Newsletter

Συμπληρώστε το e-mail σας και διαβάστε το καθημερινό newsletter από το dictyo.gr
  
  
  

Άρθρα & Απόψεις (1006)


 

Δευτέρα, 23 Οκτωβρίου 2017 00:19

Λαϊκά Δικαστήρια του Αντώνη Αντωνάκου.

Γράφτηκε από

 

 


Λαϊκά Δικαστήρια.
Είναι γνωστό ότι στην Αριστερά ο «θεσμός» του Λαϊκού Δικαστηρίου έχει ιστορία. Στη υπ’ αριθμόν 2 πράξη του Γενικού Αρχηγείου του Δ.Σ.Ε. (10/8/1947) ορίζεται «… Σε κάθε πόλη ή χωριό λειτουργεί λαϊκό δικαστήριο που συγκροτείται από 3 μέλη. Για τη νόμιμη συγκρότησή του είναι απαραίτητος ο λαϊκός επίτροπος που εκφράζει τη γνώμη του (σ.σ. όποιος τολμούσε ας διαφωνούσε…) χωρίς να ψηφίζει και ο γραμματέας που κρατάει τα πρακτικά…».
Προφανώς από αυτή την ιστορία εμπνέονται οι Υπουργοί και τα στελέχη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. που επιχειρούν να ακυρώσουν τη δικαιοσύνη και τις αποφάσεις της με την «αυθεντία» της δικής τους κρίσης. Γιατί δεν μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά η ευκολία με την οποία πετούν στο καλάθι των αχρήστων την απόφαση 8 δικαστών (3 πρωτόδικα, 5 έφεση) και 2 εισαγγελέων, περί της μη αναστολής της εκτέλεσης της ποινής της Ηριάννας και του Περικλή (είναι απορίας άξιο γιατί το ενδιαφέρον όλων επικεντρώνεται κυρίως στην πρώτη σαν ο δεύτερος να είναι απλώς παρελκόμενο).
Αλήθεια πιστεύει ο κύριος Φίλης ότι 10 άνθρωποι θα έβαζαν το κεφάλι τους στον «ντορβά» για να υπηρετήσουν ποια ακριβώς υποτιθέμενη «κοινωνική βεντέτα»; Και ο Υπουργός Δικαιοσύνης για ποια ακριβώς «δυσάρεστη έκπληξη» μιλούσε μετά την πρωτόδικη απόφαση. Επίσης ποιο ακριβώς νόημα είχε η φράση του ότι «το Δικαστήριο που εξέδωσε τη σημερινή απόφαση φέρει και το βάρος της ευθύνης της κρίσης του»;Γιατί αναφέρει το αυτονόητο; Ή μήπως υπάρχει κάποιο κρυφό μήνυμα σε αυτή τη δήλωση;
Ποιο είναι ακριβώς, επί του προκειμένου, αυτό το περιβόητο «κοινό περί δικαίου αίσθημα»με το οποίο, κατά την κρίση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., η «απόφαση βρίσκεται σε πλήρη αναντιστοιχία» με αποτέλεσμα να «πλήττει κατάφωρα την εμπιστοσύνη των πολιτών στο θεσμό της Δικαιοσύνης»; Όσο για το «Πεσμου Κυρ-εισαγγελέα…» του Υφυπουργού Υγείας τι να πούμε, Πολάκης είναι αυτός πρέπει κάθε μέρα να επιβεβαιώνει τον εαυτό του.
Φυσικά από αυτή την έκρηξη της «ιερής οργής» δεν μπορούσε να απουσιάζει ο «προοδευτικός» τύπος. Έτσι η ΑΥΓΗ δηλώνει με πρωτοσέλιδο ότι η απόφαση είναι «ΑΝΤΙΚΟΙΝΩΝΙΚΗ»!!! Ενώ, επίσης με πρωτοσέλιδο η «Εφημερίδα των Συντακτών» διαπιστώνει «Δικαστές εν αδίκω». Εισαγγελικός τύπος!
Τελικά οι δικαστές πληρώνονται άδικα. Τα στελέχη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. θα έκαναν τη δουλειά δωρεάν.
Αντώνης Αντωνάκος
18-10-2017
Δημοσιεύθηκεστη «δημοκρατία» 20/10/2017.
Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017 00:58

Δικαιούται να ομιλεί; του Αντώνη Αντωνάκου.

Γράφτηκε από


Αν και το ερώτημα θα μπορούσε εύκολα να χαρακτηριστεί ρητορικό έχει στην πραγματικότητα ηθική υπόσταση. Από ηθική άποψη λοιπόν το ερώτημα υπάρχει. Έχει δικαίωμα ο τέως πρωθυπουργός να παρεμβαίνει στα δημόσια πράγματα; Ήταν στο τιμόνι της χώρας 8 χρόνια, διαδεχόμενος μάλιστα μια διετή διαχείριση της εξουσίας από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. με πρωθυπουργό τον Ανδρέα. Το γεγονός αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία γιατί ο κρατικός μηχανισμός ήταν ήδη στελεχωμένος σε απόλυτο βαθμό από το «κίνημα» και ο πρώτος προϋπολογισμός που εκτέλεσε (του 1996) είχε καταρτιστεί και ψηφιστεί από το κόμμα του.

 

Διαδεχόμενος έναν χαρισματικό (αν και καταστροφικό) ηγέτη κέρδισε οριακά τον Άκη στην κούρσα της διαδοχής με το προσωνύμιο του «λογιστή» - δώρο από τους «άσπονδους» εσωκομματικούς του φίλους - να τον συνοδεύει. Κυβερνώντας τη χώρα σε μια ιδιαίτερα ευνοϊκή διεθνή οικονομική συγκυρία και ενισχυμένος με τα Ευρωπαϊκά κονδύλια είχε, σε σκανδαλώδη βαθμό, την αμέριστη στήριξη – με το αζημίωτο – των Μ.Μ.Ε..
Ακόμα και αν παραβλέψουμε τα σκάνδαλα και το πάρτι με τις μίζες που οργίαζαν κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του – οι Άκης, Μαντέλης, Τσουκάτος, Σμπώκος, Παπαντωνίου, οι εξοπλισμοί, τα Δημόσια έργα, οι προμήθειες, το C4I κ.λπ. είναι απλά η κορυφή του παγόβουνου – το ερώτημα που ανακύπτει είναι τι έκανε για την οικονομία ο κ. Σημίτης;
 
