρεωκοπία –στην οποία οδήγησε την χώρα το ΠΑΣΟΚ- έκανε τον ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση. Η καθυστερημένη ”κυβίστηση” κόστισε και κοστίζει ακριβά στην Ελλάδα. Έχοντας μετεξελιχθεί ταχέως σε νέο ΠΑΣΟΚ υπέγραψαν αντί να ”σκίσουν” μνημόνια και διόγκωσαν αντί να ”διαγράψουν” το χρέος. Όμως παρ’ όλα αυτά εξακολουθούν να ”εξορκίζουν το μετεμφυλιακό κράτος της Δεξιάς” να ”κανακεύουν” την κεντροαριστερά και να ”δοξολογούν” την Αριστερά. Αυτήν την Αριστερά για την οποία ο Κύρκος είχε πει: ”Με πιάνει τρόμος άμα σκεφτώ ότι π.χ. αν νικούσε τότε η επανάστασή μας θα είχαμε πρωθυπουργό τον Μάρκο, έναν γελοίο άνθρωπο […] θα είχαμε υπουργό Οικονομικών τον Μπαρτζώτα, θα είχαμε υπουργό της Παιδείας π.χ. τον Στρίγγο, θα είχαμε υπουργό των Εσωτερικών τον άλλον, τον ανεκδιήγητο άνθρωπο που ήρθε από την Κρήτη, τον Βλαντά”, (kathimerini.gr, 3/12/06). Αυτήν την Αριστερά για την οποία ο Τάκης Λαζαρίδης έγραψε το βιβλίο ”Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι”. Παρουσιάζοντας την ιστορία του Λαζαρίδη ο Α. Καρκαγιάννης –ήταν συγκρατούμενοι το ’64- έγραφε απορώντας γιατί οι πρώην σύντροφοί τους δεν αναρωτιούνται: ”τι πήγαμε να κάνουμε και ευτυχώς δεν μας άφησαν να το κάνουμε και να το αποτελειώσουμε;” (kathimerini.gr, 25/05/08).

Αντί γι’ αυτό έχουμε ”πεφωτισμένες” γραφίδες όπως αυτή του κυρίου Σεβαστάκη να επιμένουν σε χρεωκοπημένα αφηγήματα. Με απροκάλυπτη εμπάθεια, απευθυνόμενος στους γιαλαντζί επαναστάτες -των Εξαρχείων και του Συντάγματος και τους συνεργάτες του Καμένου- γράφει για τη ”συμμοριτική λειτουργία του κομματικού στρατού της Δεξιάς” την δεκαετία του ’50 όταν ”πίσω από το προβληματικό αφήγημα του «οικονομικού θαύματος» της μεταπολεμικής, μετεμφυλιακής Ελλάδας βρίσκεται ένας αντικομουνισμός, εντέλει αντικοινοβουλευτισμός” (ΑΥΓΗ, 26/09/22). Αλλά ”σύντροφε” Σεβαστάκη δεν είναι προβληματικό το ”αφήγημα του οικονομικού θαύματος” ακραία προβληματικό είναι το αφήγημα της θυματοποίησης της Αριστεράς. Προβληματικό είναι το αφήγημα γιατί όπως έγραφε ο Λαζαρίδης στον Μ. Θεοδωράκη: ”Δεν μας έσπρωξαν λοιπόν οι Άγγλοι στον Εμφύλιο, Μίκη. Μόνοι μας μπήκαμε στο σφαγείο! «Για να σώσουμε την τιμή του ΚΚΕ», καμαρώνει ο Ζαχαριάδης!” (Επιστολή, 7/9/03).

Συνεχίζοντας τονίζει ”Κάποια στιγμή, Μίκη, αντί να θρηνούμε για τις αγριότητες του Εμφυλίου και να επιδιώκουμε «ρεβάνς», αντί να παριστάνουμε τους κήνσορες και τους τιμητές, θα πρέπει να κρύψουμε το πρόσωπο από ντροπή και να κλάψουμε πικρά για το αδικοχυμένο αίμα των δικών μας αλλά και των αδελφών μας της άλλης πλευράς”. Γιατί όπως επισημαίνει ο Λαζαρίδης αυτό που έχει ανάγκη ο λαός και η χώρα είναι: ”μια πραγματικά εθνική γιορτή στη Μακρόνησο (σ.σ. ή στο Γράμμο). Μια γιορτή εθνικής συναδέλφωσης και συμφιλίωσης. Όπου θα καλούσες να παραστούν όλοι. Και οι δικοί μας αλλά και οι «άλλοι». […] Τα αδέλφια και τα παιδιά όχι μόνο των δικών μας μαχητών αλλά και των χιλιάδων ανδρών και αξιωματικών του ελληνικού στρατού που έπεσαν στο Γράμμο και στο Βίτσι για να παραμείνει η χώρα μας ελεύθερη και δημοκρατική. Σ' αυτή τη γιορτή, Μίκη, […] όρκο βαρύ θα παίρναμε ότι ποτέ πια δεν θα σηκώναμε όπλα εναντίον αλλήλων”.

Σε αυτή την ανάγκη, για απαλλαγή από τα φαντάσματα και τα απωθημένα του παρελθόντος, αναφερόταν ο Λ. Κύρκος όταν αποδοκίμαζε την: ”λογική της κάθετης αντιπαράθεσης του Ανδρέα του Παπανδρέου. Ο Ανδρέας ο Παπανδρέου δεν έβλεπε τίποτε άλλο, παρά την άνοδο στην εξουσία. Και η άνοδος στην εξουσία σήμαινε συνέχιση της διχοτομίας δεξιά-αντιδεξιά. Λυσσαλέο μίσος για να μπορέσουμε να συγκεντρώσουμε τον κόσμο μας […] Γυρίσαμε στις παραμονές της 21ης Απριλίου και αυτό από ανθρώπους που ζήσανε τη δικτατορία εξ αποστάσεως. Ο Ανδρέας θριαμβολογούσε από το εξωτερικό, σκεφτόταν να κηρύξει ένοπλο αγώνα, έβλεπε τον εαυτό του στη θέση του Άρη ή του Γκεβάρα, επικεφαλής στρατιών Ελλήνων που θα επιστρατεύονταν πάλι σε έναν εμφύλιο πόλεμο, μπούρδες. […] Υστέρα από πολλά χρόνια, φτάσαμε να γίνεται ο Κώστας Καραμανλής κήρυκας της συνεννόησης, μπράβο! Χίλιες φορές μπράβο! Και άδικο έχουν εκείνοι που αρνούνται τη συνεννόηση αυτή.(kathimerini.gr, 3/12/06).

Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία” λέει ο ποιητής, ασφαλώς και η Δημοκρατία. Αλλά η αρετή και η τόλμη απαιτούν αλήθειες. Όχι εμπαθή και προκατειλημμένα αφηγήματα. Κράτα λοιπόν τα άλογα ”σύντροφε” Σεβαστάκη.

Αντωνάκος Αντώνης

15-11-2022

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.">antonakosantonis@gmail.com           http://www.antonakos.edu.gr

 

 

 

Οι «μάινες» και…ο «μπουχέσας».

Οι μάινες έχουν την ικανότητα να αναπαράγουν την ανθρώπινη ομιλία με εκπληκτική ακρίβεια. Δεν διαθέτουν όμως το αποκλειστικό προνόμιο του ανθρώπου στο «λόγο». Έτσι η «ομιλία» τους στερούμενη συνειδητού νοήματος συνιστά απλή «παπαγαλία». Από την άλλη αρκετοί συμπολίτες μας, χαμένοι στην «εικονική πραγματικότητα» των ΜΜΕ υποβαθμίζουν τον λόγο τους αρκούμενοι στην ομιλία.

Οι πολιτικές «συζητήσεις καφενείου» προφανώς δεν προσφέρονται για αναλύσεις. Είναι ωστόσο αποκαλυπτικές τόσο για το επίπεδο της γενικότερης πολιτικής κουλτούρας όσο και για τους μηχανισμούς ελέγχου και χειραγώγησης της κοινής γνώμης. Η «αγάπη» αυτών των μηχανισμών για τον Κώστα Καραμανλή είναι ανένδοτη, ανενδοίαστη, και διακαής. Εκδηλώθηκε από την πρώτη μέρα της εκλογής του στην προεδρία της Ν.Δ. με το «ιστορικό» -πλην εμετικό- πρωτοσέλιδο του Βήματος: «Κλωνοποίηση» συνοδευόμενο από την φωτογραφία της dolly! Ούτε λέξη βεβαίως όταν στην εξουσία αναρριχήθηκαν «φίλια» πρόσωπα 3ης και 4ης πολιτικής γενιάς ενταγμένα στα γενικότερα συστήματα νομής της εξουσίας.

Αφορμή για το κείμενο αποτέλεσε ο χαρακτηρισμός «μπουχέσας» με τον οποίο «στολίζουν» τον Κ.Κ.. Βεβαίως η πληθώρα των χαρακτηρισμών τους οποίους χρησιμοποιούν και μηρυκάζουν καλοπληρωμένοι κήνσορες και κακοπροαίρετα ή αφελή παπαγαλάκια των ΜΜΕ και του διαδικτύου είναι μεγάλος. Εννοείται με κτυπήματα πάντα κάτω από την ζώνη, ύπουλα και ιοβόλα. Τα διαβάζεις και τα ακούς να επαναλαμβάνονται αήθη και εμετικά. Από φανταστικές προσωπικές ιστορίες για τον «κουρασμένο της Ραφήνας», έως  την «οκνηρία», τα «πιτόγυρα» και τις «μπριζόλες». Για τέτοιο επίπεδο μιλάμε. Για να καταλήξουμε στον «μπουχέσα».

Βεβαίως, συχνά πυκνά, εμφανίζονται και τα «αθώα», «ανυστερόβουλα», και «αφιλοκερδή» δημοσιεύματα του τύπου «γιατί δεν παραιτείται». Το νόημα βεβαίως είναι «γιατί δεν μας αδειάζει τη γωνιά»; Το ερώτημα είναι: σε ποιους να αδειάσει τη γωνιά, στα φερέφωνα ή στους «προστάτες»; Απορία εύλογη αφού δεν υπήρξαν αντίστοιχα «ερωτήματα» όταν, για να ανατρέξουμε στην πρόσφατη ιστορία μας, ο Αντρέας Παπανδρέου ξαναέγινε το 93 σε ηλικία 75 ετών πρωθυπουργός -όντας εμφανώς μη λειτουργικός- ενώ ο πατέρας του σημερινού πρωθυπουργού σχημάτισε την πρώτη του κυβέρνηση σε ηλικία 72 ετών και παρέμεινε στα έδρανα ως «επίτιμος πρόεδρος» μέχρι τα 86 του όταν ωρίμασαν,  το 2004, οι συνθήκες της διαδοχής. 

Αλλά για να επανέλθουμε στην αφορμή της συζήτησης. «Μπουχέσας», δηλαδή ψοφοδεής, ο πρωθυπουργός που αποκάλεσε τους εγχώριους «προστάτες» με το όνομά τους και επεχείρησε να τους περιορίσει με τον «Βασικό Μέτοχο»; Ο πρωθυπουργός που εξόργισε τους ξένους «προστάτες» με το σχέδιο Ανάν, και το βέτο του Βελιγραδίου; Ψοφοδεής ο πρωθυπουργός που, με τους –ανεπιθύμητους στους «προστάτες»- αγωγούς  South Stream και Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη, επεχείρησε να καταστήσει την χώρα ενεργειακό κόμβο; Ψοφοδεής ο πρωθυπουργός που με την επένδυση της Cosco και τις ιδιωτικοποιήσεις του ΟΤΕ και της Ολυμπιακής δεν δίστασε να συγκρουστεί με συντεχνίες και κατεστημένα συμφέροντα; Ψοφοδεής αυτός που προσπάθησε να αλλάξει το άρθρο 16 του συντάγματος; Αυτός που το 2009  είπε δυσάρεστες αλήθειες στους πολίτες, όταν οι σημερινοί αμετανόητοι –όχι ανόητοι αλλά ιδιοτελείς- κήνσορες θυμιάτιζαν το «λεφτά υπάρχουν» ανοίγοντας τον δρόμο για τα μνημόνια; Η ορθότητα ή μη εκείνων των αποφάσεων είναι θέμα μιας ευρύτερης συζήτησης. Δίχως αμφιβολία όμως και υπό το φως του λόγου, αυτές οι αποφάσεις μόνο έναν «μπουχέσα» -όπως τον χαρακτηρίζουν οι «μάινες»- δεν φανερώνουν.

