Newsletter

Συμπληρώστε το e-mail σας και διαβάστε το καθημερινό newsletter από το dictyo.gr
  
  
  

Άρθρα & Απόψεις (1075)


 

Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2018 01:58

Πρωτοσέλιδες απορίες του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από
 

Πρωτοσέλιδες απορίες.
Ευτυχώς που παραιτήθηκε ο Κοτζιάς. Έτσι υπάρχει η ελπίδα, για λίγες έστω ημέρες, να κοπάσει ο άτυπος ανταγωνισμός που διεξαγόταν μεταξύ του ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΤΥΠΟΥ και των ΝΕΩΝ για το ποια εφημερίδα θα ξεπεράσει την άλλη σε πρωτοσέλιδα για το θέμα των διεκδικήσεων για τις περικοπές και τα δώρα. Μέσα σε εννέα ημέρες, από τις 9/10ου έως τις 17/10ου, «πρόλαβαν» να δημοσιεύσουν από τέσσερα(!!!) σχετικά πρωτοσέλιδα η κάθε μία. Το γεγονός που πυροδότησε αυτόν τον επικοινωνιακό «κατακλυσμό» ήταν η θετική απόφαση ενός διοικητικού πρωτοδικείου της Θεσσαλονίκης σχετικά με προσφυγή για επιστροφή 11,184€. Ο «δικαιωμένος» συνταξιούχος, σύμφωνα με τον «Ε.Τ.» δήλωσε: «έκανα προσφυγή για τις άδικες μειώσεις. Συνεχίζω με νέες αγωγές διεκδικώντας άλλα 9.487€. Ας το πράξουν κι άλλοι συνταξιούχοι.».

Σχετικές αποφάσεις, ειρηνοδικείων, έχουν υπάρξει πολλές στο παρελθόν -δεν δόθηκε ιδιαίτερη δημοσιότητα- δίχως ευτυχή τελική κατάληξη αφού νομικός δρόμος, μετά τις εφέσεις, είναι μακρύς. Ύστερα από αυτήν την απόφαση και το μπαράζ δημοσιευμάτων –το οποίο τροφοδοτήθηκε και από αποφάσεις συνδικαλιστικών οργάνων- ήταν απολύτως φυσιολογικό να αναπτυχθεί έντονο κλίμα προσδοκιών μεταξύ των συνταξιούχων και των εργαζομένων με αποτέλεσμα την κοσμοσυρροή σε νομικά γραφεία και συνδικαλιστικές οργανώσεις.
Το βασικό ερώτημα που προκύπτει είναι αν ο λεγκαλισμός που τείνει να αναπτυχθεί δημιουργεί βάσιμες ελπίδες για ευτυχή κατάληξη των διεκδικήσεων. Βεβαίως όταν μιλάμε για ευτυχή κατάληξη αναφερόμαστε προφανώς στους προσφεύγοντες και όχι σε ορισμένους εργατολόγους και όσους τους προμοτάρουν. Οι μέχρι τώρα εξελίξεις, όταν αφορούν ποσά δεκάδων δισ., δεν αφήνουν ιδιαίτερα περιθώρια αισιοδοξίας. Γιατί η αλήθεια είναι ότι ο δρόμος από μια πρωτόδικη απόφαση μέχρι να υπάρξουν εμπράγματα αποτελέσματα είναι μακρύς και συχνά αδιέξοδος.
Η ανησυχία, που εύλογα δημιουργεί η έμφαση με την οποία προβάλλεται το συγκεκριμένο θέμα τώρα, έχει να κάνει με την συγκυρία. Συγκεκριμένα όταν σε λίγες ημέρες θα συζητηθεί το θέμα της περικοπής ή μη των συντάξεων μήπως είναι πιθανό ενδεχόμενο τις πρωτόδικες αυτές αποφάσεις να τις αναδεικνύουν, επισείοντας τα πρωτοσέλιδα του Ελληνικού τύπου, οι υπέρμαχοι των περικοπών; Μήπως το επιχείρημα τους θα είναι ότι αν δεν υπάρχει «σφιχτό χαλινάρι» στην χώρα θα ανατραπούν όλες οι «μεταρρυθμίσεις», όταν μάλιστα τέτοιες φωνές ακούγονται και εντός της χώρας(ΣΕΒ);
Η περικοπή των συντάξεων, από την στιγμή που έχει διαμορφωθεί σχεδόν η βεβαιότητα ότι δεν θα γίνει, θα αποτελέσει πλήγμα για την κυβέρνηση. Βεβαίως κυρίως οι συνταξιούχοι θα αποτελέσουν «παράπλευρες απώλειες», αφού ενώ κάποιοι «τους υπόσχονται μαλλί τελικά θα βγουν και κουρεμένοι», δηλαδή με κουτσουρεμένες συντάξεις. Το ερώτημα είναι ποιοι ωφελούνται από αυτό το ενδεχόμενο.
Αντωνάκος Αντώνης
18/10/2018
Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2018 01:01

Η επόμενη μέρα του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από

 

Η επόμενη μέρα.
Ο χρόνος των εκλογών πλησιάζει και οι δύο μονομάχοι, Ν.Δ. και ΣΥ.ΡΙΖ.Α., μετρούν τις δυνάμεις και τους συμμάχους τους. Η πρώτη θέση της φιλελεύθερης παράταξης δεν αμφισβητείται. Εδώ και καιρό είναι ξεκάθαρο ότι θα κόψει πρώτη και με διαφορά το νήμα των εκλογών. Αυτό το γνωρίζει πολύ καλά και ο κύριος Τσίπρας. Παρ’ όλα αυτά έχει κάθε δικαίωμα να αισθάνεται ικανοποιημένος αφού έχει εξουδετερώσει τον βασικό του αντίπαλο που όσο κι αν φαίνεται παράδοξο δεν είναι η Ν.Δ. αλλά το ΠΑ.ΣΟ.Κ.(ΚΙΝ.ΑΛ.). Παρά τις κυβιστήσεις ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. παραμένει κυρίαρχος στο χώρο της κεντροαριστεράς και καθιερώνεται σαν μια από τις βασικές κυβερνητικές παρατάξεις.