19 95
2003
2004
Διαφορά
1995-2004
Βέλγιο
130.2
98.4
94
-36,2
Ιρλανδία
80.1
31
29.4
-50,7
Ελλάδα
108,7
109,9
112.2
+3,5
Ισπανία
63.3
48.8
46.3
-17
Ιταλία
120.9
104
103.7
-17,2
Ολλανδία
76.1
52
52.4
-23,7
Ξεκινώντας από το βασικότερο πρόβλημα, δηλαδή την υπερχρέωση, θα περίμενε εύλογα ο πολίτης να έχει θετικές επιδόσεις. Αντί γι’ αυτό το χρέος αυξήθηκε κατά 3,5% όταν την ίδια περίοδο όλες οι άλλες χώρες της Ε.Ε. με χρέος μεγαλύτερο του 60% του Α.Ε.Π. το μείωσαν από 17% ή Ισπανία μέχρι 50,7% η Ιρλανδία (στοιχεία Eurostat 2012a). Επομένως παρέλαβε από τον Ανδρέα μια υπερχρεωμένη χώρα και την παρέδωσε με μεγαλύτερο χρέος.
Το χρηματιστήριο από μοχλός ανάπτυξης της πραγματικής οικονομίας μετατράπηκε, με τη βοήθεια της κυβέρνησης και των φίλων της, στο μεγαλύτερο οικονομικό σκάνδαλο με αποτέλεσμα την εξαΰλωση των καταθέσεων των πολιτών και την καταλήστευση των αποθεματικών των ασφαλιστικών τους ταμείων. Αλήθεια οι «εισαγγελείς» των Μ.Μ.Ε. που εκτενώς ασχολήθηκαν, καλώς, με τα «Δομημένα» (έστω και αν τελικά αυτά αποδείχτηκαν πιο αξιόπιστα από τα κρατικά) γιατί δεν ασχολήθηκαν με το μηδενισμό των «επενδύσεων» της Δ.Ε.Κ.Α. σε μετοχές (τραπεζικές και άλλες);
Αλλά ας έρθουμε στην ένταξη της χώρας στην Ο.Ν.Ε.. Παραβλέποντας και πάλι τη «δημιουργική» λογιστική που χρησιμοποιήθηκε, τα αλλοιωμένα στοιχεία (ομόλογο GoldmanSacs κ.λπ.), θα θέσουμε το ουσιαστικό ερώτημα. Με δεδομένη την μεταπρατική και παρασιτική δομή της Ελληνικής οικονομίας και το αντιπαραγωγικό μοντέλο ανάπτυξης που με προϊούσα δυναμική διόγκωνε το εμπορικό ισοζύγιο, ήταν προς όφελος της χώρας ή ένταξη; Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι τις προηγούμενες 2 δεκαετίες το δολάριο από τις 40 δραχμές εκτινάχθηκε στις 365 με αποτέλεσμα σε κάποιο βαθμό να μειώνεται το χάσμα του εμπορικού ισοζυγίου. Το ποιες επιπτώσεις θα είχε η υιοθέτηση από τη χώρα ενός σταθερού και μάλιστα ανατιμώμενου (έναντι του δολαρίου) νομίσματος αναλύεται εξαιρετικά από τον DirkMuller («ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ», Λιβάνης 2013). Το «φθηνό» χρήμα και στον Δημόσιο αλλά ιδιαίτερα στον Ιδιωτικό τομέα το πληρώσαμε ακριβά και θα το πληρώνουμε για πολλές δεκαετίες ακόμα. Η διοχέτευση ρευστότητας στην αγορά χρηματοδότησε τη δημιουργία θέσεων εργασίας στην Γερμανία και την Άπω Ανατολή υποθηκεύοντας το μέλλον μας.
Η διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων δημιούργησε μια προσωρινή ευωχία, αυξάνοντας όμως το χρέος και τη διαφθορά και αφήνοντας τη χώρα με υποδομές που σαπίζουν και άλυτα προβλήματα. Το «Ελληνικό» ασφαλώς δεν είναι πρόβλημα των τελευταίων 2 χρόνων, ούτε το «Παραλιακό Μέτωπο», ούτε το Ο.Α.Κ.Α. για να θυμηθούμε μόνο μερικά έργα που σε λίγο το Κ.Α.Σ. θα τα χαρακτηρίζει ιστορικά μνημεία.
Έγιναν βεβαίως Δημόσια Έργα, σε αντίθεση με την ακινησία της δεκαετίας του 80, αυτό πρέπει να το αναγνωρίσουμε. Όμως είναι αμφίβολο αν θα γινόταν οτιδήποτε αν δεν υπήρχαν τα κοινοτικά πακέτα στο πλαίσιο των οποίων η εκτέλεση των έργων ήταν υποχρεωτική. Ακόμα και έτσι όμως δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι τα πληρώσαμε πολλαπλάσια από το κόστος τους και ότι έγιναν - μαζί με τα διάφορα άλλα Ευρωπαϊκά Προγράμματα – το βασικό όχημα με το οποίο η «διαπλοκή» έγινε επικυρίαρχη της πολιτικής εξουσίας στη χώρα.
Έτσι ο τέως πρωθυπουργός άφησε τη χώρα ανοχύρωτη απέναντι στην καταιγίδα που δημιούργησαν οι «αυτορυθμιζόμενες» αγορές, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, στην παγκόσμια οικονομία. Μάλιστα μη αντέχοντας την σίγουρη εκλογική ήττα το 2004 παρέδωσε το «δαχτυλίδι» στο πλέον ακατάλληλο πρόσωπο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Τον Γ.Α.Π.. Μήπως γιατί δεν άντεχε το ενδεχόμενο ο διάδοχος του να αποδειχθεί καλύτερος; Ή ήταν έτσι κανονισμένο;
Σε κάθε περίπτωση όμως όταν τώρα παρεμβαίνει - προφανώς ευνοώντας κάποιον συγκεκριμένο υποψήφιο για την ηγεσία της Κεντροαριστεράς, που θέλει να κρατά «δύο καρπούζια στην ίδια μασχάλη» - δηλώνοντας ότι «Οι αρχηγοί ανήκουν στο παρελθόν», δικαιούμαστε να αναρωτηθούμε. Γιατί οι αρχηγοί είναι παρελθόν; Μήπως γιατί όπως - αναλύει και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας («Το λυκόφως των πολιτικών ηγεσιών») – τα οικονομικά συμφέροντα διεθνή και Εθνικά αγωνίζονται λυσσαλέα να παροπλίσουν την εξουσία που πηγάζει από το λαό; Και σε τελική ανάλυση όταν επί των ημερών του γιγαντώθηκε η «διαπλοκή» με ποιο (ηθικό) δικαίωμα μιλάει;
Αντώνης Αντωνάκος
14-10-2017
Δημοσιεύθηκεκαιστα sites: Tribune, ThePressroom, diktyo.gr.