Αντωνάκος Αντώνης

21-05-2022

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.">antonakosantonis@gmail.com           http://www.antonakos.edu.gr

 

 

 

Η εαρινή ”σύνοδος των εκλογικών αστέρων”.

Οι αλλεπάλληλες εξαγγελίες φέρνουν έντονα στο μυαλό το γνωστό άγγελμα: ”Τσοβόλα δώστα όλα”. Όλα πλέον δείχνουν ότι, πλην απροόπτου, βρισκόμαστε ήδη σε ακήρυχτη προεκλογική περίοδο. Τα συνέδρια των κομμάτων αποτελούν την ”επιστράτευση” των κομματικών δυνάμεων εν όψει της εκλογικής αναμέτρησης η οποία πρέπει να αναμένεται τον Σεπτέμβριο. Ο χειμώνας είναι ”ανθυγιεινός” για το εκάστοτε κυβερνών κόμμα. Οι επτά μήνες που μεσολαβούν από τον Σεπτέμβριο μέχρι τον προσεχή Απρίλιο είναι ιδιαίτερα κρίσιμοι πολιτικά. Οι επιπλέον επιβαρυντικοί παράγοντες της συγκυρίας, στους οποίους κύρια θέση κατέχουν ο πληθωρισμός, το απογειωμένο κόστος της ενέργειας και οι απρόβλεπτες συνέπειες του πολέμου της Ουκρανίας καθιστούν οποιαδήποτε σκέψη για εξάντληση της τετραετίας αυτοκτονική.

Mόνο σε μία περίπτωση η κυβέρνηση δεν θα προσφύγει σε πρόωρες εκλογές –εκτός αν δεσμεύεται από μη πολιτικούς παράγοντες- αν ο Πρωθυπουργός είναι διατεθειμένος να μην αποτελεί ρυθμιστικό παράγοντα στις πολιτικές εξελίξεις -μετά την εκλογική αναμέτρηση- και αν ταυτόχρονα είναι αποφασισμένος να εγκαταλείψει τον έλεγχο των εσωκομματικών εξελίξεων. Τίποτα όμως, μέχρι τώρα, δεν δείχνει ότι είναι έτοιμος να αποσυρθεί από το προσκήνιο είτε των πολιτικών είτε των κομματικών δρώμενων. Παρά την εκλογική καθήλωση του ΣΥΡΙΖΑ, και την πρωτοφανή στήριξη των ΜΜΕ η φθορά της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού βαίνει επιταχυνόμενη. Όλες οι μετρήσεις δείχνουν ότι πλέον η αυτοδυναμία είναι εκτός βεληνεκούς. Το ισχύον εκλογικό σύστημα καθιστά ακόμα πιο επώδυνη την διαδικασία αφού ένα πολύ κακό αποτέλεσμα με το σύστημα της απλής αναλογικής μπορεί να οδηγήσει σε απρόβλεπτες καταστάσεις.

Το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ, αφού επί 12 χρόνια ”λάθρα βιώσαν” δεν έσβησε πολιτικά φαίνεται να ξαναβρίσκει τα παλιά του ”προοδευτικά” πατήματα. Ο αρχηγός του –που σαν την ”άγνωστη νύφη” από το άλλο χωριό- πλασάρεται εύκολα από τους επικυρίαρχους πραματευτάδες της πολιτικής μας σκηνής το δήλωσε ξεκάθαρα. Δεν θα συνεργαστεί μετεκλογικά σε κυβερνήσεις είτε υπό τον Τσίπρα είτε υπό τον Μητσοτάκη. Όποιος αναζητά λογική στην απαίτηση του 10% να επιβάλλει τον πρωθυπουργό της αρεσκείας του σε ένα κόμμα με τριπλάσια ποσοστά αγνοεί ότι το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ είχε και έχει ως μοναδικό οδοδείκτη το κομματικό του συμφέρον. Με άλλα λόγια ότι θεωρούσε και θεωρεί την εξουσία αυτοσκοπό. Όσοι πιστεύουν ότι αυτά είναι λόγια του αέρα και ότι μετά τις εκλογές θα συνεργαστεί με την Ν.Δ. υπό τον Μητσοτάκη απέναντι στον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ πλανώνται. Αν δε αυτοί είναι κυβερνητικοί επιτελείς θα ξυπνήσουν την επομένη των εκλογών και θα πέσουν από τα γαλάζια σύννεφα στα οποία τώρα καθεύδουν.

Όλα συνηγορούν λοιπόν υπέρ της πρόωρης προσφυγής στις κάλπες. Πριν εκδηλωθεί το νέο κύμα της πανδημίας. Πριν ο ενεργειακός καύσωνας του Χειμώνα πυρπολήσει την οικονομία. Πριν η επακόλουθη ακρίβεια οδηγήσει σε μεγαλύτερη απόγνωση τα νοικοκυριά. Επιπλέον πριν τα εθνικά μας θέματα οδηγηθούν σε νέες επώδυνες ατραπούς αφού οι εξελίξεις οδηγούν μοιραία στην ενίσχυση της διαπραγματευτικής θέσης της Τουρκίας έναντι της Δύσης. Η εκμετάλλευση της καλοκαιρινής τουριστικής έκρηξης, της θετικής ψυχοσύνθεσης του θέρους, της εποχικής αύξησης της απασχόλησης, της φυσιολογικής αδράνειας και του αποσυντονισμού των κομματικών μηχανισμών σε συνδυασμό με την υπεροπλία της κυβέρνησης στα ΜΜΕ οδηγεί σε πρόωρες εκλογές τον Σεπτέμβρη.

Αντωνάκος Αντώνης

09-05-2022

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.">antonakosantonis@gmail.com           http://www.antonakos.edu.gr

 

 

 

Ο Σαμψών και η «σωστή πλευρά της Ιστορίας».

