Newsletter

Συμπληρώστε το e-mail σας και διαβάστε το καθημερινό newsletter από το dictyo.gr
  
  
  

Άρθρα & Απόψεις (1030)


 

Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018 01:03

Γόρδιος Δεσμός του Αντώνη Αντωνάκου.

Γράφτηκε από
 


Ο Μέγας Αλέξανδρος σύμφωνα με τον μύθο έκοψε τον Γόρδιο Δεσμό. Δέκα χρόνια μετά είχε κατακτήσει τον κόσμο. Υπάρχουν διάφορες εκδοχές για την αλήθεια αλλά αυτό που πρέπει να κρατήσουμε είναι ο συμβολισμός της ηγετικής απόφασης, που δεν αποδέχεται τους «γόρδιους δεσμούς» ως άλυτα προβλήματα εμπρός στα οποία αναλώνει πολύτιμο χρόνο.
Σε κάθε ιστορική περίοδο εμφανίζονται διλήμματα η επίλυση των οποίων σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να κρίνεται από το θυμικό της κοινής γνώμης. Όχι γιατί η ηγεσία δεν πρέπει να συνυπολογίζει και την βούληση του λαού αλλά γιατί δεν πρέπει να αποφασίζει με κύριο γνώμονα αυτή.

Στην παρούσα φάση είμαστε παγιδευμένοι σε τέσσερις τουλάχιστον γόρδιους δεσμούς για δύο από τους οποίους δεν διαθέτουμε το «σπαθί» που τους κόβει. Όσο και αν ακουστεί παράδοξο το αδιέξοδο της οικονομικής κρίσης είναι το πιο εύκολα αντιμετωπίσιμο. Αρκεί οι πολιτικοί μας ταγοί να αποδειχθούν στοιχειωδώς επαρκείς και να αντιμετωπίσουν με αποφασιστικότητα αυτό που δημιούργησε η «περίεργη» πολιτική «ανευθυνότητα» του Παπανδρέου.
Προφανώς τα πιο δυσεπίλυτα προβλήματα σχετίζονται με την Τουρκία. Η κατοχή της Κύπρου και οι διεκδικήσεις της στο Αιγαίο.
Το πρόβλημα της ονομασίας των Σκοπίων θα ήταν πολύ καλύτερα να είχε αντιμετωπισθεί εγκαίρως. Το 1991 ήταν ευχερώς αντιμετωπίσιμο. Η θέση της Ελλάδας ήταν πολύ πιο ισχυρή και το Βαλκανικό τοπίο ρευστό. Οι μαξιμαλιστικές επιδιώξεις εκείνης της περιόδου στέρησαν από τη χώρα την ευκαιρία να κλείσει ευνοϊκά το θέμα. Η προώθηση της πολιτικής των συλλαλητηρίων, με κυβερνητική στήριξη, μας παγίδευσε καθιστώντας το πρόβλημα «γόρδιο δεσμό». Γιατί αν είναι άδικο για μας να απαρνηθούμε ένα μέρος της ιστορικής κληρονομιάς μας είναι δύσκολο και για τους Σκοπιανούς να απαρνηθούν την ταυτότητα που έχουν παγιώσει στη συνείδησή τους.
Η κατάσταση διαμορφώθηκε σε βάρος μας. Όπως σημειώνει στο εξαιρετικό άρθρο του ο Ν. Μέρτζος στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ μέχρι το 2007 είχαν αναγνωρίσει τα Σκόπια με το όνομα Μακεδονία 140 κράτη. Το βέτο που έθεσε ο Καραμανλής στο Βουκουρέστι για την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ δημιούργησε ένα ανάχωμα αλλά τα «κεκτημένα» παγιώνονται, ευκαιρίες χάνονται ενώ διατηρούνται ανοιχτά μέτωπα την ώρα που ο «Ανατολικός άνεμος» δυναμώνει.
Τα μέτωπα πρέπει να κλείνουν. Έντιμος συμβιβασμός λοιπόν εδώ και τώρα. Στα όρια που έθεσε η χώρα το 2008 στο Βουκουρέστι. Όπως σημειώνει ο Μέρτζος «η ώρα είναι σήμερα». Κάθε λύση αύριο θα είναι χειρότερη και θα έχει κοστίσει πολύ περισσότερο.
Αντωνάκος Αντώνης
09-01-2018
antonakosantonis@gmail.com        http://www.antonakos.edu.gr