Αναδημοσιεύθηκεκαισταsites: inewsgr.com, tsantiri.gr, livester.gr, olympia.gr,

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017 01:06

Σαν τους Τρώες… του Αντώνη Αντωνάκου.

Γράφτηκε από

 

 

Σαν τους Τρώες…

Όταν η πτώση ήταν βέβαιη

-στα τείχη άρχισε ήδη ο θρήνος-

στύλωσαν οι Τρώες, κομμάτι

τις τριπλές ξύλινες πύλες, κομμάτι,

κι άρχισαν θάρρος ν’ αποκτούν και ελπίδες.

Και οι Τρώες λοιπόν…

(Μπ.Μπρεχτ)

 

Ενώ ο Πρωθυπουργός ετοιμάζεται για τη συνάντηση με τον «καπιταλιστή» και εκπρόσωπο των «ιμπεριαλιστών», για να συζητήσει μεταξύ των άλλων και για την αναβάθμιση της βάσης της Σούδας (την έδιωξε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. το 1984…),  η ΔΗ.ΣΥ. αγωνίζεται να συμμαζέψει τα «απομεινάρια» του χαμένου κλέους. Μέσα από έριδες, ίντριγκες και δημόσια ξεμπροστιάσματα καθορίστηκε ο χρόνος της προσφυγής στη «λαϊκή βούληση», - μια λαϊκίστικη διαδικασία που εγκαινίασε ο Γ.Α.Π. και την υιοθέτησε η Ν.Δ. – για την εκλογή του νέου «ηγέτη». Το «γεγονός» περνάει απαρατήρητο, αφού ούτε οι υποψήφιοι συνεγείρουν τα πλήθη ούτε οι εναπομείναντες σύμμαχοι στα Μ.Μ.Ε. έχουν την δύναμη και τη διάθεση που είχαν παλιά να τείνουν χείρα βοηθείας. Κατάλαβαν ότι τώρα «οι πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια» φυτρώνουν σε άλλο περιβόλι και έχουν ήδη σπεύσει εκεί. Επιπλέον τα εισαγόμενα manualτης εξουσίας είναι σαφή και δεν αφήνουν περιθώρια για παρερμηνείες.

 

Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν έχει ενταχθεί, ακόμα, στη Σοσιαλιστική Ομάδα αλλά τα μηνύματα είναι ξεκάθαρα. Η δήλωση του Ντάισελμπλουμ και οι επανειλημμένες του Μοσκοβισί, οι επισκέψεις Ομπάμα και Μακρόν αλλά κυρίως η πρόσκληση στις Η.Π.Α. δείχνουν με ξεκάθαρο τρόπο την επιλογή του «Διεθνούς Παράγοντα». Τα μηνύματα αυτά δεν γίνονται αντιληπτά από τους οκαζιόν πολιτικούς της χώρας, αλλά τα «τσακάλια της αγοράς μύρισαν αίμα» και τρέχουν στη σωστή κατεύθυνση.

Από το άλλο μέρος ο Πρωθυπουργός, έχοντας «ανώτερη εκπαίδευση» στα σχολεία της «Αριστεράς», τους έχει για «δεκατιανό». Με την προώθηση, συζήτηση και ψήφιση στη Βουλή του νόμου για την αλλαγή φύλλου, πέτυχε πολλαπλούς στόχους. Έστειλε τις διαδικασίες  της Κεντροαριστεράς, που είναι ο πραγματικός του στόχος, στα «ψιλά» και της δημιούργησε περισσότερα προβλήματα από αυτά που αντιμετώπισε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ικανοποίησε τους άμεσα ενδιαφερόμενους, τους οπαδούς του και ταυτόχρονα επέτρεψε στους ΑΝ.ΕΛ. να ικανοποιήσουν τους ψηφοφόρους τους.

Οι πληροφορίες λένε ότι μετά το ταξίδι στην Αμερική, που θα κυριαρχήσει στις ειδήσεις, ετοιμάζει ένα νέο «δώρο» που θα ξαναστείλει στα «ψιλά» τους «λωτοφάγους» που εξακολουθούν, σαν τους Τρώες, να τρέφουν φρούδες ελπίδες.

Αντώνης Αντωνάκος 11-10-2017

Δημοσιεύθηκε στη «δημοκρατία» (13/10/2017).


Requiem για την Ευρώπη που παρακμάζει;
 
Είν’ οι προσπάθειές μας, των συφοριασμένων,
είν’ οι προσπάθειές μας σαν των Τρώων.
Κομμάτι κατορθώνουμε, κομμάτι
παίρνουμ’ επάνω μας, κι αρχίζουμε
νάχουμε θάρρος και καλές ελπίδες.
Κ. Καβάφης
 
Ενώ τα σύννεφα μαζεύονται και γίνονται συνέχεια πιο μαύρα και απειλητικά, εμείς «δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι», προσμένουμε «κάποιο θάμα» ή έναν από μηχανής θεό για να μας σώσει.
Βγάζοντας, κάθε φορά που δεν ξεσπάει η καταιγίδα, στεναγμούς ανακούφισης, ξαναγυρίζουμε στην πνευματική μας ραστώνη ναρκωμένοι από τα «σκουπίδια» - survivoretcetera - που μας ταΐζουν τα Μ.Μ.Ε., περιμένοντας την επόμενη φορά που θα φωνάξουμε «βοήθεια Θεέ μου».