 

Τα ενδεχόμενα για την επομένη των εκλογών, όποτε και αν γίνουν αυτές, έχουν ιδιαίτερη σημασία. Το πρώτο ερώτημα είναι αν η Ν.Δ. θα καταφέρει να εξασφαλίσει αυτοδυναμία. Με τις μέχρι τώρα μετρήσεις αυτό φαντάζει ιδιαίτερα δύσκολο. Έχοντας απολέσει ένα σημαντικό μέρος των ψηφοφόρων της -κυρίως προς την Χ.Α. και τους ΑΝ.ΕΛ.- η εκλογική της βάση έχει συρρικνωθεί σε σχέση με την προ μνημονίων εποχή ενώ, πέρα από την παγιοποίηση ενός μέρους των εκλογικών κερδών του ’12 και του ’15, οι οφειλόμενες στην δικαιολογημένη οργή του εκλογικού σώματος νέες προσελεύσεις δεν δείχνουν ικανές να της εξασφαλίσουν την αυτοδυναμία ακόμα και σε Βουλή πέντε κομμάτων. Όμως, ακόμα και σε αυτήν την περίπτωση, η αυτοδυναμία με ποσοστό γύρω στο 35% με την λαιμητόμο της απλής αναλογικής να καραδοκεί και με την Προεδρική εκλογή στον ορίζοντα, δεν είναι ικανή να εξασφαλίσει αποτελεσματική κυβερνησιμότητα στη χώρα.
Το ΚΙΝ.ΑΛ. πέρα από τις προσπάθειες ορισμένων παραγόντων -τόσο στο προσκήνιο όσο και κυρίως στο παρασκήνιο- είναι «γενετικά» τοποθετημένο απέναντι στην Ν.Δ. αποτελώντας συνεπώς ευνοϊκό πεδίο για τον κυρίαρχο «θηρευτή» που κινείται στον ίδιο κεντροαριστερό χώρο. Διατρέχοντας απόλυτο και άμεσο κίνδυνο εξαΰλωσης θα δώσει μάχη ζωής και θανάτου για να μείνει αποστασιοποιημένο από την ενδεχόμενη κυβερνητική θητεία της Ν.Δ. αποφεύγοντας αυτό που θα μπορούσε να αποτελέσει θανάσιμο εναγκαλισμό. Ακόμα και αν κάποιος αριθμός βουλευτών επιλέξει την συνεργασία μετά τις εκλογές η κυβέρνηση που θα σχηματισθεί θα είναι ευάλωτη.
Οι πραγματικοί σχεδιασμοί τους, σύμφωνα και με την κοινή λογική, είναι άλλοι. Η μοναδική περίπτωση να επιβιώσουν την επόμενη μέρα και να επανέλθουν ως βασική πολιτική δύναμη περνάει μέσα από τον ανασχηματισμό του εκλογικού χάρτη. Αφού η προσπάθεια τους να υπερκεράσουν τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. απέτυχε, οι νέοι σχεδιασμοί προσδοκούν την επόμενη μέρα την ανασύσταση μιας «κεντροαριστερής» παράταξης στην οποία θα έχουν τον πρώτο λόγο. Η επιτυχία αυτού του εγχειρήματος δεν μπορεί να εξασφαλισθεί μόνο από την συγκέντρωση των διάσπαρτων σε διάφορους συγκυριακούς πολιτικούς φορείς ψηφοφόρων οι οποίοι δεν είναι αρκετοί για να καλύψουν τις τεράστιες απώλειες προς τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Άλλωστε αυτό επιχειρήθηκε πριν από ένα χρόνο και ήδη έχει ναυαγήσει. Η επιτυχία του σεναρίου απαιτεί την απόσχιση και την ενσωμάτωση στο νέο εγχείρημα, υπό την μορφή της ισότιμης συνεργασίας, ενός σημαντικού τμήματος της Ν.Δ..
Αν η Ν.Δ. αποτύχει να εξασφαλίσει αυτοδυναμία είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα εκβιαστεί να συμμετάσχει σε κυβέρνηση «ευρείας πλειοψηφίας» ο χρόνος ζωής της οποίας θα εξαρτάται από την βούληση των «εταίρων» της. Ο σχηματισμός μιας τέτοιας κυβέρνησης θα προκαλέσει σεισμικές δονήσεις στη βάση και στο στελεχιακό δυναμικό της Ν.Δ.. Το ίδιο θα συμβεί και στην περίπτωση επαναληπτικών εκλογών όπου η απλή αναλογική θα εξαϋλώσει την κοινοβουλευτική της δύναμη. Επομένως υφίσταται και για την φιλελεύθερη παράταξη το αγωνιώδες ερώτημα της επόμενης μέρας.
Η εκλογική αναμέτρηση Μπακογιάννη-Σαμαρά το 2009 κατά την οποία η Ντόρα ηττήθηκε, παρά την συντριπτική στήριξη εκ μέρους των κομματικών στελεχών, έδειξε ότι δεν αρκεί να ελέγχεις τους μηχανισμούς αν δεν αγγίζεις την ψυχή της βάσης. Υπό το πρίσμα αυτό ίσως δεν έχουν άδικο εκείνοι που υποστηρίζουν ότι είναι καλύτερα να είσαι: «νοικοκύρης στο καλύβι σου παρά μουσαφίρης στο σεράι». Ο πειρασμός της επανάληψης της γέννησης –με πολιτική εξωσωματική με ποικίλους μάλιστα δότες και χορηγούς- της Ένωσης Κέντρου το 1961 δοκιμάζει κάποιους φιλελεύθερους και σοσιαλφιλελεύθερους πολιτικούς εγκεφάλους. Το πρόβλημα είναι ότι σε τέτοια εγχειρήματα ισχύει το «όπου λαλούν πολλά κοκόρια…» με αποτέλεσμα οι διαμάχες για την ηγεσία να τα οδηγούν σύντομα στην διάλυση στα εξ ων συνετέθησαν.
Αντωνάκος Αντώνης
13-10-2018

antonakosantonis@gmail.com          http://www.antonakos.edu.gr

Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2018 02:34

Οι «λαθρομετανάστες» και πάλι του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από

 