«Χρήσιμος ηλίθιος» ή «βολική εταίρα»;
Καταγγέλλει ο κύριος Παντελής Καψής (Reader.gr) τους «χρήσιμους ηλίθιους» που –από ηλιθιότητα προφανώς- επιχειρούν να «ξαναγράψουν την ιστορία». Αυτές οι προσπάθειες τον έκαναν να ξεχάσει το Βρετανικό του φλέγμα ξεπερνώντας τα όρια της ευπρέπειας. Έτσι κατά τον κύριο Π.Κ. ο «έξυπνος, χιουμορίστας», αλλά καλοπερασάκιας («με αγάπη για την καλή ζωή»! Θαυμάστε με πόση γαλατική ευγένεια το διατυπώνει) Καραμανλής «θα πρέπει μέσα του να νιώθει μεγάλη περιφρόνηση για όλους αυτούς τους «χρήσιμους ηλίθιους» που αυτοεξευτελιζόμενοι σκαρφίζονται κάθε είδους σοφιστεία ή ψέμα για να τον δικαιολογήσουν». Είναι ασυγχώρητοι, εκτός εάν είχαν πιεί νερό του Καματερού στα παιδικά τους χρόνια και τους πείραξε. 
Αναφερόμενος στο βιβλίο του Παπαθανασίου το οποίο ομολογώ ότι δεν έχω διαβάσει ακόμα, δεν αναφέρεται ούτε σε ένα στοιχείο προκειμένου να τα ανασκευάσει. Το γεγονός αυτό μου δίνει το δικαίωμα να υποθέσω ότι ούτε εκείνος το έχει διαβάσει. Αντί, όπως επιβάλλει η πραγματικά υπεύθυνη δημοσιογραφία να το «ξετινάξει» σελίδα-σελίδα, παράγραφο-παράγραφο, στοιχείο-στοιχείο και να αντιτάξει στοιχεία και επιχειρήματα αναπαράγει το δημοσίευμα της Καθημερινής το οποίο η ίδια η εφημερίδα αναγκάστηκε να «εξισορροπήσει» με κύριο άρθρο για την «ανεξήγητη περίοδο των πρώτων μηνών της διακυβέρνησης Παπανδρέου».
Χρησιμοποιεί τα επιχειρήματα που περιλαμβάνονται σε αυτό με την ευκολία της χύδην «δημοσιογραφίας». Μοναδική πηγή εκείνου του άρθρου ήταν έκθεση τμήματος της Τ.τ.Ε. με στοιχεία, αλλά και εκτιμήσεις, η οποία δόθηκε στην Διοίκηση 2 ημέρες μετά της εκλογές του 2009!!! Σύμφωνα με τον Μ. Κοττάκη (ΕΣΤΙΑ 9/1/18) «είναι τόσο έγκυ­ρη ώστε σήμερα μαθαίνουμε ότι τηνυπογράφει ό γνωστός γιατα -σοσιαλιστικά- του αισθήματα Β. Μανεσιώτης! Σύμβουλος τού Γ. Παπακωνστα­ντίνου και μέλος τού Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής τό 2011 με ψήφους ΠΑΣΟΚ!». Εκτός αυτού επίσης όπως σχολιάζει ο Κοττάκης είναι τόσο «επιστημονική» ώστε προβλέπει ότι το έλλειμμα θα κυμανθεί μεταξύ 10-12% «και ενδεχομένως να φτάσει και 15% του Α.Ε.Π.».