 

Η εκλογική νίκη του Μακρόν έναντι της Λεπέν, η «Πύρρειος νίκη» της Μέρκελ και η οριακή πλειοψηφία των δύο πολιτικών πυλώνων της Γερμανίας (SPD, CDU), η νίκη πάνω στο νήμα του Βαν ντερ Μπέλεν έναντι του ακροδεξιού Νόρμπερτ Χόφερ στις προεδρικές εκλογές στην Αυστρία, είναι καμπάνες συναγερμού. Είχαν προηγηθεί τα καταστροφικά δημοψηφίσματα, για το Ευροσύνταγμα (Γαλλία, Ολλανδία), για το Brexit, για την αλλαγή του συντάγματος στην Ιταλία και το τυχοδιωκτικό δημοψήφισμα του 2015 στη χώρα μας.
Αναζητώντας τα αίτια που οδηγούν τις κοινωνίες της Ευρώπης σε μια αναπόδραστη, κατά τα φαινόμενα, πορεία παρακμής, η εύκολη λύση είναι να αποδοθούν οι ευθύνες στην ανεπάρκεια των πολιτικών ηγεσιών. Είναι γεγονός ότι, με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι ηγεσίες σήμερα προσφέρουν εύφορο έδαφος στους οπαδούς αυτής της ερμηνείας. Όμως, μια προσεκτικότερη προσέγγιση του προβλήματος μας οδηγεί στην αναζήτηση του ρόλου των «άλλων εξουσιών», οι οποίες καθορίζουν ή φθείρουν την εύρυθμη λειτουργία της Αστικής Δημοκρατίας. Αν και οι πολιτικοί, ως εντολοδόχοι του κοινωνικού συνόλου, έχουν την κύρια ευθύνη αλλά και τη νομιμοποίηση για να ρυθμίζουν τα πλαίσια λειτουργίας των άλλων εξουσιών στα όρια που προσδιορίζει το Σύνταγμα, είναι αμφίβολο αν μπορούν να ασκήσουν αυτή τους την εξουσία. Καταλυτικό ρόλο, σε αυτή την αδυναμία, παίζουν τα ελεγχόμενα από μεγάλα οικονομικά συμφέροντα Μ.Μ.Ε., τα οποία επιδρούν καθοριστικά τόσο στις επιλογές των ηγεσιών (σύμφωνα με τα συμφέροντά τους) όσο και στη στάση της κοινωνίας έναντι των πολιτικών αποφάσεων. Ας θυμηθούμε εδώ για παράδειγμα τους «οδυρμούς» για τη «γενιά των 700 ευρώ», ας θυμηθούμε τους κεκράκτες που οδήγησαν τους πολίτες στη «σφαγή του χρηματιστηρίου», ας θυμηθούμε τον «ύπουλο» ρόλο που διαδραμάτισαν σε διάφορους «ξεσηκωμούς», όταν αυτοί εξυπηρετούσαν την απαλλαγή από ανεπιθύμητες πολιτικές ηγεσίες. Ας θυμηθούμε πως παρουσίαζαν ως πολιτικούς γίγαντες μέτριες προσωπικότητες ή πως άλλοι – προτού καν’ δοκιμασθούν – δέχονταν κτυπήματα κάτω από τη ζώνη. Χαρακτηριστικά παραδείγματα ο παροπλισμός της Μαλβίνας Κάραλη που γρατζούνιζε το πορτραίτο του κυρίου Σημίτη και σε αντιδιαστολή το πρωτοσέλιδο του Βήματος με τη φωτογραφία του πρόβατου και τίτλο «Κλωνοποίηση», την επομένη της εκλογής του Κ. Καραμανλή στην ηγεσία της Ν.Δ.
Στο βιβλίο του, «ΤΟ ΛΥΚΟΦΩΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΗΓΕΣΙΩΝ», ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αναλύει εξαιρετικά την προσπάθεια αποκαθήλωσης της πολιτικής εξουσίας από τα οικονομικά συμφέροντα με βασικό εργαλείο τα Μ.Μ.Ε.. Το Φθινόπωρο του 2008 πολιτικός από τη Θεσσαλία μου μετέφερε ότι κορυφαίος οικονομικός παράγοντας του είπε: «μαζευτήκαμε το καλοκαίρι και αποφασίσαμε να τελειώνουμε με τον Καραμανλή»! Έτσι ακριβώς «μαζεύτηκαν και αποφάσισαν…»! Όταν η εξουσία του χρήματος είναι ασύδοτη αποθρασύνεται.
Η χώρα αποτέλεσε μια μικρογραφία αυτού που συμβαίνει στο Δυτικό κόσμο. Ο κόσμος δηλητηριάζεται με τη λατρεία του «χρυσού βοός» και του lifestyleώστε παγιδευμένος στο «χρυσό κλουβί» της επίπλαστης ευμάρειας να πάψει να λειτουργεί ως πολιτικό υποκείμενο. Όμως, όπως σημειώνει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αυτή ακριβώς η «…υπεύθυνη στάση της κοινωνίας των πολιτών απέναντι στην πολιτική κοινωνία και τις πολιτικές ηγεσίες της…» μπορεί να αποτρέψει την οριστική παρακμή. Να αποτρέψει δηλαδή την μετατροπή του λυκόφωτος της Ευρώπης σε οριστική δύση.
Ή για να το πούμε διαφορετικά, παραφράζοντας τον RaymondAron («Συνηγορία για την Ευρώπη που παρακμάζει»), να αποτρέψει την αναγκαιότητα του requiem για την Ευρώπη που παρακμάζει ή, ακόμα καλύτερα, του requiemforadream. Του ονείρου της ενωμένης, ανοικτής, ειρηνικής, ευημερούσας Ευρώπης.
Αντωνάκος Αντώνης

08-10-2017

 
Σήμερα Πέμπτη 5 Οκτωβρίου 2017, το Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» απέπλευσε από τη μόνιμη θέση ελλιμενισμού του στη Μαρίνα Φλοίσβου και πλέει για το λιμένα Θεσσαλονίκης, όπου θα παραμείνει έως τις αρχές Νοεμβρίου 2017, σύμφωνα με την ανακοίνωση του ΓΕΝ.
Σκοπός του πλου είναι το Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ», το «Θωρηκτό της νίκης» να βρεθεί κοντά στους κατοίκους της Βόρειας Ελλάδας, οι οποίοι θα έχουν την ευκαιρία να το επισκεφθούν και να γνωρίσουν από κοντά το ένδοξο πλοίο το οποίο συνέδεσε άρρηκτα το όνομά του με τη διαμόρφωση της νεότερης ελληνικής ιστορίας χωρίς ουδέποτε να γνωρίσει την ήττα.

Στο πλαίσιο του κατάπλου και της παραμονής του Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» στη Θεσσαλονίκη, πέραν των εκδηλώσεων «ΒΟΤΣΕΙΑ 2017» και της καθιερωμένης συμμετοχής τμημάτων του Πολεμικού Ναυτικού στην παρέλαση της επετείου της 28ης Οκτωβρίου, προγραμματίζεται η διοργάνωση σειράς εκδηλώσεων, οι οποίες μεταξύ άλλων θα περιλαμβάνουν, επίσκεψη Σχολείων και ξενάγηση επί του πλοίου, συμμετοχή της μπάντας του Πολεμικού Ναυτικού σε συναυλίες στον προβλήτα ελλιμενισμού του Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» και στο Βασιλικό Θέατρο, ιστιοπλοϊκούς αγώνες με συμμετοχή τοπικών ναυταθλητικών συλλόγων, έκθεση αφιερωμένη στο Ναύαρχο Βότση, ημερίδα με θέμα «Το Τρισχιλιετές Μέγα της Θαλάσσης Κράτος», και επίδειξη από Ομάδα Υποβρύχιων Καταστροφών σε θαλάσσιο χώρο του λιμένα Θεσσαλονίκης.