«”Ας πεθάνω κι εγώ μαζί με τους αλλοφύλους”. Έσπρωξε με όλη του τη δύναμη τις κολόνες κι έπεσε ο ναός πάνω στους άρχοντες και σ' όλο τον λαό που ήταν εκεί. Έτσι, αυτοί που ο Σαμψών σκότωσε με το θάνατό του ήταν περισσότεροι από εκείνους που είχε σκοτώσει σ' όλη του τη ζωή (Κριταί 16,26-30) ». - https://orthodoxoiorizontes.gr/Biblos/

Το μυαλό ακολουθεί τα δικά του μονοπάτια, κάνει παράξενους συνειρμούς. Συνδυάζει μύθους και ιστορίες με την ζωντανή πραγματικότητα αναζητώντας συσχετισμούς και παραλληλίες. Οι μύθοι έρχονται αρωγοί όταν τα βαριά σύννεφα σκεπάζουν την ζωή θολώνοντας το μυαλό. Όπως λέει και ο ποιητής «Κι α σου μιλώ με παραμύθια και παραβολές/είναι γιατί τ’ ακούς γλυκότερα, κι η φρίκη/δεν κουβεντιάζεται γιατί είναι ζωντανή/γιατί είναι αμίλητη και προχωράει» (Γ. Σεφέρης, Τελευταίος Σταθμός).

Ο Ναζιραίος (πρόσωπο αφιερωμένο στον Θεό) Σαμψών παραβίασε τον όρκο του «διασκεδάζοντας με μια γυναίκα από τη γειτονική Θαμναθά. Η γυναίκα αυτή ήταν ”αλλόφυλη” δηλαδή Φιλισταία, […] Ακολούθησαν άλλα εξαιρετικά κατορθώματά του, όπως ο αποδεκατισμός των Φιλισταίων σε έναν ιδιωτικό πόλεμο». (wikipedia) Ο «ιδιωτικός πόλεμος» φαίνεται να είχε ως αφετηρία την πληρωμή ενός στοιχήματος. Ο Σαμψών «σκότωσε τριάντα Φιλισταίους, πήρε τα ρούχα και τις στολές τους και τα έδωσε σ' εκείνους που είχαν λύσει το αίνιγμα» Μετά εγκατέλειψε τη γυναίκα του και πήγε οργισμένος στο σπίτι του πατέρα του. Τη γυναίκα του Σαμψών την έδωσαν οι γονείς της σ' έναν από τους τριάντα συνοδούς του» (orthodoxoiorizontes).

Επιστρέφοντας, όταν ξεθύμανε η οργή του, για την γυναίκα του την βρήκε παντρεμένη με άλλον. Τότε ο Σαμψών «οργισμένος πήγε κι έπιασε 300 αλεπούδες […] Άναψε τους δαυλούς κι άφησε τις αλεπούδες ελεύθερες στα σπαρτά των Φιλισταίων. Έτσι κάηκαν όλα τα σιτηρά, καθώς και πολλοί αμπελώνες και ελαιώνες»(orthodoxoiorizontes). Όταν οι Φιλισταίοι άρχισαν, σε αντίποινα, να καίνε τα σπαρτά των Ισραηλιτών οι τελευταίοι -σε συνεννόηση μαζί του- τον έπιασαν και τον παρέδωσαν δέσμιο στην τοποθεσία ”Σιαγών”. Ο Σαμψών όμως σπάζοντας τα δεσμά του«… βρήκε το σαγόνι ενός πρόσφατα σκοτωμένου γαϊδουριού και μ' αυτό σκότωσε χίλιους Φιλισταίους». (orthodoxoiorizontes).

Είναι το «αφήγημα» των νικητών αφού οι Φιλισταίοι έγιναν ιστορική σκόνη στο πέρασμα των αιώνων και οι πολιτείες τους «απόμειναν τόπος βοσκής για τις γκαμούζες». Αυτό που πριν από αιώνες παρουσιαζόταν ως ιστορία εξελίχθηκε αρχικά σε μύθο για να καταλήξει αλληγορία ή ηθικό-δογματικό δίδαγμα. Απομένει πάντα το ερώτημα αν το δίκαιο και η ηθική καθορίζονται από την δύναμη ή το δόγμα. Η αξία της ζωής των ανθρώπων καθορίζεται από την ήπειρο στην οποία κατοικούν, από τον Θεό στον οποίο πιστεύουν, από το πολίτευμα με το οποίο διακυβερνώνται, από το επίπεδο της ευημερίας τους ή του πολιτισμού τους; Ποια είναι τελικά η σωστή πλευρά της ιστορίας; Είναι ξεκάθαρο ότι ο κοσμοκαλόγερος Σαμουήλ και οι συμμαχητές του είχαν την ηθική με το μέρος τους όταν ανατίναξαν το Κούγκι. Μπορούμε να ισχυριστούμε ανεπιφύλακτο το ίδιο και για τον Σαμψών ή για όποιον ακολουθεί το παράδειγμά του;

Τελικά η «αδυναμία» του στις γυναίκες οδήγησε τον Σαμψών στην αιχμαλωσία. Η Δαλιδά εκμαιεύοντάς του το μυστικό της δύναμής του τον αποδυνάμωσε παραδίδοντάς τον στους εχθρούς του. Όταν μάκρυναν πάλι τα μαλλιά του ο Σαμψών γκρέμισε τον ναό σκοτώνοντας περισσότερους «…από εκείνους που είχε σκοτώσει σ' όλη του τη ζωή […]Το κτίριο ήταν κατάμεστο από κόσμο. Εκεί ήταν όλοι οι άρχοντες των Φιλισταίων, και πάνω στη στέγη ήταν κάπου τρεις χιλιάδες άντρες και γυναίκες...». Αλλά… αφού ο Σαμψών ήταν με την σωστή πλευρά της ιστορίας, για τους Φιλισταίους να μιλούμε τώρα; Ή, μήπως, -και κατά τον Πόπερ- γι’ αυτούς πρέπει να μιλάμε κυρίως;

Αντωνάκος Αντώνης

28-04-2022

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.">antonakosantonis@gmail.com            http://www.antonakos.edu.gr

 

Όταν κάποιος ξεκινά ένα πόλεμο...χάνει το οποίο δίκιο μπορεί να έχει ...

Βέβαια το δίκιο έχει σχέση με την ηθική ...όχι με τα συμφέροντα των κρατών...

Στις διεθνείς σχέσεις, σε συμμαχίες ή αντιπαλότητες, αυτό που προτάσσεται είναι το συμφέρον όχι το δίκαιο...το δίκαιο το επικαλούνται όλοι είτε το έχουν είτε δεν το έχουν...