Οι «λαθρομετανάστες» και πάλι.
«Άνοιξα την εξώπορτα και τον βρήκα να κάθεται στον καναπέ.
-Ποίος είσαι, πως μπήκες και τι κάνεις στο σπίτι μου; Τον ρώτησα.
-Λέγομαι Βασίλης, μπήκα από το ανοιχτό παράθυρο και ήρθα να     μείνουμε μαζί γιατί είμαι άστεγος.
-Φύγε αμέσως είσαι παράνομος, θα φωνάξω την αστυνομία.
-Φώναξε όποιον θέλεις εγώ εδώ θα μείνω και πρόσεξε μην σε  καταγγείλω.
-Για ποίο πράγμα;
-Πρόσβαλες την προσωπικότητά μου λέγοντάς με παράνομο σύμφωνα με την Διετή Αμνησία. Εκτός αυτού έθεσες σε κίνδυνο τη ζωή μου αναγκάζοντας με να σκαρφαλώσω στο παράθυρο ενώ σύμφωνα με την Προοδετική Ανο(η)σία έπρεπε να έχεις την πόρτα σου ανοιχτή!!!».
Δεν συνηθίζω να επανέρχομαι στο ίδιο θέμα. Όμως η επιμονή ορισμένων αρθρογράφων να μας επιβάλλουν να μην λέμε τα πράγματα με το όνομά τους είναι εξοργιστική. Διαβάζω σε σημερινό οπισθόφυλλο: «Λαθραίοι δεν είναι οι άνθρωποι, λαθραία είναι τα αντικεί­μενα. Ο λαθρέμπορος π.χ. δεν είναι ο λαθραίος άνθρωπος που εμπορεύεται τσιγάρα, αλλά ο άνθρωπος που εμπο­ρεύεται λαθραία τσιγάρα. Στον λαθραναγνώστη λαθραίο είναι το βιβλίο όχι ο ανα­γνώστης. Στον λαθροκυνηγό λαθραίο είναι το θήραμα όχι ο κυνηγός. Και όσον αφορά τον λαθρεπιβά­τη που δεν έχει πληρώσει εισιτήριο, λαθραία είναι η πράξη του όχι ο ίδιος…». Αστεία επιχειρήματα που μόνο με την ανάγκη να γεμίσουν οι σελίδες μπορούν να εξηγηθούν. Στην πραγματικότητα η λέξη μπορεί να χαρακτηρίζει αντικείμενο, ενέργεια ή κατάσταση και στις περιπτώσεις που απαριθμεί η αρθρογράφος χαρακτηρίζει όχι τα αντικείμενα –τον λαγό για παράδειγμα- αλλά την ενέργεια ή την κατάσταση του υποκειμένου. Έτσι χαρακτηρίζοντας κάποιον «λαθρομετανάστη» την νομική υπόστασή του περιγράφεις και σε καμία περίπτωση δεν τον συνδέεις με την έννοια της εγκληματικότητας.
Η συνειδητή και επίμονη προσπάθεια να ταυτιστούν στη συλλογική συνείδηση οι πρόσφυγες με τους παράτυπους –έτσι τους αποκαλεί η Διεθνής Αμνηστία, οι ίδιοι έχουν σοβαρότερα προβλήματα που τους απασχολούν- μετανάστες, στοχεύει στην «εύκολη» εκμετάλλευση του συναισθήματος, αντί να προσφύγει στην επίπονη αναζήτηση ορθολογικών επιχειρημάτων στα πλαίσια του ανθρωπισμού αλλά ασφαλώς και του ρεαλισμού. Γιατί και ο κύριος Τσίπρας όταν έλεγε ότι θα σκίσει τα μνημόνια και θα διαγράψει το χρέος ή όταν διακήρυττε «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη» το συναίσθημα εκμεταλλευόταν αφήνοντας στην άκρη την λογική και τον ρεαλισμό.
Όπως αναφέρει και η αρθρογράφος «πάμε πάλι να ξανασυστηθούμε» για να μην παρεξηγηθούμε. Η μητέρα μου, γεννημένη το 1916, έγινε από δέκα χρονών υπηρέτρια, υφάντρα, σταχομαζώχτρα, εργάτρια για να μεγαλώσει τα μικρότερα αδέρφια της. Σπίτι δεν είχαν, μισό στρέμμα χωράφι δεν είχαν, στρουθία του ουρανού που πάλευαν να επιβιώσουν με την απόλυτα κυριολεκτική και όχι την σοφιστικέ, από χορτάτους και αδίψαστους, χρήση του όρου επιβίωση. Τιμώ την μνήμη της κατανοώντας τον αγώνα της επιβίωσης των ανθρώπων, είτε είναι συμπολίτες μας, είτε πρόσφυγες, είτε μετανάστες παράνομοι ή νόμιμοι. Πολύ περισσότερο από πολλούς αστούς ή αφελείς που λόγω καταβολών, συνθηκών διαβίωσης, και δυνατότητας ουσιαστικής νοητικής προσέγγισης καταστάσεων που δεν βίωσαν, μόνο ανέξοδες θεωρητικές απόψεις έχουν για το θέμα.
Ας αφήσουμε την φαντασία μας να ταξιδέψει σε ένα από τα αγαπημένα στέκια του κοινού των lifestyleεκπομπών και εντύπων, όπου συχνάζουν οι διάφοροι celebritiesκαι το οποίο φυσικά είναι, λόγω κόστους, απαγορευμένο για τους κοινούς θνητούς, γηγενείς ή αλλοδαπούς. Στη συνέχεια ας παρακολουθήσουμε έναν, επίσης φανταστικό, διάλογο.
«-Απορώ Λίζα, έλεγε η κυρία στο διπλανό τραπέζι, πως εσύ εξακολουθείς να τους αποκαλείς λαθρομετανάστες.
-Πόσα δίνετε στην υπηρέτρια σας Σίλια, Μαρία δεν την λένε;
-Όχι αλλά δυσκολεύομαι με το πραγματικό της όνομα γι’ αυτό την έβγαλα Μαρία. Της δίνουμε 500 ευρώ.
-Ασφαλώς πληρώνετε και την ασφάλισή της.
-Τι λες καλή μου, αφού είναι παράτυπη!!»
Είπε η κυρία δίνοντας από το, rare ψημένο, βιολογικό φιλετάκι της στη σκυλίτσα της. Γιατί η κυρία αγαπά τα ζώα. Όπως και τους ανθρώπους άλλωστε.
 
Αντώνης Αντωνάκος
13-10-2018
Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2018 01:12

«Αιδήμων σιωπή…». του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από
 

«Αιδήμων σιωπή…».
Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στα Σκόπια οδηγεί μάλλον σε ματαίωση της συμφωνίας των Πρεσπών. Είναι δύσκολο, με τους κανόνες που διεξάγεται η πολιτική αντιπαράθεση στη χώρα μας, να καταλάβουμε ποιοι είναι πραγματικά απογοητευμένοι και ποιοι χαρούμενοι από αυτήν την εξέλιξη. Επιφανειακά μόνο μπορούμε να υποθέσουμε, σύμφωνα με τις επίσημες θέσεις τους, ότι η κυβέρνηση είναι απογοητευμένη και η αξιωματική αντιπολίτευση ικανοποιημένη.