Κατά την τελική φάση του πλου του Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» στη Θεσσαλονίκη επιτρέπεται και παράλληλα ενθαρρύνεται η τιμητική συνοδεία του από πλωτά σκάφη ιδιωτών ή Συλλόγων.
Σημειώνεται, ότι το Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ», θα πλεύσει για πρώτη φορά μακριά από τη μόνιμη θέση ελλιμενισμού του, μετά το 1945 όπου ολοκλήρωσε την ενεργό του υπηρεσία και το 1986 όπου μεθόρμισε από τον Πόρο, αρχικά στη Μαρίνα Ζέας και στη μετέπειτα σημερινή του θέση, στη Μαρίνα Φλοίσβου στο Τροκαντερό.







onalert.gr
Τρίτη, 03 Οκτωβρίου 2017 01:08

Οι εφιάλτες επιστρέφουν του Αντώνη Αντωνάκου.

Γράφτηκε από


Οι εφιάλτες επιστρέφουν.
Η πτώση του Τείχους του Βερολίνου, στις 9 Νοεμβρίου του 1989, αποτέλεσε ίσως, το σημαντικότερο μεταπολεμικό γεγονός. Πέρα από τους, αυτονόητα ενθουσιώδεις, πανηγυρισμούς των ίδιων των Γερμανών, ολόκληρη η Δύση αντιμετώπισε το γεγονός, στα πλαίσια βέβαια της γενικότερης κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης, ως την τελική δικαίωση της Αστικής Δημοκρατίας και της ελεύθερης οικονομίας. Στα χρόνια που μεσολάβησαν, ιδιαίτερα τις πρώτες δεκαετίες, όλοι ή σχεδόν όλοι επαναπαυμένοι στη «δικαίωση των επιλογών μας», αλλά και στις «ευκολίες» και τα κέρδη που μας προσέφεραν το φθηνό και ανασφάλιστο προσωπικό (τεχνικό, εργατικό, βοηθητικό, κ.λπ.) και οι νέες αγορές, αδιαφορήσαμε για τους κίνδυνους που συνεπαγόταν αυτή ή επανάσταση. Αδιαφορήσαμε για την ανατροπή των παγκόσμιων ισορροπιών που είχαν διαμορφωθεί στα πλαίσια του «ψυχρού πολέμου». Δεν μας πέρασε καν από το νου η πιθανότητα ότι, η νέα κατάσταση θα μπορούσε να αναστήσει τα φαντάσματα του παρελθόντος με αποτέλεσμα να επιστρέψουν οι εφιάλτες, που θεωρήσαμε ότι τελείωσαν οριστικά με το τέλος του 2ου παγκοσμίου πολέμου.

 

Επιβεβαιώνοντας, για μια ακόμα φορά, ότι ήταν φτιαγμένος από τη στόφα του μεγάλου ηγέτη ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, τόνιζε το Νοέμβριο του 89 στον Ιωάννη Βαρβιτσιώτη: «…πράγματι το γεγονός αυτό είναι συγκλονιστικό. Διότι το Τείχος του Βερολίνου είχε μεγαλύτερη σημασία από το ότι χώριζε στα δύο μια μεγάλη χώρα. […] Και παράλληλα σημαίνει την ήττα του Μαρξισμού. Είναι το πιο σπουδαίο γεγονός της μεταπολεμικής περιόδου. Μη νομίσεις όμως ότι η απελευθέρωση των κρατών από τον υπαρκτό σοσιαλισμό θα είναι ανέφελη. Πολύ σύντομα θα «ξυπνήσουν» όλες οι φυλετικές, εθνοτικές, θρησκευτικές αντιπαλότητες, που ως τότε δεν τολμούσαν να εκδηλωθούν, και τοπικές συρράξεις θα εκραγούν.».
Τα δραματικά γεγονότα, ο πόλεμος και η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, σύντομα θα τον επιβεβαίωναν. Ήταν απλώς το πρώτο περιστατικό, σε σημαντικό βαθμό αναμενόμενο λόγω της ετερόκλητης εθνοτικής και θρησκευτικής σύνθεσης του πληθυσμού της. Με την πάροδο του χρόνου όμως αφυπνίσθηκαν εκτός τόπου και χρόνου αλυτρωτικές διεκδικήσεις (F.Y.R.M., Κόσσοβο, Τσαμουριά, κ.λπ.) οι οποίες δημιουργούν νέες εστίες έντασης και ανασφάλειας. Και ενώ θα αναμενόταν εύλογα η εξάλειψη των εντάσεων εν όψει της νέας κατάστασης που διαμορφώθηκε με τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της προοπτικής ενσωμάτωσης σε αυτήν οι εντάσεις τροφοδοτούμενες από στενόμυαλους πολιτικούς ή υποκινούμενες από ξένα συμφέροντα διευρύνονται και εντείνονται.
Υπεύθυνη σε σημαντικό βαθμό γι’ αυτή την εξέλιξη είναι και η ίδια η Ε.Ε. η οποία, μετά την κατάρρευση του Ανατολικού Μπλοκ, πήρε λάθος πορεία. Συγκεκριμένα αντί να προτάξει την πολιτική ενοποίηση (των 12 πρώτων κρατών μελλών), διάλεξε τον έμμεσο αλλά αβέβαιο και δύσβατο δρόμο της οικονομικής ενοποίησης. Υπαίτιοι γι’ αυτή την επιλογή – σύμφωνα με μαρτυρίες (HelmutKohlκαι RobertZoellick) που παραθέτει ο DirkMullerστο βιβλίο του «ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ» - δεν ήταν οι Γερμανοί αλλά οι Άγγλοι και οι Γάλλοι. Άλλωστε οι τελευταίοι μαζί με τους Ολλανδούς ήσαν εκείνοι που τορπίλισαν με δημοψηφίσματα και το Ευρωπαϊκό σύνταγμα το 2005.
Λόγω της μη έγκαιρης προώθησης της πολιτικής ενοποίησης, τα προβλήματα που ανέκυψαν λόγω της κόπωσης των ρυθμών ανάπτυξης και της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, οδηγούν τις κοινωνίες της Ευρώπης σε λάθος επιλογές. Όπως, σύμφωνα με τον Κ.Κ. τον Νοέμβριο του 89 οι πολίτες του «παραπετάσματος»: «… ξέχασαν ότι οι αδιαμφισβήτητες βελτιώσεις στο βιοτικό τους επίπεδο – με τη δωρεάν στέγαση, αλλά και τη δωρεάν υγεία και παιδεία – οφείλονταν στο κομμουνιστικό καθεστώς και λησμόνησαν ακόμη τις άθλιες συνθήκες ζωής κάτω από τις οποίες διαβιούσαν πριν.»,έτσι και οι πολίτες της Ευρώπης λησμόνησαν τα ερείπια του πολέμου και θεώρησαν αυτονόητο ότι η πρόοδος της οικονομικής ευημερίας και των κοινωνικών δικαιωμάτων θα είναι συνεχής και απρόσκοπτη. Γι’ αυτό με τις πρώτες δυσκολίες εμφανίστηκαν πάλι τα φαντάσματα του παρελθόντος. Οι εθνικισμοί, οι θιασώτες του ολοκληρωτισμού, ο ρατσισμός, με λίγα λόγια η «συρρίκνωση στο εγώ».
Τελευταίο, ίσως και πιο ακραίο, φαινόμενο σε αυτή την τάση αποτελούν οι αποσχιστικές τάσεις, όπως αυτές αναδεικνύονται με το επιχειρούμενο δημοψήφισμα στην Καταλονία, που ενδεχομένως αποτελούν την κακή αρχή σε ένα νέο ντόμινο αρνητικών εξελίξεων.
Αντώνης Αντωνάκος