Επιπλέον ο κύριος Καψής αναφέρει ότι και το 2008 το έλλειμμα ήταν 10% (9,9). Αυτό που δεν λέει ήταν ότι η αναδρομή Γεωργίου που περιέλαβε για πρώτη φορά και τα ελλείμματα των Δ.Ε.Κ.Ο. σταματά στο 2006. Αν είχε πάει πιο πίσω, στον ίδιο επίσημο πίνακα της Eurostatτου 2013, το έλλειμμα του 2003 από 5,9% με την προσθήκη του ελλείμματος των Δ.Ε.Κ.Ο. θα πλησίαζε το 10% (ακόμα κι αν ξεχάσουμε τα «κρυμμένα κάτω από το χαλί» δισ. της GoldmanSacks). Εκείνα, τα ελλείμματα των Δ.Ε.Κ.Ο., προστιθέμενα σε επόμενους προϋπολογισμούς διόγκωναν τα ελλείμματά τους και το χρέος, καταλογιζόμενα σε αυτούς που κυβερνούσαν τότε. Και βέβαια έχει τεράστια σημασία ότι το 2003 επικρατούσαν συνθήκες παγκόσμιας οικονομικής ομαλότητας και ανάπτυξης και όχι οι συνθήκες οικονομικού πανικού που διαμορφώθηκαν μετά το 2007.
Ας κάνουμε όμως το χατίρι του κυρίου Καψή. Ας αποδεχθούμε όσα καταλογίζει στον Καραμανλή αλλά και την «ηλιθιότητα» των «παρατρεχάμενων της αυλής του» οι οποίοι «προσπαθούν με κάθε τρόπο να ξαναγράψουν την ιστορία». Ας τον ρωτήσουμε τι έχει να πει για την ληστεία του χρηματιστηρίου την οποία πολλοί συνάδελφοί του και Μ.Μ.Ε. προώθησαν; Τι έχει να πει για την οπερετική υπόθεση Οτσαλάν; Τι έχει να πει για τους φυλακισμένους, υπόδικούς ή υπόλογους Υπουργούς του «εκσυγχρονισμού»; Τι άποψη έχει, από δεοντολογικής πλευράς, για τον «Βασικό Μέτοχο» και την ιδιοκτησία των Μ.Μ.Ε. σε σχέση με την πολιτική εξουσία; Έχει ακούσει τίποτε για κάποιους, φουσκωμένους φακέλους, που διακινούντο από εργολάβους και προμηθευτές προς τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης; Τι άποψη έχει για το «πέπλο σιωπής» που καλύπτει όλες τις καταλυτικές ενοχές της «σοσιαλιστικής διακυβέρνησης» και την συντονισμένη προσπάθεια να παραχαραχθεί η ιστορία; Είναι απλώς από μια «ηλιθιότητα» της άλλης πλευράς ή πρόκειται για «εκμίσθωση»; Και αν περί αυτού πρόκειται, δηλώνοντας προκαταβολικά ότι το ρητορικό δίλημμα που ακολουθεί δεν αναφέρεται σε εκείνον αναρωτιέμαι, μήπως τελικά είναι καλύτερα να είναι κάποιος «χρήσιμος ηλίθιος» αντί να καταντήσει «βολική εταίρα»;