Παρά τις εκτεταμένες συζητήσεις που έγιναν όλο το προηγούμενο διάστημα ελάχιστοι ασχολήθηκαν με μια καθοριστική πτυχή του θέματος η οποία σύμφωνα με τα μέχρι τώρα δεδομένα οδηγεί τη συμφωνία σε ναυάγιο. Η προσφυγή της γειτονικής χώρας σε δημοψήφισμα δεν ήταν δεδομένη. Την κατέστησε αναγκαία η απαίτηση της Ελλάδας για συγκεκριμένες αλλαγές στο σύνταγμα της Π.Γ.Δ.Μ., απαίτηση η οποία επεβλήθη στην κυβέρνηση από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Γράφει για το θέμα ο Αλέξης Παπαχελάς(Καθημερινή, 2-10-18): «Η αναγκαστική συνταγματική αναθεώρηση, την οποία επέβαλε ο πρόεδρος της Δημοκρατίας στην κυβέρνηση ως μέρος της συμφωνίας, απεδείχθη η πιο κρίσιμη δικλίδα ασφαλείας.». Για όσους προσέχουν τα σημαινόμενα ήταν εμφανές από το περασμένο Φθινόπωρο το γεγονός ότι σε κάθε ευκαιρία ο Πρόεδρος στις δημόσιες δηλώσεις του επαναλάμβανε την απαίτηση για την τροποποίηση του συντάγματος της FYROM. Ήταν επίσης εμφανές ότι αποδέκτης του μηνύματος δεν ήταν η κυβέρνηση των Σκοπίων αλλά η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.
Ενώ το γεγονός αυτό είναι αναμφισβήτητο δημιουργεί απορίες η σιωπή επί του θέματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης και του φίλα προσκείμενου σε αυτήν τύπου. Γιατί αρνούνται να αναδείξουν τον καθοριστικό ρόλο του Προέδρου όταν μάλιστα φαίνεται να οδηγεί στο επιθυμητό γι’ αυτούς αποτέλεσμα της μη υλοποίησης της συμφωνίας των Πρεσπών; Δεν θα έπρεπε να αναδεικνύεται αυτό το γεγονός όχι μόνο επειδή ο Πρόεδρος αποτέλεσε ένα εκ των κορυφαίων στελεχών της παράταξης, αλλά ταυτόχρονα και γιατί ο συγκεκριμένος όρος ήταν μέρος των προϋποθέσεων που η Ν.Δ. είχε θέσει το 2008;
Αντί γι’ αυτό παρατηρείται «αιδήμων σιωπή» από όλους εκείνους που δεν χάνουν ευκαιρία για να υπονομεύσουν το κύρος του -ταυτίζοντάς τον με την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ - ενώ όπως γράφει ο Μανώλης Κοττάκης(ΕΣΤΙΑ 2-10-18): «Ό Παυλόπουλος σε σύγκριση με τόν προκάτοχό του είναι ή μέρα μετην νύχτα». Το αξιοσημείωτο είναι ότι ο υπόγειος πόλεμος εναντίον του –και εναντίον του Καραμανλή- διεξάγεται από συγκροτήματα που με πάθος και αφοσίωση στήριξαν στο παρελθόν το ΠΑΣΟΚ και σήμερα στηρίζουν το ΚΙΝΑΛ και (κατ’ ανάγκη;) την Ν.Δ.. Γιατί λοιπόν η φιλελεύθερη παράταξη αντί να αντιταχθεί στην υπονόμευση την υποθάλπει ακόμα και μέσα στα σπλάχνα της;
Αντωνάκος Αντώνης
04-10-2018
Παρασκευή, 05 Οκτωβρίου 2018 02:23

Το δημοψήφισμα και ο Πρόεδρος του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από
 

Το δημοψήφισμα και ο Πρόεδρος.
Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στα Σκόπια οδηγεί μάλλον σε ματαίωση της συμφωνίας των Πρεσπών. Είναι δύσκολο, με τους κανόνες που διεξάγεται η πολιτική αντιπαράθεση στη χώρα μας, να καταλάβουμε ποιοι είναι πραγματικά απογοητευμένοι και ποιοι χαρούμενοι από αυτήν την εξέλιξη. Επιφανειακά μόνο μπορούμε να υποθέσουμε, σύμφωνα με τις επίσημες θέσεις τους, ότι η κυβέρνηση είναι απογοητευμένη και η αξιωματική αντιπολίτευση ικανοποιημένη.

Παρά τις εκτεταμένες συζητήσεις που έγιναν όλο το προηγούμενο διάστημα ελάχιστοι ασχολήθηκαν με μια καθοριστική πτυχή του θέματος η οποία σύμφωνα με τα μέχρι τώρα δεδομένα οδηγεί τη συμφωνία σε ναυάγιο. Η προσφυγή της γειτονικής χώρας σε δημοψήφισμα δεν ήταν δεδομένη. Την κατέστησε αναγκαία η απαίτηση της Ελλάδας για συγκεκριμένες αλλαγές στο σύνταγμα της Π.Γ.Δ.Μ., απαίτηση η οποία επεβλήθη στην κυβέρνηση από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Γράφει για το θέμα ο Αλέξης Παπαχελάς(Καθημερινή, 2-10-18): «Η αναγκαστική συνταγματική αναθεώρηση, την οποία επέβαλε ο πρόεδρος της Δημοκρατίας στην κυβέρνηση ως μέρος της συμφωνίας, απεδείχθη η πιο κρίσιμη δικλίδα ασφαλείας.». Για όσους προσέχουν τα σημαινόμενα ήταν εμφανές από το περασμένο Φθινόπωρο το γεγονός ότι σε κάθε ευκαιρία ο Πρόεδρος στις δημόσιες δηλώσεις του επαναλάμβανε την απαίτηση για την τροποποίηση του συντάγματος της FYROM. Ήταν επίσης εμφανές ότι αποδέκτης του μηνύματος δεν ήταν η κυβέρνηση των Σκοπίων αλλά η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.
Ενώ το γεγονός αυτό είναι αναμφισβήτητο δημιουργεί απορίες η σιωπή επί του θέματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης και του φίλα προσκείμενου σε αυτήν τύπου. Γιατί αρνούνται να αναδείξουν τον καθοριστικό ρόλο του Προέδρου όταν μάλιστα φαίνεται να οδηγεί στο επιθυμητό γι’ αυτούς αποτέλεσμα της μη υλοποίησης της συμφωνίας των Πρεσπών; Δεν θα έπρεπε να αναδεικνύεται αυτό το γεγονός όχι μόνο επειδή ο Πρόεδρος αποτέλεσε ένα εκ των κορυφαίων στελεχών της παράταξης, αλλά ταυτόχρονα και γιατί ο συγκεκριμένος όρος ήταν μέρος των προϋποθέσεων που η Ν.Δ. είχε θέσει το 2008;
Αντί γι’ αυτό παρατηρείται «αιδήμων σιωπή» από όλους εκείνους που δεν χάνουν ευκαιρία για να υπονομεύσουν το κύρος του -ταυτίζοντάς τον με την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ - ενώ όπως γράφει ο Μανώλης Κοττάκης(ΕΣΤΙΑ 2-10-18): «Ό Παυλόπουλος σε σύγκριση με τόν προκάτοχό του είναι ή μέρα μετην νύχτα». Το αξιοσημείωτο είναι ότι ο υπόγειος πόλεμος εναντίον του –και εναντίον του Καραμανλή- διεξάγεται από συγκροτήματα που με πάθος και αφοσίωση στήριξαν στο παρελθόν το ΠΑΣΟΚ και σήμερα στηρίζουν το ΚΙΝΑΛ και (κατ’ ανάγκη;) την Ν.Δ.. Γιατί λοιπόν η φιλελεύθερη παράταξη αντί να αντιταχθεί στην υπονόμευση την υποθάλπει ακόμα και μέσα στα σπλάχνα της;
Αντώνης Αντωνάκος
4/10/18
Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2018 02:08