1-10-2017

Τρίτη, 26 Σεπτεμβρίου 2017 00:22

Οι "προοδευτικοί" και οι "άλλοι"... του Αντώνη Αντωνάκου.

Γράφτηκε από
Το πιο παλιό «παλιό».
Καθώς συμπληρώνονται 8 χρόνια από την αφετηρία του κακού με τις εκλογές που το αποτέλεσμά τους οδήγησε τη χώρα στη χρεωκοπία, δεν πρέπει να ξεχνάμε. Καθώς συμπληρώνονται 2 χρόνια από τις εκλογές του 2015 που καθιέρωσαν στην εξουσία το κόμμα που οδήγησε τη χώρα ακόμα πιο βαθιά μέσα στην κρίση και με πιο βαριές αλυσίδες χρέους στην «επιτροπεία των θεσμών», δεν πρέπει να ξεχνάμε. Είναι οι δύο εκλογές που έφεραν στην εξουσία τα κόμματα της «αλλαγής και της προόδου», δηλαδή το παλιό και το νέο ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Ο αρχηγός του πρώτου το 2009, συνεχίζοντας με συνέπεια την οικογενειακή παράδοση, υποσχόταν στους πάντες τα πάντα διακηρύσσοντας ότι «λεφτά υπάρχουν» (να φαν’ κι οι κότες που λέει ο λαός). Ο δεύτερος, αφού από τον Ιανουάριο του 15 μέχρι τον Ιούλιο «έσκισε» το μνημόνιο «διέγραψε» το χρέος και μας έφερε την ευλογία των capitalcontrols, προκήρυξε νέες εκλογές «μοστράροντας την πραμάτεια» του δήθεν προοδευτικού απέναντι στην αντίδραση. Χτίζοντας πολιτικό μέλλον πάνω στα στερεότυπα και τις διαχωριστικές γραμμές που δημιούργησε ο Ανδρέας. Σε αυτά τα πλαίσια χαρακτήρισε τη Ν.Δ. ως «το πιο παλιό-παλιό».

 

«Παλιό» το κόμμα που αποκατέστησε τη Δημοκρατία. Το κόμμα που δημιούργησε τις υποδομές και την ανάπτυξη. Το κόμμα που - σε πείσμα του τότε «νέου» (ΠΑ.ΣΟ.Κ.) που λυσσαλέα το αντιμαχόταν - έκανε τη χώρα 10ο μέλος της Ε.Ε. (υπέρ της οποίας όλοι τώρα οι "προοδευτικοί" ομνύουν παρά τα προβλήματα). «Παλιό» το κόμμα που το 1981 παρέδωσε την εξουσία με χρέος που δεν ξεπερνούσε το 30% του Α.Ε.Π. και μηδενική ανεργία. «Παλιό» το κόμμα που λοιδορήθηκε ως δεξιά παρένθεση από την "Αλλαγή", τις "λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις", και τα ημιμαθή και μίσθαρνα όργανα των διαπλεκόμενων "νέων τζακιών". Και "νέο" ότι καθιέρωσε το θράσος και την "κούφια αλαζονεία" ως κοινή πρακτική.
«Νέο» ότι ανδρώθηκε με τα ευρωπαϊκά προγράμματα την ίδια στιγμή που συνέχισε με μεγαλύτερη ένταση τον καταστροφικό λαϊκισμό και τον αποχαυνωτικό εθισμό της κοινωνίας σε κούφια οράματα και κάλπικες υποσχέσεις. Την ίδια ώρα που την εκμαύλιζε σκορπώντας ανέμελα στους τέσσερις ανέμους το «κεφάλαιο» που είχαν δημιουργήσει οι προηγούμενες γενιές αλλά και υποθηκεύοντας το μέλλον με δυσβάσταχτα δάνεια.
«Νέο» ότι εμπόδιζε ένα μέρος των πολιτών να δει τις «ορδές» των Βαλκανίων γειτόνων να δραπετεύουν από τους «σοσιαλιστικούς παραδείσους» και να προτιμούν τους κατά τα άλλα «προοδευτικούς σοσιαλιστές» της χώρας του «τρίτου δρόμου για το σοσιαλισμό» να τους χρησιμοποιούν σαν ανασφάλιστη και κακοπληρωμένη εργατική δύναμη. «Νέο» ότι αενάως αερολογεί - έχοντας επιβάλλει ένα γλωσσικό ιδίωμα που λειτουργεί σαν τα καμπανάκια στο πείραμα του Παυλώφ για τα εξαρτημένα ανακλαστικά - χειραγωγώντας την κοινωνία και τις αντιδράσεις της. «Νέο» ότι υποβαθμίζει το λαό σε όχλο που αντί να αποφασίζει με τη λογική χειραγωγείται με το συναίσθημα. Αυτό το «νέο» πρέσβευε και πρεσβεύει ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ που δεν άλλαξε θέσεις όπως ισχυρίζονται μερικοί. Είναι το πιο παλιό «παλιό» ΠΑΣΟΚ που απλά άλλαξε όνομα.
Αλλά, για να μην ξεχνιόμαστε, αυτό πρεσβεύουν και τα περισσότερα στελέχη της υπό διαμόρφωση νέας «Μεγάλης Δημοκρατική Παράταξης» (απεγνωσμένη προσπάθεια του ΠΑ.ΣΟ.Κ. να αλλάξει προσωπείο) που επιχειρούν, αλλάζοντας απλά «ταμπέλα στο μαγαζί», να μπουν ξανά με αξιώσεις στο πολιτικό παιχνίδι.
Αντώνης Αντωνάκος
14-09-2017
 