Οι ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ κρατών δεν γίνονται ούτε για λόγους δικαιοσύνης, ούτε για ιδεολογικού λόγους αλλά για συμφέροντα… και ανεξάρτητα από το πολιτικό τους σύστημα λ.χ. οι Η.Π.Α. εισέβαλαν στο Αφγανιστάν για τους ίδιους λόγους που λίγα χρόνια νωρίτερα είχε πράξει το ίδιο η Ε.Σ.Σ.Δ.

Ούτε βέβαια υπάρχουν ηγέτες που είναι αποφασισμένοι να πολεμήσουν , για το δίκαιο των άλλων λαών, θυσιάζοντας την ευημερία του δικού τους λαού. Τα παραδείγματα πολλά και πρόσφατα. Όλες οι εμπόλεμες συγκρούσεις είχαν και έχουν ως υπόβαθρο κυρίως οικονομικά συμφέροντα.

Είναι σίγουρο ότι η επιλογή της ένοπλης επίθεσης οφείλεται κυρίως στην «αδυναμία» του επιτιθέμενου να αντιμετωπίσει και να λύσει τα προβλήματα που υπάρχουν κατά την περίοδο της ειρήνης με ανάλογο τρόπο , δηλαδή ειρηνικά μέσω θεσμοθετημένων διαδικασιών.

Οι γεωπολιτικές ή γεωστρατηγικές ήττες ή και αδυναμίες δεν δικαιολογούν σε καμία περίπτωση πολεμικές ενέργειες, για την επιβολή λύσεων που θα ικανοποιούν τον επιτιθέμενο...

Συνεπώς τα περισσότερα που ακούμε από τους επιτιθέμενους κάθε φορά είναι προφάσεις εν αμαρτίαις...

Στην περίπτωση της Ουκρανίας τέτοιες προφάσεις υπήρξαν πολλές:

Η Ρωσία επικαλείται τον κίνδυνο που θα υπάρξει σε περίπτωση που στην Ουκρανία αναπτυχθούν πυρηνικά όπλα...παραβλέποντας ότι το 1994 η ίδια η Ουκρανία (τρίτη τότε σε παγκόσμιο επίπεδο πυρηνική δύναμη ) της παρέδωσε το σύνολο σχεδόν των πυρηνικών της όπλων, με την σύμφωνη γνώμη και των Η.Π.Α....

Επικαλείται επίσης το γεγονός ότι η απόσταση της Ουκρανίας από την Μόσχα είναι μέσα στο βεληνεκές των όπλων που πιθανολογεί ότι μπορεί να αναπτυχθούν στην Ουκρανία. Το περίεργο είναι ότι δεν εκφράζει ανάλογες ανησυχίες για το τι θα αναπτυχθεί στις βαλτικές χώρες που βρίσκονται ποιο κοντά στη Μόσχα αλλά και στην Αγία Πετρούπολη...

Παράλληλα προειδοποιεί- απειλεί Σουηδία και Φιλανδία ότι θα θεωρήσει επιθετική ενέργεια οποιαδήποτε διασύνδεση τους με όσους θεωρεί αντιπάλους της και θα δράσει ανάλογα. Ειδικά σε ότι αφορά την Φιλανδία κατέχει και εδάφη της από την περίοδο του 2ου Παγκόσμιου Πολέμου....

Η θεωρία του στρατηγικού βάθους για την συγκεκριμένη χώρα που κατέχει το 1/6 της έκτασης του πλανήτη...μάλλον κρίνεται αβάσιμη ...

Ανάλογη είναι και η θεωρία του ζωτικού χώρου που δεν της επιτρέπει να αισθάνεται ασφάλεια γιατί πλησίασαν πολύ κοντά της το Ν.Α.Τ.Ο. και οι Η.Π.Α. Όμως ποιος μπορεί να πει σε μια κυρίαρχη χώρα να μην εξοπλίζεται και να μην συμμετέχει σε συμμαχίες επειδή συνορεύει με τη Ρωσία ; Ίσως αυτό να είναι και λόγος για να το κάνει...

Εμείς στην Ελλάδα θα δεχόμασταν να μην εξοπλιζόμαστε επειδή η Τουρκία αισθάνεται ανασφαλής;

Είναι αυτονόητο ότι σε ένα πολυπολικό και ανταγωνιστικό περιβάλλον παραδοσιακές υπερδυνάμεις και νέες περιφερειακές προσπαθούν να αυξήσουν τον χώρο επιρροής τους, μειώνοντας παράλληλα το χώρο επιρροής των ανταγωνιστών τους. Το ίδιο προσπαθεί να κάνει και η Ρωσία σε άλλες περιοχές του πλανήτη...

Σε κάθε περίπτωση η απάντηση όποιου νομίζει ότι θίγεται δεν θα έπρεπε να περιέχει ένοπλη βία . Όταν αυτό συμβαίνει δεν θα πρέπει να τυγχάνει υποστήριξης από την διεθνή κοινότητα.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν υπήρξε καμία υποστήριξη για την Ρωσική εισβολή, πάρα μόνο από τέσσερις χώρες στον ΟΗΕ σε πλήρη αντίθεση με όλες τις άλλες ... ακόμα και χώρες που εναντιώθηκαν στις ενέργειες των δυτικών όπως η Κίνα δεν επικρότησαν την εισβολή...

Τέλος η προάσπιση Ρωσικών πληθυσμών που βρίσκονται υπό κατοχή ή η απελευθέρωση εδαφών είναι μια επικίνδυνη προσέγγιση .

Με βάση αυτές τις δικαιολογίες θα μπορούσε κάθε κράτος να επιτίθεται στο άλλο για να αποκαταστήσει αυτό που θεωρεί ότι του ανήκει ή να υπερασπιστεί την μειονότητα που βρίσκεται στο γειτονικό κράτος. Στη περιοχή μας μόνο, στα Βαλκάνια:

Η Ελλάδα να εισβάλει στην Αλβανία για τους Βορειοηπειρώτες, η Αλβανία στα Σκόπια για τους Αλβανούς (30% και πλέον στο συγκεκριμένο κράτος), αλλά και να ενσωματώσει το Κόσσοβο, η Σερβία και η Κροατία στην Βοσνία Ερζεγοβίνη για τις δικές τους μειονότητες αντίστοιχα , η Σερβία να ενσωματώσει το Μαυροβούνιο και η Βουλγαρία να απαιτήσει εδάφη από τα Σκόπια που υπάρχουν πληθυσμοί με βουλγαρική εθνική συνείδηση, ενώ η Ρουμανία να διεκδικήσει εδάφη της Ουκρανίας και γιατί όχι και της Βουλγαρίας.