12-01-2018

Σάββατο, 13 Ιανουαρίου 2018 01:02

Ο Ρήγας, ο Οτσαλάν και οι 8 Τούρκοι του Αντώνη Αντωνάκου.

Γράφτηκε από
 
Στις 19 Δεκεμβρίου 1797 ο Ρήγας συνελήφθη από τους Αυστριακούς. Στις 10 Μαΐου του 1798 παραδόθηκε μαζί με άλλους 7 συλληφθέντες Έλληνες συντρόφους του στους Τούρκους του Βελιγραδίου. Εκεί, ύστερα από συνεχή βασανιστήρια, στις 24 Ιουνίου του 1798, στραγγαλίστηκαν και τα σώματά τους ρίχτηκαν στον Δούναβη. (πηγή: Wikipedia).
Στις 9 Οκτωβρίου 1998 ο Αμπντουλάχ Οτσαλάν επιβιβάζεται στο αεροπλάνο, με πλαστό διαβατήριο, από τη Δαμασκό για τη Στοκχόλμη με ενδιάμεσο σταθμό την Αθήνα. Το ταξίδι του διακόπτεται στην Αθήνα. Ισχυρίζεται ότι είναι σε γνώση της κυβέρνησης κάτι που δεν επιβεβαιώνεται. Μετά από ένα πινγκ-πονγκ μεταξύ Ρωσίας και Ιταλίας στις 29 Ιανουαρίου 1999 επιστρέφει στην Αθήνα, τον ξαναβάζουν σε αεροπλάνο και τον στέλνουν στη Ρωσία η οποία δεν τον δέχεται. Έτσι την 1η Φεβρουαρίου βρίσκεται πάλι στην Αθήνα. Την επομένη επιβιβάζεται πάλι σε αεροπλάνο με προορισμό την Κένυα αφού του έχει παρασχεθεί η διαβεβαίωση ότι το Ελληνικό κράτος εγγυάται για τη ζωή του. Στις 15 Φεβρουαρίου έχει απαχθεί από τους Τούρκους και οδηγείται στις φυλακές της Τουρκίας. (πηγή: protothema.gr).
Ο Οτσαλάν από τα χέρια της Ελλάδας είχε βρεθεί στα χέρια της τουρκικής ΜΙΤ. Και τούτο ενώ δύο μήνες πριν, τα 2/3 της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ (ανάμεσά τους και υπουργοί...), είχαν υπογράψει ψήφισμα με το οποίο καλούσαν τον Οτσαλάν να έρθει στην Ελλάδα για να βρει άσυλο.[...] Δύο μέρες μετά την παράδοση του ηγέτη των Κούρδων, ο τότε πρωθυπουργός Σημίτης εξέδωσε μια μακροσκελέστατη ανακοίνωση για ην υπόθεση Οτσαλάν. […] Επέλεξε, μιλώντας για το «κουρδικό ζήτημα», να δηλώσει: «Είμαστε κατά των ένοπλων ανταρσιών και των πράξεων τρομοκρατίας και βίας»! «Ένοπλη ανταρσία» (!), λοιπόν, ο αγώνας του κουρδικού λαού για ελευθερία! […]. Εξάλλου, στην ίδια εκείνη ανακοίνωση, ο κ. Σημίτης, που θέλοντας να διασώσει εαυτόν είχε θυσιάσει τρεις υπουργούς (Πάγκαλο, Παπαδόπουλο, Πετσάλνικο), ισχυριζόταν ότι: «Κάναμε το χρέος μας με τον καλύτερο τρόπο, απέναντι στην Ελλάδα και τα συμφέροντά της, απέναντι στο κουρδικό ζήτημα και τον ίδιο τον Οτσαλάν »! (πηγή: enikos.gr).
Ασφαλώς ο χειρισμός της υπόθεσης Οτσαλάν αποτελεί έναν ακόμα «θρίαμβο» του εκσυγχρονιστικού ΠΑ.ΣΟ.Κ. τον οποίο αποσιωπούν τα Μ.Μ.Ε. (είχε προηγηθεί ο «θρίαμβος» των Ιμίων και ο «φιλικός» χειρισμός του από τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης: «τι θέλατε να κάνουμε πόλεμο;». Δεν σχολίασαν βέβαια το πώς φθάσαμε εκεί). Σε αντίθεση με την περίπτωση των Ιμίων, αυτή τη φορά ο κύριος Σημίτης απέφυγε να ευχαριστήσει, δημοσίως τουλάχιστον, τους Αμερικάνους.
Το ερώτημα είναι πως το νέο ΠΑ.ΣΟ.Κ. (ΣΥ.ΡΙΖ.Α.) που συστηματικά αντιγράφει τις πρακτικές του παλιού δεν έχει ακόμα ακολουθήσει το παράδειγμά του και στην υπόθεση των 8 Τούρκων στρατιωτικών. Αλλά έχουμε ακόμα καιρό. Αυτό που μάλλον δεν θα δούμε είναι τον Κοτζιά να χορεύει ζεϊμπέκικο υπό τα «θαυμαστικά» μειδιάματα του Τσαβούσογλου.
9-01-2018
Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018 03:13

Η Ευρώπη των μονοπωλίων του Αντώνη Αντωνάκου.