                                                                                                                                                                             Εἰς τό Ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος
          Ὁ ἐλάχιστος ἐν Ἐπισκόποις Μητροπολίτης Φιλίππων, Νεαπόλεως καί Θάσου Προκόπιος (κατά κόσμον Μιχαήλ Τσακουμάκας) συντάσσω τήν παροῦσαν Διαθήκην ἰδιοχείρως.
       Ἀναλογιζόμενος τό αἰφνιδίως ἐπελευσόμενον τέλος τοῦ ἐπιγείου βίου μου καί ἐν ἀναμονῇ τούτου, ἐν πάσῃ δυνατῇ συντομίᾳ, καταγράφω τήν βούλησίν μου πρός διευθέτησιν τῶν ἀνθρωπίνων ὑποθέσεων καί ἐκκρεμοτήτων, μέ τήν προσδοκίαν καί προοπτικήν τῆς παρά τῷ Κυρίῳ καί Θεῷ μου ἀληθοῦς καί ἀτελευτήτου μακαρίας ζωῆς, πρός Ὅν ἀναπέμπω δόξαν καί ἀΐδιον εὐγνωμοσύνην, ὁμολογῶ δέ ὅσα πλουσίως παρέσχε μοι τῷ ἀναξίῳ.

       Ἔχων πρό ὀφθαλμῶν τούς πνευματικούς Ἀδελφούς μου καί τά ἒν Κυρίῳ τέκνα μου τῆς λαχούσης μοι ἐκκλησιαστικῆς παροικίας, τούς ἐν αὐτῇ συνεργάτας καί συνδρομητάς, τούς ἀδελφούς καί φίλους τῶν χρόνων τῶν σπουδῶν μου καί τῆς ἐν συνεχείᾳ ἐκκλησιαστικῆς διακονίας μου, τούς κατά σάρκα συγγενεῖς μου, ταπεινῶς ζητῶ τήν συγγνώμην των ἐάν τούς παρεπίκρανα ἤ τούς ἠδίκησα, τήν συγχώρησιν δέ ἀπό ἐκείνους, τούς ὁποίους ἔβλαψα. Διαβεβαιῶ ἐν ἀληθείᾳ ὅτι, ἄν παρόμοιόν τι συνέβη, δέν ἦτο συνέπεια ἰδιοτελοῦς σκοπιμότητος, ἐνσυνειδήτου ἐχθρικῆς ἤ κακοβούλου διαθέσεως. Πολύ ἐνωρίς ἐβίωσα, ὅτι συμπεριφοραί ἀντιβαίνουσαι τόν ἠθικόν νόμον πολλαπλασιάζουν τόν ἐξ ἄλλων ἀφορμῶν πόνον καί δοκιμασίαν.
         Κατ’ ἀκολουθίαν τούτου ἐκ βάθους ψυχῆς συγχωροῦσα πάντοτε καί τώρα συγχωρῶ ὅσους, λόγῳ ἤ ἔργῳ, μέ ἠδίκησαν. Περισσότερον ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι, ἀφ’ ἑαυτῶν ἤ ὑποκινούμενοι, ἐπεδίωξαν οἱανδήποτε μείωσιν ἤ βλάβην, ἀπαλλάσσων αὐτούς ἀπό τόν σωρευμένον πόνον καί τήν ὀδύνην μου.
           Μέ τήν συγγνώμην καί τήν ἀγάπην ὑπερβαίνονται αἱ ποικίλαι ἀρνητικαί περιστάσεις τοῦ βίου. Ἡ φιλαδελφία καί ἡ διάθεσις ἀνιδιοτελοῦς συμπαραστάσεως προσδίδει τό ἀληθινόν νόημα εἰς τήν ζωήν καί ἐλαφρύνεται ὁ βαρύς ζυγός τῶν περισπασμῶν. Μόνον νά ἀγαπᾶμε. Νά μή μνησικακοῦμε. Πάντοτε νά συγχωροῦμε.
         Ὡς πρός τά εἰς τήν κυριότητά μου κινητά πράγματα, τά ὁποῖα εὑρίσκονται εἰς τό οἴκημα τῆς Ἰερᾶς Μητροπόλεως, ὡς εἶναι :
         α. Ἡ βιβλιοθήκη μου ἡ προσωπική. Οἱ περισσότεροι τίτλοι κατεγράφησαν ἠλεκτρονικῶς καί παρεδόθησαν εἰς τήν μέλλουσαν νά λειτουργήσῃ Βιβλιοθήκην τῆς ἱ.Μητροπόλεως. Τά μή καταγραφέντα καί εἰς τήν χρησιμοποιουμένην βιβλιοθήκην ἐναπομείναντα νά δοθοῦν, διότι πρόκειται περί σπανίων βιβλίων νομοκανονικοῦ περιεχομένου.
      β. Τά Ἀρχιερατικά Ἄμφια, ἐκεῖνα πού ἀνάγονται εἰς τήν πρό τοῦ 1960 ἐποχήν, τά κληρονομηθέντα καί ὑπ’ ἐμοῦ διά διαθήκης τοῦ ἀοιδίμου Γέροντός μου Μητροπολίτου Κορινθίας κυροῦ Προκοπίου (τοῦ Τζαβάρα) νά δοθοῦν εἰς τό μέλλον νά λειτουργήσῃ Μουσεῖον τῆς ἱ.Μητροπόλεως εἰς τόν πρῶτον ὄροφον τοῦ ὁμόρου πρός τό σημερινόν Μητροπολιτικόν οἴκημα ἀκινήτου, πού ἐδωρήθη ὑπό τοῦ Συλλόγου Καπνεπμπόρων Καβάλας, διότι λόγῳ τῆς παλιότητός των ἔχουν ἰδιαιτέραν ἀξίαν.