Ευρύτερα στην Ευρώπη η Ιρλανδία να διεκδίκησει την Βόρειο Ιρλανδία, η Τσεχία τη Σλοβακία και αντίστροφα, η Βρετανία την Γαλλική Βρετάνη κ.ο.κ.

Και βέβαια η Τουρκία να φτάσει στη Αθήνα γιατί έχει μειονότητα στη Θράκη και στα Δωδεκάνησα, άσχετα αν έχει υπογράψει συνθήκες όπου τονίζεται ότι οι συγκεκριμένες μειονότητες δεν είναι εθνικές-τουρκικές παρά μόνο θρησκευτικές - μουσουλμανικές.

Η αντίληψη ότι η Ουκρανία αποτελεί το μαλακό υπογάστριο της Ρωσίας και ότι από εκεί δέχθηκε τις περισσότερες επιθέσεις κατά την διάρκεια των χρόνων, αντικρούεται από το γεγονός ότι και η Ευρώπη από την ίδια περιοχή δέχθηκε ανάλογες επιθέσεις.

Είναι επίσης αξιοσημείωτο ότι η Κριμαία παραχωρήθηκε στην

Ουκρανία το 1954 από την ηγεσία της Ε.Σ.Σ.Δ. ως δώρο για τα 300 χρόνια από τη ένωση της με τη Ρωσία. Πιθανόν οι ηγεσία της Σ.Ε. να έκανε λάθος...ή και να ήθελε με ένα έμμεσο τρόπο να ζήτηση συγγνώμη (μια και επίσημα δεν αναγνωρίστηκε ποτέ πάρα τις οποίες συζητήσεις εντός του Κ.Κ.Σ.Ε.) για τα λάθη που σχετιζόταν με τηνγενοκτονία(γκολοντομόρ) των Ουκρανών το 1932-1933.

Το χαρακτηριστικό όμως είναι ότι μέχρι το 2014 η Ρωσία δεν αξίωσε ποτέ να τις επιστραφούν τα εδάφη της Κριμαίας ούτε ακόμα και την περίοδο που η Ουκρανία γινόταν ένα ανεξάρτητο κράτος και είχε ανάγκη και την δική της συναίνεση. Γιατί η Ρωσία όσο αδύναμη και αν ήταν τότε , δεν έπαψε να παραμένει μια μεγάλη χώρα σε όλα τα επίπεδα...

Όμως το 2014 αυτό που άλλαξε ήταν η αξία της ΑΟΖ στη Μαύρη Θάλασσα...και ταυτόχρονα το ενδιαφέρον της Ρωσίας για την Κριμαία που έχει το μεγάλο μερίδιο στην συγκεκριμένη ΑΟΖ.

Αν υποθετικά αύριο όλη η Ουκρανία πέρναγε στη Ρωσική επικράτεια χωρίς την ΑΟΖ πιστεύει κανείς ότι θα το δέχονταν η Ρωσία; Η ότι θα συμφωνούσε τα αποθέματα μετάλλων στο υπέδαφος της ανατολικής Ουκρανίας να τα διαχειρίζεται το ουκρανικό κράτος με αντάλλαγμα την πλήρη αυτονομία των συγκεκριμένων περιοχών;

Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία δεν είναι η πρώτη πολεμική σύρραξη μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο στην Ευρώπη. Προϋπήρχε η εισβολή και κατοχή στην Κύπρο από την Τουρκία καθώς και ο βομβαρδισμός της Σερβίας απότο

ΝΑΤΟ ... εν ονόματι της ειρήνης!!! ;;;

Ας μην ξεχνάμε ( πολλοί σκόπιμα νομίζω το παραβλέπουν) και τις δύο εισβολές της Ε.Σ.Σ.Δ. σε Ουγγαρία και Τσεχοσλοβακία...εν ονόματι τις δημοκρατίας !!!;;;

Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία έχει όμως μερικά ιδιαίτερα και αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά:


-   Η μεγαλύτερη σε έκτακτη χώρα της Ευρώπης εισβάλει στην αμέσως μικρότερη . Για αυτό το λόγο το μέγεθος και η έκταση της εισβολής ξεπερνά κάθε προηγούμενο. Ανάλογες είναι και οι συνέπειες...

-   Οι δύο χώρες, λίγα χρόνια πριν, ήταν ενωμένες υπό την σκεπή της Ε.Σ.Σ.Δ. Έστω και αν οι Ουκρανοί ισχυρίζονται σήμερα ότι βρίσκονταν υπό κατοχή τριακοσίωνετών...

-Οι Ρώσοι θεωρούν ότι στην Ουκρανία γεννήθηκε το έθνος τους (Οι Ρως) ,το Κίεβο υπήρξε η πρώτη ουσιαστικά πρωτεύουσα τους.

-   Οι δύο λαοί έχουν ισχυρούς αδελφικούς δεσμούς μεταξύ τους. Κοινή ιστορία, θρησκεία, σχεδόν κοινή γλώσσα και βέβαια ζώντας τόσα χρόνια μαζί έχουν δημιουργήσει μικτές οικογένειες .

Για αυτούς τους λόγους η επιτιθέμενη Ρωσία θα έπρεπε να είναι ποιό προσεκτική σε κάθε της ενέργεια...δυστυχώς δεν ήταν.

Το παράδειγμα προς αποφυγή της Γιουγκοσλαβίας (αδελφοκτόνος πόλεμος με πολύ δάκρυ και αίμα) λίγα χρόνια πριν δεν αποτέλεσε μάθημα για κανένα .

Η Ουκρανία - μια χώρα με υψηλό δείκτη διαφθοράς διαχρονικά και ανεξάρτητα από την όποια ηγεσία της- σήμερα αποτελεί πεδίο σύγκρουσης της Ρωσίας με το λεγόμενο δυτικό κόσμο. Οι δυτικοί πολεμούν μέσω αντιπροσώπων (Ουκρανών) και παράλληλα μεταφέρουν τη σύγκρουση στο πεδίο που υπερέχουν, την οικονομία.