Γράφτηκε από

 

Η Ευρώπη των μονοπωλίων.
«Ναι στην Ευρώπη των λαών, όχι στην Ευρώπη των μονοπωλίων».
Το 1979, που κυκλοφόρησε η αφίσα του ΠΑ.ΣΟ.Κ., ο Σημίτης που θεωρήθηκε υπεύθυνος για την κυκλοφορία της, εξαναγκάστηκε σε παραίτηση. Είχε ήδη υπογραφεί η συνθήκη ένταξης της χώρας στην Ε.Ο.Κ.. Η Ελλάδα τελεσίδικα θα αποτελούσε το 10ο μέλλος της Ευρωπαϊκής οικογένειας. Συνεπώς δεν ευσταθεί το επιχείρημα που προβάλλεται από απολογητές του Ανδρέα, ότι δηλαδή η αντιευρωπαϊκή πολεμική του ήταν προσχηματική για να διευκολύνει τον Καραμανλή στις διαπραγματεύσεις. Αντίθετα το γεγονός αποτελεί μια ακόμα απόδειξη του εθνικολαϊκιστικού «επαναστατικού» χαρακτήρα του ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Ο «έρωτας» για την Ευρώπη, όταν ανακάλυψαν τη «γλύκα» των Βρυξελλών και των ταμείων της, είναι όψιμος.

 

Όμως αυτό που έχει σημασία είναι το γεγονός ότι μέχρι εκείνη την περίοδο η Ε.Ο.Κ. ήταν κατά βάση η Ευρώπη των λαών και όχι των μονοπωλίων. Η Βιομηχανία, κυρίως η πολεμική και οι εξαρτώμενες από αυτήν, λόγω και της συνεργασίας της με τους Ναζί είχε τεθεί στο περιθώριο. Ακόμα και μετά την ένταξη της Μεγάλης Βρετανίας, την οποία ταλαιπωρούσε το «φάντασμα» της αυτοκρατορικής ακμής, η Ε.Ο.Κ. δεν είχε χάσει τον δρόμο της. Ήταν στην πορεία δημιουργίας της ομοσπονδίας που είχαν οραματιστεί μετά τον καταστροφικό πόλεμο οι ιδρυτές της, με πρώτο βήμα την έναρξη λειτουργίας των κοινοτικών οργάνων (1/1/1958). Για τη χώρα μας το όραμα αυτό είχε κυρίως εθνικούς και πολιτικούς στόχους. Ήταν η πρώτη που υπέβαλλε αίτημα προσχώρησης το 1959 και η πρώτη με την οποία υπεγράφη συμφωνία σύνδεσης. Ο πρώιμος λαϊκισμός και οι πολιτικοί τυχοδιωκτισμοί της δεκαετίας του 60 άνοιξαν το δρόμο στη δικτατορία, με αποτέλεσμα την απομάκρυνση του στόχου της ένταξης που θα την καθιστούσε το 7ο μέλος της Ε.Ο.Κ..
Εξεταζόμενη από αυτή τη σκοπιά η αφίσα εκείνης της εποχής ήταν κενή περιεχομένου. Ακόμα και στα τέλη της δεκαετίας του 80 η Ε.Ο.Κ., μετά και την ένταξη των χωρών της Ιβηρικής το 1986, ήταν στη σωστή πορεία. Η Ε.Ο.Κ. των 12 είχε όλες τις προϋποθέσεις για να εξελιχθεί στην ομόσπονδη «Ευρώπη των λαών». Η παρεμβατική δύναμη των «μονοπωλίων» ήταν ακόμα περιορισμένη.
Η κατάρρευση της Ε.Σ.Σ.Δ. άλλαξε την κατάσταση. Η παγκόσμια κυριαρχία των Η.Π.Α. διατάραξε τις ισορροπίες. Η «παγκοσμιοποίηση» επιβλήθηκε δημιουργώντας νέα δεδομένα. Η ραγδαία διεύρυνση της Ε.Ε. απομάκρυνε, αν δεν ματαίωσε, τον αρχικό στόχο της Ομόσπονδης Ευρώπης.
 