            γ. Τό αὐτό ὁρίζεται διά δύο Μήτρας, αἱ δύο παλαιαί ἐμφανῶς διακρίνονται. Τό ἴδιον καί διά τάς Ἀρχιερατικάς λειτουργικάς ράβδους, τά δικηροτρίκηρα καί τούς Σταυρούς καί τά Ἐγκόλπια. Τά λοιπά νά παραμείνουν εἰς τήν ἱ.Μητρόπολιν, μέ τήν παράκλησιν, ἄν δέν γίνη ὑπ’ ἐμοῦ, ἀνά μία πλήρη στολή ἐκ τῶν νεωτέρων μετά μήτρας, πατερίτσας, μετά Σταυροῦ καί Ἐγκολπίου νά δοθῇ 1ον. Εἰς τόν Μητροπολιτικόν ἱ.Ναόν Τιμίου Προδρόμου, 2ον  εἰς τόν Καθεδρικόν τοῦ Ἀγίου Παύλου, ἐν Καβάλᾳ ἀμφότεροι, καί εἰς τόν ἱ.Ναόν Ἀναλήψεως τοῦ Σωτῆρος, τῆς γενετείρας μου εἰς τό Βουνόν τῆς Χίου. Εἰς τόν Ἱεροκήρυκα ἀρχιμ. Παῦλον καί τούς Κληρικούς Συνεργάτας εἰς τό Γραφεῖον νά δοθῇ ὡς εὐλογία ἀνά ἕνα Ἐγκόλπιον, ὡς ἔκφρασιν εὐχαριστίας διά τήν παρ’ ἡμῖν διακονίαν αὐτῶν.
            Εἰς τάς κατά σάρκα ἀδελφάς μου καί τά τέκνα των, ὡς καί εἰς τούς λοιπούς συγγενεῖς μου παρέχω τήν εὐλογίαν μου καί τήν εὐχήν νά προκόπτουν ἐν πᾶσι. Ἰδιαιτέρως τούς ἀνεψιούς μου Μιχαήλ καί Νικόλαον παρακαλῶ νά ἐπιληφθοῦν τυχόν ἐκκρεμοτήτων οἰκογενειακῶν ἀστικῆς φύσεως. Ὡς πρός δέ τόν εἰς τήν Τράπεζαν Πειραιῶς προσωπικόν λογαριασμόν, ὅ,τι ὑπόλοιπον εὑρεθῆ, μετά τήν κάλυψιν ὑποχρεώσεων νοσηλευτικῶν, ἀναρρώσεως, φροντίδων κατ’ αὐτήν κλπ., νά δοθῇ εἰς τήν Ἰεράν Μητρόπολιν διά τήν ἐνίσχυσιν τοῦ εἰδικοῦ λογαριασμοῦ Ἐκκλησιαστικῶν Ὑποτροφιῶν. Λογαριασμοί εἰς Τραπέζας ἐπ’ ὀνόματί μου, ἀφοροῦν εἰς τά διαθέσιμα τῶν ἐπί μέρους δραστηριοτήτων τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως καί προορίζονται διά τον ἐξοπλισμόν τοῦ ἀποπερατουμένου Κέντρου Φροντίδος Χρονίως Πασχόντων παρά τήν Μονήν Ἀγίου Σίλα, τήν ἀνακάινισιν τῆς Κατασκηνώσεως καί τοῦ Ἐπισκοπείου εἰς Καλλιράχην Θάσου, τοῦ Μουσείου τῆς ἱερᾶς Μητροπόλεως καί ὅλα τά λοιπά, πού εἶναι προγραμματισμένα καί λειτουργοῦν με Ὀργανισμόν ἤ ἀτύπως ὑπό τό Κεντρικόν Ταμεῖον Εὐποιΐας μέ ἰδιαίτερον ταμεῖον. Τά διαθέσιμα αὐτά ἀνήκουν εἰς τήν ἱ.Μητρόπολιν διά τούς ὡρισμένους σκοπούς καί οὐδεμίαν σχέσιν ἔχουν οἱ συγγενεῖς μου. Τούς ὡς ἄνω ἀνεψιούς μου παρακαλῶ, μάλιστα, ἄν ἔχουν τήν δυνατότητα νά χορηγοῦν διά τοῦ Ταμείου Ὑποτροφιῶν ἀνά μίαν ὑποτροφίαν εἰς μνήμην ἐκείνου, πού τούς συμπαρεστάθη κατά τούς δυσκόλους πρώτους χρόνους τῆς ὀρφανίας των, ὅπως καί ὁ ἴδιος παρομοίως εὐηργετήθη.
            Τελευτῶν ἀπευθύνομαι καί πάλιν πρός τούς πνευματικούς ἀδελφούς καί τά ἀγαπητά μου τέκνα. Ἐν μετανοίᾳ ἐκζητῶ τάς προσευχάς των και τήν συγχώρησιν, εὐχόμενος δι’ αὐτά πᾶν δώρημα παρά Θεοῦ. Τούς ἀδίκως καί ἀναιτίως πταίσαντας εἰς ἐμέ συγχωρῶ, παραδίδοντας αὐτούς εἰς τό ἔλεος καί τήν δικαιοσύνην τοῦ Θεοῦ.
            Τήν ζῶσαν ἀγάπην πρός τόν Θεόν καί τούς ἀνθρώπους νά ἐργάζεσθε καί ἐν ἀγάπῃ νά συμπεριφέρεσθε πάντοτε. Καλήν ἀντάμωσιν εἰς την μέλλουσαν Πόλιν.
                                  Ἐν Νεαπόλει (Καβάλᾳ) τῇ 2ᾳ Ἰουνίου 2014
                             †ὁ Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου Προκόπιος
             Ἡ ἀντιγραφή ἐκ τοῦ πρωτοτύπου ἰδιογράφου καί ἡ δακτυλογράφησις ἐγένετο ὑπό τοῦ Αἰδεσ. Γερασίμου Φυλακτάκη, Γενικοῦ Ἀρχιερατικοῦ Ἐπιτρόπου τῆς Ἱ.Μητροπόλεως, εἰς ὅν ἐνεπιστεύθη τήν ὕπαρξιν τῆς διαθήκης ὁ ἐκλιπών.
ΈναρξηΠροηγούμενο12345678910ΕπόμενοΤέλος
Σελίδα 1 από 72

Εκπαιδευτικά Νέα