Η Ουκρανία στην ουσία διαλύεται σε όλα τα επίπεδα. Η ανθρωπιστική κρίση είναι τεράστια για την Ευρώπη αλλά κυρίως για την ίδια τη χώρα , υποδομές καταστραμμένες, οικονομία ανύπαρκτη, εκατομμύρια εκτοπισμένοι εντός της χώρας και εκατομμύρια πρόσφυγες σε Ευρωπαϊκές χώρες. Όποιος και αν αναλάβει την ανασυγκρότηση της Ουκρανίας - νικητής ή ηττημένος-θα πληρώσει υψηλό τίμημα . Ο λαός της Ουκρανίας πλήρωσε και πληρώνει ανυπολόγιστο. Διαχρονικά ή πολιτική ηγεσία της χώρας φέρει τεράστιες ευθύνες…

Εμείς οι Έλληνες δεν πρέπει να παραβλέπουμε ότι η υπόθεση της Ουκρανίας έχει πολλά κοινά με την υπόθεση της Κύπρου αλλά και του Αιγαίου:

-Εισβολή και κατοχή η Τουρκία, εισβολή και η Ρωσία...και κατοχή τουλάχιστον στην Κριμαία.

-Εισβολή σε δύο χρόνους με Αττίλα 1 και Αττίλα 2 στην Κύπρο, κάτι ανάλογο στην Ουκρανία...Κριμαία το 2014 και 2η εισβολή στις μέρες μας

-Αλλαγή συνόρων και συνθηκών επιδιώκουν και στις δύο περιπτώσεις οι επιτιθέμενοι...

-   Αποστρατικοποίηση περιοχών ζητά η Τουρκία όπως και οι Ρωσία...

-Υπεράσπιση μειονότητας επικαλείται η Ρωσία το ίδιο και η Τουρκία στην Κύπρο , τη Θράκη ...

-Έχουν και οι δύο χώρες ηγέτες (Πούτιν και Ερντογάν ) που καθένας για τους λόγους του, πέρα από το συμφέρον της πατρίδας του, επιδιώκει να εφαρμόσει μεγαλεπήβολα σχέδια σε μικρό χρόνο, ενώ η διοίκηση του δεν είναι και η πλέον δημοκρατική παρόλο που η εκλογή του ήταν...

-Δυο κράτη (Τουρκία και Ρωσία) που ευθέως απειλούν, παραβιάζοντας κάθε έννοια του διεθνούς δικαίου, τους γείτονες τους . Η Τουρκία κατέχει μέρος της Κύπρου ενώ απειλεί την Ελλάδα με το casus belli και η Ρωσία με τις απειλές σε Φιλανδία και Σουηδία, για τη Ουκρανία γνωρίζουμε πλέον...

Είπαμε ότι το δίκαιο σε αυτές τις διαδικασίες έχει γίνει λάστιχο, αλλά εδώ δεν κρατούνται ούτε τα προσχήματα.

Με βάση τα παραπάνω, η Ελλάδα δεν μπορεί να επικροτήσει την εισβολή μιας χώρας σε μια άλλη. Το αντίθετο μάλιστα, όχι απλά από θέση αρχής,-που και αυτό ισχύει - αλλά γιατί το επιβάλει το συμφέρον της χώρας.

Ούτε γιατί είμαστε στο Ν.Α.Τ.Ο. και στην Ε.Ε. αλλά γιατί σε ανάλογη απευκταία περίπτωση θα θέλαμε οι σύμμαχοι μας να μας υποστηρίξουν έμπρακτα και άμεσα Οι Ρώσοι γνώριζαν και γνωρίζουν σε ποιο συνασπισμό βρίσκεται η Ελλάδα , τι υποχρεώσεις έχει και ποιες θέσεις θα έχει. Δεν εξεπλάγησαν. Οι αντιδράσεις τους έχουν κατά βάση συναισθηματικό χαρακτήρα , στοχεύοντας το θυμικό των Ελλήνων. Όμως την προηγούμενη δεκαετία δεν φρόντισαν ούτε οι ίδιοι να στηρίξουν αυτή τη ιδιαίτερη σχέση που θα έπρεπε να έχουμε, άλλα και ιστορικά σε αυτή τη σχέση υπάρχει μεγάλο κενό.

Παράλληλα η Ελλάδα χώρα με ναυτιλία και μεγάλη θαλάσσια επιφάνεια, γνωρίζοντας ότι το 90% του εμπορίου βασίζεται στις θαλάσσιες μεταφορές πρέπει να λαμβάνει σοβαρά υπόψη της ποιος είναι με ποιον, τι ελέγχει και τι δυνατότητες έχει ο καθένας , αλλά και τι μπορεί να διεκδικήσει και από ποιους και βέβαια αν αυτοί έχουν τη δυνατότητα να το προσφέρουν.

Κυρίως όμως οφείλει να υπερασπιστεί τις πάγιες θέσεις της χώρας για σεβασμό των συνόρων, της κυριαρχίας των κρατών, του διεθνούς δικαίου κτλ . Όχι κατά περίπτωση αλλά σε κάθε περίπτωση. Όταν διεκδικείς υποστήριξη πρέπει και να την δίνεις στις αντίστοιχες στιγμές.

Σε περιπτώσεις κρίσεων έχει μεγάλη σημασία η επαναβεβαίωση των σχέσεων, η αξιοπιστία του κάθε σύμμαχου ξεχωριστά .

Μια επιτηδευμένη ουδετερότητα «εν ονόματι της ειρήνης» πέρα από το ότι στην ουσία στηρίζει τον επιτιθέμενο, δείχνει και αδυναμία ή φόβο στην προσέγγιση της πραγματικότητας, αλλά δίνει και δικαιώματα για ανάλογα προβλήματα σχετικά με τα εθνικά μας θέματα. Συνήθως αυτή η προσέγγιση συνοδεύεται και από μια ιδεοληπτική αντιΝΑΤΟική - αντιδυτική γραμμή που σε συνδυασμό με το ότι αυτός που συγκρούεται με τους δυτικούς είναι ο εκφραστής του καπιταλισμού στην μετασοβιετική εποχή οδηγεί σε μια αόριστη αναφορά στην ειρήνη…

Σε ότι αφορά την αποστολή εξοπλισμού στην Ουκρανία, αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί όταν δηλώνουμε ότι υποστηρίζουμε κάποιο και μας ζητά στρατιωτικό υλικό, δεν στέλνουμε


ανθρωπιστική βοήθεια. Όχι γιατί αυτή δεν είναι απαραίτητη αλλά γιατί πρέπει εφόσον μπορούμε, να βοηθήσουμε σε αυτό που μας ζητούν. Ακόμα και οι άνθρωποι του πνεύματος γνωρίζουν ότι στον πόλεμο δυστυχώς ζητάς όπλα όχι γάζες και οινόπνευμα ( Βίκτωρ Ουγκώ. Το ελληνόπουλο: ...Βόλια,μπαρούτι θέλω. Να»).