Ο (Τ)Ζακ και… η φασολιά του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από
 

«Εδώ δεν είμαστε Φαρ Ουέστ, δεν μπορεί ο κάθε πολίτης να κατέχει και να κάνει χρήση όπλου από μόνος του απλά γιατί βρέθηκε σε δύσκολη θέση…».
Την παραπάνω δήλωση είχε κάνει ο απομακρυνθείς υπουργός –της ανύπαρκτης- Προστασίας του Πολίτη Νίκος Τόσκας όταν ο 88χρόνος πυροβόλησε εναντίον δύο ληστών που εισέβαλαν στο σπίτι του. Λίγες μέρες μετά, ξημερώματα Μεγάλης Δευτέρας, ο Αλέξανδρος Σταματιάδης δολοφονήθηκε από ληστές, μέσα στο σπίτι του μπροστά στην οικογένειά του, με δύο σφαίρες στην πλάτη. Πριν από λίγες μέρες, μια 18χρονη τραυματίστηκε σοβαρά στο κεφάλι από φωτοβολίδα ευθείας βολής. Το ίδιο είχε συμβεί στο κέντρο της Αθήνας, πριν από λίγους μήνες, με σοβαρό τραυματισμό νεαρής δικηγόρου στο πόδι.

Συμπληρώθηκαν 26 χρόνια από την άνανδρη δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη και 24 από την «παράπλευρη» απώλεια του 20χρονου σπουδαστή Θάνου Αξαρλιάν. Κανένα πρωτοσέλιδο δεν εμφανίστηκε στον «προοδευτικό» τύπο, κανένα άρθρο «δημοκρατικού» δημοσιογράφου που να καταδικάζει την ακροαριστερή δολοφονική παράνοια. Οι άδειες στους αδίστακτους δολοφόνους, υπό τις επευφημίες των θαυμαστών τους, δεν είναι θέμα γι’ αυτούς που για δεκαετίες μας επιβάλλουν τον δικό τους νόμο της ιδεολογικής και ηθικής ορθότητας.
Ο θάνατος πριν από 6 ημέρες του Ζακ θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται με περισσότερη περίσκεψη και όχι μονόπλευρα. Απαιτείται περισσότερη σοβαρότητα από όλους. Κανένας δεν είπε ότι η κοινωνία πρέπει να προσπεράσει αδιάφορη. Αλλά από την άλλη πλευρά προφανώς δεν είναι η ευκαιρία, όπως φαίνεται ότι την είδαν ορισμένοι, για να δημιουργηθεί άλλος ένας «ήρωας». Σχεδόν μία εβδομάδα μετά τα γεγονότα που οδήγησαν στο θάνατό του, δύο εφημερίδες αφιερώνουν τα σημερινά πρωτοσέλιδά τους στο γεγονός. Βγάζουν, δίκην εισαγγελέων, πορίσματα αποφαινόμενες με ολοσέλιδους τίτλους: «ΔΕΝ ΜΠΗΚΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΛΗΣΤΕΨΕΙ» η μία και «Το 2ο λιντσάρισμα του Ζακ» η άλλη, η οποία μάλιστα αποφαίνεται και για την πολιτική ταυτότητα του ενός εκ των εμπλεκομένων.
Είναι γεγονός ότι η εικόνα του Ζακ όταν, παραπαίοντας, προσπαθεί να σπάσει την τζαμαρία του κοσμηματοπωλείου, σου δημιουργεί την αίσθηση ότι πρόκειται για τα «απομεινάρια μιας ζωής». Έτσι από την ασφάλεια της απόστασης μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι έπρεπε να αντιμετωπιστεί πιο ψύχραιμα. Αυτό όμως θα πρέπει να ισχύσει για όλους τους πρωταγωνιστές του δράματος που δεν πρέπει να παραδίδονται σε ηθικό λιντσάρισμα.
Θα πρέπει να προσέξουν λοιπόν, οι πρόμαχοι της «ηθικής» ορθότητας που δεν αφήνουν ευκαιρία ανεκμετάλλευτη. Η φασολιά δεν οδηγεί μόνο στη «χρυσή κότα», αποτελεί και το δρόμο καθόδου των «τεράτων» στη γη.
Αντώνης Αντωνάκος
27/9/2018
Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2018 00:29

Γυρολόγοι και… προσκυνητές του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από
 

Γυρολόγοι και… προσκυνητές.
Στην πολιτική γενικά ισχύει ο κανόνας που θέλει το σκοπό να αγιάζει τα μέσα. Το ερώτημα είναι ποιος είναι ο σκοπός και ποια είναι τα μέσα; Τι είναι η πολιτική και τι πρέπει να υπηρετεί; Το κοινωνικό σύνολο ή το ατομικό συμφέρον; Το φαινόμενο αλλαγής πολιτικής τοποθέτησης είναι αρκετά συνηθισμένο μεταξύ των πολιτών. Όταν η αλλαγή είναι αποτέλεσμα ιδεολογικής διαφοροποίησης είναι υγιής, τα κίνητρα όμως δεν είναι πάντα πολιτικά.