Η νομισματική ένωση που προωθήθηκε, κατά τον DIRKMULLERως «διόδια» για την ενοποίηση της Γερμανίας αντί για την εμβάθυνση, απομάκρυνε το στόχο της Ομοσπονδίας. Η διεύρυνση, από την Ε.Ε. των 12 στην Ε.Ε. των 28, ανεξάρτητα από τα πολιτικά προσχήματα υπό τα οποία καλύφθηκε, ήταν επιθυμία και έργο των κυρίαρχων της «παγκόσμιας αγοράς». Μιας αγοράς που προωθεί την απορρύθμιση, την συρρίκνωση του κράτους, την κατάργηση της κοινωνικής ασφάλισης και πρόνοιας.
Σύμφωνα με τον MULLERλειτουργεί ήδη γύρω από τα κέντρα λήψης των αποφάσεων ένα πανίσχυρο λόμπι (E.R.T.) με χιλιάδες υπαλλήλους και τεράστια μέσα στη διάθεσή του το οποίο επηρεάζει αν δεν καθορίζει σε πολλές περιπτώσεις τις αποφάσεις, ορισμένες από τις οποίες είναι αδιανόητες (π.χ. η ιδιωτικοποίηση του νερού!).
Ο έλεγχος μάλιστα αρχίζει από την «πηγή», αφού η προώθηση στις θέσεις του Ευρωκοινοβουλίου αποτελεί συχνά αντικείμενο συναλλαγής με οικονομικά ή άλλα ανταλλάγματα. Αναλογιζόμενοι την εκπροσώπηση της χώρας μας στις Βρυξέλλες, μόνο ανησυχία και φόβο μπορούμε να αισθανόμαστε. Ο έλεγχος των Μ.Μ.Ε. από τα οικονομικά συμφέροντα αλλοιώνει το λειτούργημα της 4ης εξουσίας μετατρέποντας την από προπύργιο της δημοκρατίας σε εργαλείο πολιτικής χειραγώγησης. Το «πάθημα» της χώρας με το νομοθέτημα για τον «βασικό μέτοχο» που βρέθηκε αντιμέτωπο με τον «κράτος των Βρυξελλών» είναι διδακτικό.
Την ώρα που χώρα μας προσπαθεί, μόνη χωρίς ουσιαστική Ευρωπαϊκή βοήθεια, να περισώσει ότι μπορεί από τα ιστορικά δικαιώματά της, μια νέα διεύρυνση κυοφορείται. Έτσι όπως έχουν τα πράγματα η κατάσταση δεν πρόκειται να αλλάξει. Για μας η ένταξη των Δυτικών Βαλκανίων μπορεί να είναι ιδιαίτερα χρήσιμη. Όμως το όραμα της ομόσπονδης Ευρώπης των λαών απομακρύνεται, και ο βασικός στόχος μας που ήταν η εθνική κατοχύρωση μας παραμένει αποκλειστικά στη δική μας ευθύνη.
11-01-2018
 

 