Βέβαια κανείς δεν σου εξασφαλίζει ότι επειδή δίνεις βοήθεια τώρα θα λάβεις αντίστοιχη σε μια δική σου κρίση, σε αυτές τις περιπτώσεις απλά ελπίζεις. Το σίγουρο όμως είναι ότι δεν θα λάβεις , αν δε δώσεις.

Σε κάθε περίπτωση η στρατηγικές επιλογές κρίνονται από την αποτελεσματικότητά τους . Θα κριθεί και αυτή.

Πολλοί θεωρούν ότι η χώρα μας θα μπορούσε να έχει ένα ρόλο ανάλογο με της Τουρκίας. Η Τουρκία όμως δεν επέλεξε αυτό το ρόλο. Της επιβλήθηκε ο συγκεκριμένος ρόλος, κυρίως από τη Ρωσία. Έκανε την ανάγκη φιλοτιμία. Η θέση της είναι δύσκολη γιατί έχει εξαρτήσεις και από τις δύο υπερδυνάμεις . Με τη Ρωσία συνεργάζεται στη δημιουργία πυρηνικών εργοστασίων, σε αμυντικά συστήματα, S-400, στον τουρισμό, κ.ο.κ. παράλληλα συγκρούεται μαζί της σε Συρία, Λιβύη, Ουκρανία .

Με τις Η.Π.Α. συνεργάζεται στο Ν.Α.Τ.Ο., στο Αφγανιστάν αλλά συγχρόνως κλείνει τα στενά του Βοσπόρου στα πλοίο του Ν.Α.Τ.Ο. αφού προηγουμένως έχει επιτρέψει τη διέλευση ρωσικών πλοίων, ακολουθεί διαφορετική πολιτική στους εξοπλισμούς υποσκάπτοντας την αμυντική συνοχή της συμμαχίας που συμμετέχει...

Η Τουρκία δεν είναι αξιόπιστος σύμμαχος κανενός. Η θέση της θα γίνει ακόμα πιο δύσκολη όταν θα κληθεί να επιλέξει με ποιον θα πάει και ποιον θα αφήσει...ήδη έμμεσα της το ζητούν . Το κόστος μιας τέτοιας επιλογής θα είναι μεγάλο εξ αιτίας της αντίδρασης από αυτόν που θα αφήσει . Η συνολική στάση της αποδυναμώνει την σημαντική γεωστρατηγική θέση της, και την εκθέτει είτε στην μια είτε στην άλλη πλευρά.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι προσπαθεί να κλίσει όλα τα μέτωπα που είχε ανοίξει πριν την εισβολή (Ισραήλ, Αίγυπτος, ΗΑΕ ,Σ. Αραβία) ακόμη και με την Ελλάδα...

Σε ένα πόλεμο συνήθως δεν υπάρχουν κερδισμένοι αλλά επέρχονται αλλαγές που καθορίζουν τα επόμενα χρόνια. Έτσι λοιπόν οι Η.Π.Α. ισχυροποίησαν τη θέση τους στην Ευρώπη, το Ν.Α.Τ.Ο. επίσης. Η ασφάλεια της Ευρώπης αλλά και η ενεργειακή επάρκεια της εξαρτώνται από αυτούς .

Παράλληλα η ισχυρή εντός Ευρώπης Γερμανία χάνει τα ερείσματα της προς την ανατολή, της ιδιαίτερες σχέσεις με τη Ρωσία, την προοπτική ενός ευρασιατικού άξονα και μάλλον ο ρόλος της περιορίζεται σε αυτόν που είχε κάποτε η Δυτ.

Γερμανία. Η Ε.Ε. στο σύνολο της αντιλαμβάνεται , έστω και στιγμιαία , ότι πέρα από την ισχυρή οικονομία είναι το ίδιο απαραίτητη η ενεργειακή αυτάρκεια και η αμυντική θωράκιση. Η εξάρτηση της ενεργειακά από την Ρωσία και αμυντικά από τις ΗΠΑ αποτέλεσαν σε συνδυασμό με τα συνήθως χαμηλά αντανακλαστικά της τα βασικά σημεία αδυναμία της.

Αν όμως υπάρχει κάτι που θα έπρεπε να ανησυχεί την Ευρώπη είναι διάρρηξη των σχέσεων της με την Ρωσία. Δεν εννοείται Ευρώπη ,ευρωπαϊκός πολιτισμός, ευρωπαϊκή ολοκλήρωση χωρίς την Ρωσία. Δεν είναι ζήτημα γεωγραφίας αλλά ιστορικής και πολιτιστικής συνέχειας. Αντίστοιχα και η Ρωσία θα έπρεπε να έχει αξιολόγηση καλύτερα τις συνέπειες της επιλογής της να εισβάλει στην Ουκρανία. Δεν χάνει απλά τους καλύτερους ενεργειακούς της πελάτες, δεν έρχεται αντιμέτωπη με οικονομικά προβλήματα ως συνέπεια των κυρώσεων, αλλά δημιουργείτε ένα χάσμα με τον φυσικό της χώρο, την Ευρώπη . Χάσμα που δύσκολα θα καλυφθεί τα επόμενα χρόνια. Η στροφή προς την ανερχόμενη Κίνα δεν είναι ένα ασφαλές βήμα ούτε και για την μεγάλη Ρωσία.

Τη Ρωσία θα την βαραίνει ότι ξεκίνησε τη σύρραξη, άναψε τη φωτιά, τα ξύλα όμως είχαν μαζευτεί από όλους, γιατί όλοι

έκαναν λάθη.

Στο τέλος της ημέρας οι απλοί άνθρωποι θα πρέπει να ζήσουν με τις σκληρές συνέπειες των επιλογών των ηγεσιών τους.

Παντούλας Περικλής

ΈναρξηΠροηγούμενο12345678910ΕπόμενοΤέλος
Σελίδα 1 από 891

Εκπαιδευτικά Νέα