Αν για τους ψηφοφόρους η πρόταξη του ατομικού συμφέροντος είναι πολιτικά απορριπτέα, για τους πολιτικούς η επιλογή κόμματος με προσωπικά κριτήρια είναι ηθικά απαράδεκτη. Η μετακίνηση της κυρίας Δαμανάκη και του κυρίου Ανδρουλάκη από την Αριστερά στο ΠΑΣΟΚ υπήρξε αποτέλεσμα αλλαγής των πολιτικών τους πεποιθήσεων. Η εγκατάλειψη της ουτοπίας της Δικτατορίας του Προλεταριάτου ήρθε ως αποτέλεσμα εμπειριών και γνώσης που αποκτήθηκε στην πορεία. Παρόμοια παραδείγματα μετακινήσεων έχουμε πολλά στο παρελθόν και είναι φαινόμενα πολιτικής υγείας.
Όμως, δυστυχώς, δεν είναι πάντοτε έτσι. Πολλές φορές οι μετακινήσεις-μεταγραφές των πολιτικών έχουν ως μοναδικό γνώμονα το ατομικό τους συμφέρον. Γιατί τι άλλο υπηρετούσε η κάθοδος του Γεωργίου Παπανδρέου με τον Συναγερμό του Παπάγου το 1952; Τι άλλο υπηρετούσε η συστράτευση του Κωνσταντίνου Τσαλδάρη με το ΚΚΕ(ΕΔΑ) το 1956; Ή ακόμα, στις ίδιες εκλογές, των Βενιζέλου και Παπανδρέου με τους κομμουνιστές; Ποίο ήταν το νόημα της παρουσίας του κυρίου Κοντογιαννόπουλου και των νεοφιλελεύθερων κυρίων Μάνου και Ανδριανόπουλου στο «σοσιαλιστικό» ΠΑΣΟΚ;
Είναι γνωστή η αμοιβαία «αγάπη» των κυρίων Βενιζέλου και Παπανδρέου. Η δημιουργία του ΚΙ.ΔΗ.ΣΟ. από τον τελευταίο αποδυνάμωσε το ΠΑΣΟΚ και την ηγεσία του. Αλλά ποια πολιτική εξυπηρετούσε η δημιουργία αυτού του «σοσιαλιστικού κινήματος»; Τι εξυπηρετούσαν παλιότερα η ΔΗΑΝΑ, η ΠΟΛΑΝ, το ΚΠΕ, το ΛΑΟΣ στο χώρο της κεντροδεξιάς; Ήταν πάντοτε πολιτικά «αθώα» η δημιουργία τους ή μήπως κάτι ή κάποιοι, πέρα από τις πολιτικές σκοπιμότητες των ιδρυτών τους, κρύβονταν πίσω τους;
Όσο το πολιτικό τοπίο παραμένει θολό, με την Ν.Δ. και τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. να κερδίζουν, αθροιστικά, το 50% στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων το φαινόμενο των «πολιτικών μεταγραφών» θα ενταθεί. Ταυτόχρονα θα φουντώσουν και οι καταγγελίες κατά των πολιτικών «γυρολόγων». Δυστυχώς ο τυχοδιωκτισμός στην πολιτική αναπτύσσεται όσο το επίπεδο των πολιτικών ταγών υποβαθμίζεται και όσο ο αξιακός κώδικας της κοινωνίας χαλαρώνει.
Όμως, επειδή, όπως έχει αποδείξει η εμπειρία, οι πολιτικοί «μετανάστες» μεταφέρουν ως μοναδική πολιτική αποσκευή το σαρκίο τους και επειδή η πολιτική δεν υπηρετείται με αφορισμούς και με ευχέλαια, απαιτείται νηφαλιότητα. Δεν είναι κατ’ ανάγκη όσοι φεύγουν –ή εκδιώκονται από το «μαντρί»- πολιτικοί «γυρολόγοι» ούτε όσοι εισέρχονται σε αυτό «προσκυνητές».  
Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2018 01:43

Μπανανίες του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από

 

Μπανανίες.
Έτσι αποκαλούνται υποτιμητικά τα κράτη στα οποία δεν λειτουργούν -ή λειτουργούν προσχηματικά- οι δημοκρατικοί θεσμοί, με συνέπεια την ουσιαστική εξάρτηση από εγχώρια και ξένα οικονομικά και γεωστρατηγικά συμφέροντα. Όταν εξωθεσμικά κέντρα παρεμβαίνουν στην άσκηση πολιτικής προς ίδιον όφελος πιέζοντας ή δίνοντας εντολές.
Κατά τη διάρκεια συνέντευξής του(Ρ/Φ 24/7) στον Β.Σ. ο Ανδρέας Λοβέρδος είπε: «ο τότε υπουργός Οικονο­μικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου μου είχε πει αναφερόμενος στον Καραμανλή “πρέπει να παραπέμψουμε κάποιους, με πιέζουν κι απ' έξω”! Αλλά εγώ αρνήθηκα…». Η σχετική συζήτηση έγινε στο υπουργικό συμβούλιο το 2010 παρουσία του σιωπηλού Παπανδρέου.(ΕΣΤΙΑ 30/8/18)

 

Σε μία κανονική δημοκρατική χώρα αυτή η αποκάλυψη θα είχε προκαλέσει σεισμό. Δεν έχει καμία σημασία ότι τελικά οι «πιέσεις» δεν ικανοποιήθηκαν αφού, εκτιμώντας τις διαθέσεις του ΠΑΣΟΚ και του προέδρου του, αν υπήρχε η παραμικρή πιθανότητα να στοιχειοθετηθεί κατηγορία κατά του Καραμανλή δεν θα είχαν διστάσει. Ήταν αρκετή η ρητή τοποθέτηση του Βενιζέλου, «αφήστε τις ανοησίες» για να προσγειωθούν στην πραγματικότητα οι «κηπουροί». Όμως αν κορυφαίο στέλεχος του κόμματος, που έφερε το ΔΝΤ στην Ελλάδα, αποκαλύπτει ότι «απ’ έξω», εννοώντας προφανώς ξένη ή ξένες κυβερνήσεις, «πίεζαν» για την εξόντωση ενός πρώην πρωθυπουργού δεν είναι φυσικό να υποθέσουμε ότι στις προφανώς πολύ πιο έντονες πιέσεις για την υπαγωγή της χώρας στα μνημόνια ή κυβέρνηση ενέδωσε; Αυτονόητα μια δημοκρατική κυβέρνηση όχι μόνο δεν θα συζητούσε υπό το κράτος εκβιασμών αλλά άμεσα θα τους είχε καταγγείλει αν όχι δημοσίως τουλάχιστον σε συμβούλιο αρχηγών υπό τον Π.τ.Δ..
Η ετεροχρονισμένη αποκάλυψη του Λοβέρδου επιβεβαιώνει τις εκτιμήσεις που είχε διατυπώσει ο παλιός φίλος της οικογένειας Παπανδρέου Αδαμάντιος Πεπελάσης (συνέντευξη, «ΜΟΝΟ» 25/02/2012) λέγοντας: «για κάποιους λόγους που υποπτευόμαστε μερικοί από μας, έπρεπε να προσφέρει όσα του ζήτησαν ως αντάλλαγμα για αυτά που έλαβε στη δωροθήκη του, προτού καν γίνει πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. […]Εμένα δεν με καλύπτει η ερμηνεία ότι ήταν μόνο ανοησία και απερισκεψία. Μπορεί να ήταν και ανοησία, αλλά δεν ήταν μόνο. Υποψιάζομαι ότι έγιναν ανταλλαγές»!!
Όμως δεν ήταν μόνο ο Βενιζέλος που αντέδρασε στην καταστροφική πολιτική που μας οδήγησε στην χρεωκοπία. Την παραμονή του διαγγέλματος από το Καστελόριζο ο Πέτρος Ευθυμίου είχε προειδοποιήσει τον Παπανδρέου λέγοντας: «Πρόεδρε, να μην επιτρέψεις να τεθεί η Ελλάδα υπό τον έλεγχο του ΔΝΤ. Αν συμβεί, να ξέρεις ότι αυτό θα είναι το τέλος της χώρας, της παράταξης και το δικό σου τέλος»(Μ.Ιγνατίου, «ΤΡΟΪΚΑ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ»). Αλλά ο Παπανδρέου είχε ήδη δημιουργήσει τετελεσμένα βάζοντας το «πιστόλι» όχι απέναντι στις αγορές, όπως είχε δηλώσει τότε, αλλά στον κρόταφο της χώρας. Η «παράδοση» της χώρας σε ξένους και εγχώριους «νταβατζήδες» την μετέτρεψε σε «μπανανία» με τα τραγικά αποτελέσματα που βιώνουμε.
Αυτή την «ενοχή» κατάγγειλε(tovima.gr, 4/12/2011) ένα άλλο κορυφαίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ. Σε συνέντευξή του στο Megaο κύριος Χρυσοχοΐδης δήλωσε: «Η διετής κυβέρνηση η δική μας οδήγησε σε αδιέξοδα. Οικονομικά, εθνικά, κοινωνικά. Οδήγησε σε φτώχεια και αποσύνθεση, εθνική ταπείνωση και εθνική αναξιοπρέπεια και τέλος οδήγησε σε εθνική αποδιοργάνωση. […] Ο κύριος Παπανδρέου δεν πρέπει να είναι υποψήφιος, μόνο σε αποικία μπορεί να είναι υποψήφιος με τέτοια προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα».
Λίγοι τόλμησαν να πουν την αλήθεια. Πολλοί περισσότεροι αναζήτησαν πολιτικό «κρησφύγετο» σε μια νέα ουτοπία, τον ΣΥΡΙΖΑ. Ορισμένοι από τους υπόλοιπους, όσο ο χρόνος κυλάει και το «έγκλημα» ξεθωριάζει, βγαίνουν από το λαγούμι τους και με θράσος προσπαθούν να ολοκληρώσουν το «συμβόλαιο» που άφησαν στη μέση το 2010. Να τελειώσουν τον Καραμανλή και φυσικά την Νέα Δημοκρατία. Γιατί φυσικά τελικά ο «λογαριασμός» θα χρεωθεί στην παράταξη, όσο κι’ αν αφελώς νομίζουν μερικοί ότι θα πάει μόνο στον τέως πρωθυπουργό.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι γιατί τα ΜΜΕ, που σε κάθε δημοκρατική χώρα θα είχαν ξεσηκωθεί, δεν μιλάνε; Γιατί δεν απαιτούν απαντήσεις από τον κύριο Παπακωνσταντίνου και από τον κύριο Παπανδρέου; Ποίοι ήταν οι «απ’ έξω» που τους πίεζαν τότε; Μήπως κατάντησαν τη χώρα αποικία-μπανανία, όπως είπε ο κύριος Χρυσοχοΐδης, και συνεπώς οι εξουσίες είναι χειραγωγημένες; Και η Νέα Δημοκρατία γιατί δεν μιλάει, ποιος την εμποδίζει; Γιατί αποδέχεται τα άδικα χτυπήματα υποθηκεύοντας το μέλλον της; Να υποθέσουμε ότι η σιωπή της είναι απόρροια πολιτικής αφέλειας; Ή κάτι πιο επώδυνο;

Σάββατο, 08 Σεπτεμβρίου 2018 00:16

Εξαγγελίες του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από

 

 
Εξαγγελίες
Όταν η πίττα μεγαλώνει είναι φυσιολογικό –αν και δεν συμβαίνει πάντα- όλοι να περιμένουν μεγαλύτερο κομμάτι. Όταν μια οικονομία αναπτύσσεται όλοι προσδοκούν καλύτερες μέρες. Είναι προβλέψιμες οι υποσχέσεις των κομμάτων εξουσίας για ταχείς ρυθμούς ανάπτυξης με συνέπεια: «καλύτερες ημέρες για όλους». Βεβαίως αυτό δεν συμβαίνει πάντα, ιδιαίτερα τις τελευταίες δεκαετίες όταν η απελευθέρωση –στην ουσία ασυδοσία των αγορών- διεύρυνε δραματικά τις ανισότητες. Είναι χαρακτηριστικό, σύμφωνα με ανάλυση των NewYorkTimes, ότι κατά την δεκαετία που πέρασε μετά την κρίση του 2008 τα οικογενειακά εισοδήματα έως 42.500$ έχουν απώλειες της τάξεως του 50%, αντίστοιχα τα εισοδήματα έως 127.600$ απώλειες 30% ενώ τα εισοδήματα των πλουσιότερων αυξήθηκαν κατά 10%.
Οι προειδοποιήσεις των ειδικών για τον κίνδυνο να ξεσπάσει μια νέα κρίση δεν φαίνεται να λαμβάνονται σοβαρά από τους θιασώτες της απορρύθμισης των αγορών. Ο χρηματοπιστωτικός τομέας, ο οποίος ευθύνεται για την κρίση του 2008, πιέζει για νομοθετικές ρυθμίσεις -ή την κατάργηση παλαιών- οι οποίες θα επιτρέψουν τη δημιουργία μιας νέας φούσκας επιχειρηματικού και ιδιωτικού χρέους. Στην ίδια κατεύθυνση κινούνται και οι επιχειρήσεις οι οποίες ενδιαφέρονται για την διεύρυνση της αγοράς αδιαφορώντας για το γεγονός ότι αυτή είναι θεμελιωμένη στο ναρκοπέδιο του χρέους.
Αν για τις ΗΠΑ αυτές οι αναλύσεις είναι ιδιαίτερα σημαντικές αντιλαμβανόμαστε ότι για την Ελλάδα δεν υπάρχουν περιθώρια για λάθος κινήσεις. Μπορεί ο Δημόσιος Τομέας να προσφέρεται ως «αποδιοπομπαίος τράγος», στον οποίο φορτώνονται οι αμαρτίες όλων, όμως στην πραγματικότητα ο «μεγάλος ασθενής» είναι ο ιδιωτικός τομέας. Η μεταπρατική «αγορά» η οποία αναπτύχθηκε με δάνεια και επιδοτήσεις, φοροδιαφεύγοντας και εισφοροδιαφεύγοντας, στερούμενη ουσιαστικά παραγωγικής δυναμικής.
Απαιτείται λοιπόν ιδιαίτερη φειδώ στην εκχώρηση σε αυτήν ακριβώς την «αγορά» κρίσιμων για την κοινωνία υπηρεσιών όπως η υγεία, η παιδεία και η ασφάλιση. Γιατί σε τελική ανάλυση οι πολίτες θα κληθούν να πληρώσουν τα σπασμένα από τις αστοχίες της. Διδακτικό παράδειγμα η χρεωκοπία της «Ασπίς - Πρόνοια». Η ροή πόρων προς τις ιδιωτικές ασφαλιστικές θα αποδυναμώσει το υπάρχον ασφαλιστικό σύστημα εκμηδενίζοντας ιδιαίτερα τα επικουρικά ταμεία. Επιπλέον οι εξαγγελίες για μείωση των ασφαλιστικών εισφορών δημιουργούν απορίες και εγείρουν εύλογα ερωτήματα. Πώς θα καλυφθεί το κενό δίχως να μειωθούν περαιτέρω οι συντάξεις; Η δέσμευση για αναλογικότερο σύστημα δεν αρκεί για να πείσει. Ένας συνταξιούχος με 35 ή 40 χρόνια ασφάλισης θα δει την σύνταξή του να αυξάνεται ή να μειώνεται περαιτέρω; Γιατί είναι μεν δίκαιο να είναι ανάλογη με τον ασφαλιστικό χρόνο η σύνταξη αλλά είναι πιο σημαντικό το απόλυτο μέγεθός της.
Μήπως τελικά το στοίχημα της ευαγγελιζόμενης ανάπτυξης δεν είναι οι μικρότεροι μισθοί και οι μικρότερες συντάξεις; Δηλαδή η περαιτέρω ανισοκατανομή του πλούτου.
Σάββατο, 01 Σεπτεμβρίου 2018 01:24

Θέατρο σκιών του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από

 

Θέατρο σκιών.
Καθώς έφτασε ο καιρός για τις ετήσιες παραστάσεις της Θεσσαλονίκης οι θίασοι ετοιμάζονται πυρετωδώς. Η κυβέρνηση έχει τον πρώτο λόγο όμως η «παράσταση» που θα ανεβάσει δύσκολα θα γίνει αποδεκτή. Ο πρωθυπουργός θα κινηθεί σε δύο κατευθύνσεις. Καταρχήν θα αναζητήσει όσο το δυνατόν πειστικότερες απαντήσεις για τα πεπραγμένα της κυβέρνησης η οποία αναρριχήθηκε στην εξουσία με την αντιμνημονιακή σημαία να ανεμίζει επαναστατικά και «πριν αλέκτωρ λαλήσει» απαρνήθηκε το επαναστατικό προσωπείο του μετατρεπόμενος στον πλέον πειθήνιο ηγέτη της εποχής των μνημονίων.

 

Η δεύτερη κατεύθυνση αφορά την προσπάθεια του να ανακόψει με παροχές την προϊούσα φθορά της κυβέρνησης και ταυτόχρονα να κάνει ένα αποτελεσματικό πολιτικό τάκλιν στην αντιπολίτευση προλαβαίνοντας τις προεκλογικές της υποσχέσεις και ακυρώνοντας την όποια δυνατότητα θα είχε η τελευταία να ασκήσει εναλλακτικές πολιτικές. Οι αναμενόμενη εξαγγελία για μείωση του ΕΝΦΙΑ και άλλες επιμέρους φορολογικές ελαφρύνσεις είναι ενδεικτικές. Η πρόθεση του πρωθυπουργού, πέρα από την καθιερωμένη πλέον, διανομή του υπερπλεονάσματος του 2018 με τη μορφή Χριστουγεννιάτικου μποναμά είναι, με αιτιολογία αυτήν ακριβώς την υπεραπόδοση των περικοπών και των φόρων, να εξαντλήσει στα πλαίσια του προϋπολογισμού του 2019 οποιαδήποτε δυνατότητα στην κυβέρνηση που θα προκύψει από τις προσεχείς εκλογές για αλλαγή πολιτικής κατεύθυνσης. Στο τέλος του προσεχούς έτους η επίτευξη του προβλεπόμενου από τις συμφωνίες πλεονάσματος θα ισοδυναμεί με Ηράκλειο άθλο μη επιτρέποντας, στην καλύτερη περίπτωση, καμία νέα ελάφρυνση της φορολογίας.
Κινούμενη σε αυτό το πλαίσιο η μείζων αντιπολίτευση αγωνίζεται να εκπονήσει πειστικό αφήγημα για την επόμενη μέρα υπό την δική της διακυβέρνηση. Γνωρίζοντας ότι τα περιθώρια της οικονομίας είναι ασφυκτικά και παγιδευμένη σε μια πολιτική προσέγγισης με τα κατάλοιπα του ΠΑΣΟΚ –εν όψει μιας προσδοκώμενης μετεκλογικής συνεργασίας- αδυνατεί αφ’ ενός να δημιουργήσει ελπίδες για ένα πιο αισιόδοξο αύριο και αφ’ ετέρου να στείλει τον λογαριασμό για την χρεωκοπία στους πραγματικούς υπαίτιους. Γιατί η πλειοψηφία του λαού γνωρίζει μεν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ευθύνεται για την δραματική επιδείνωση της κατάστασης αλλά ξέρει επίσης ότι υπεύθυνος για τον ερχομό της Τρόικας είναι άλλος.
Διακόπτοντας την ρουτίνα του ShoppingStarη του «Σκάσε και κολύμπα» οι οθόνες μας θα γεμίσουν από τις εικόνες των διαδηλώσεων. Στο άγαλμα του Βενιζέλου, στην πλατεία Αριστοτέλους, στην Καμάρα το αποστεωμένο απολίθωμα του «ηρωικού» συνδικαλισμού της Μεταπολίτευσης και της «Αλλαγής» θα ρίξει τις καθιερωμένες «μπαταριές» στον αέρα, με πολιτικά πυρομαχικά της δεκαετίας του 70 και του 80, απευθυνόμενο στο κενό. Η αποκαμωμένη από τη λιτότητα κοινωνία έχοντας απομείνει χωρίς ελπίδα και με την οργή της βουβή και υποβόσκουσα αλλά χωρίς κεντρικό στόχο δεν θα είναι εκεί.  
ΈναρξηΠροηγούμενο12345678910ΕπόμενοΤέλος
Σελίδα 1 από 77

Εκπαιδευτικά Νέα