Eπιστημονικές έρευνες που βασίζονται στο DNA ανατρέπουν τα δεδομένα για τον αριθμό των ομογενών. Τα 20.000.000 από αυτούς είναι στην Τουρκία
Από τον Νίκο Σταυρουλάκη 
Aς αφήσουμε -προς το παρόν- το ερώτημα «πόσοι είναι σήμερα οι Ελληνες παγκοσμίως;»… Ασφαλώς το ερώτημα είναι πολύπλοκο και το πρόβλημα περίπλοκο, αν μάλιστα διευρυνθεί με τους ελληνογενείς πληθυσμούς και τις διάσπαρτες κοινότητες-μειονότητες που υπάρχουν στα μήκη και τα πλάτη της Γης, από την Ινδία και το Αφγανιστάν μέχρι τη Χώρα των Βάσκων, την Ιρλανδία και τη Σκοτία, και από την Αυστραλία μέχρι τους χαμένους ελληνικούς πληθυσμούς της Λατινικής Αμερικής.


Εκεί, με αισθητή παρουσία στα κοινά, οι Ελληνες άφησαν στο πέρασμά τους εμφανές το ίχνος τους (ποδοσφαιρική ομάδα Κορίνθιανς στη Βραζιλία κ.λπ.), ενώ ισχυρότερο «σήμα» στέλνουν «αυτόχθονες» (μεταγενέστερα) πληθυσμοί μακρινών χωρών, που ισχυρίζονται οι ίδιοι πως κατάγονται από τους Ελληνες.

Oπως οι Καλάς στο Αφγανιστάν, που αβίαστα και υπερήφανα τονίζουν ότι είναι απόγονοι των Ελλήνων-Μακεδόνων, ή οι Αραούκοι (Αραουκανοί), «Ινδιάνοι» της Χιλής, που επιμένουν ότι είναι απόγονοι των Ελλήνων-Σπαρτιατών. Η εκδοχή αυτή αποτυπώθηκε και στη μελέτη του Lonko Kilapan με τίτλο: «El Origen Griego de los Araucanos» («Η ελληνική καταγωγή των Αραουκανών»), 1974, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις, Σαντιάγο!
Τα σύνορα της καρδιάς μας!

Ποια είναι (τελικά) τα σύνορα της καρδιάς μας; Ο ΥΠΕΞ Νίκος Κοτζιάς υποχρεώθηκε πριν από μερικούς μήνες να απαντήσει στον Τούρκο πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν και στις γνωστές αλυτρωτικές «κορόνες» του για την ανάγκη αναθεώρησης της Συνθήκης της Λωζάννης, επειδή -όπως είπε- τα «σύνορα της καρδιάς του δεν ταυτίζονται με τα σημερινά σύνορα της Τουρκίας», λέγοντας πως «και τα σύνορα της δικής μας καρδιάς φτάνουν μέχρι την Ινδία, αλλά δεν το κάνουμε θέμα»!

Το «απρόοπτο» της άποψης αυτής έγκειται στο γεγονός ότι προϊούσης της επιστημονικής έρευνας η συναισθηματική προσέγγιση τείνει να ταυτίζεται με την πολιτική απάντηση του Ελληνα ΥΠΕΞ στον Τούρκο πρόεδρο. Επιστημονικές έρευνες που διεξάγονται τα τελευταία χρόνια από αναγνωρισμένα διεθνή κέντρα, αξιοποιώντας ευρήματα της Γενετικής Επιστήμης και της ανάλυσης του δεσοξυριβοζονουκλεϊνικού οξέως στο ανθρώπινο σώμα (του γνωστού DNA), κατατείνουν στο συμπέρασμα ότι οι Ελληνες-ελληνογενείς ανά τον κόσμο είναι πολύ περισσότεροι από την εκτίμηση των 17.000.000 Ελλήνων της Γενικής Γραμματείας Αποδήμου Ελληνισμού του ελληνικού ΥΠΕΞ.
Στη γειτονιά μας ανάλογες έρευνες αποκτούν πρόσθετο ενδιαφέρον. Οπως η πολυετής γενετική έρευνα του ελβετικού ινστιτούτου Γενετικής i-GENEA, που βρήκε 300.000 «ελληνογενείς» στα Σκόπια, 900.000 Ελληνες στην Αλβανία και 4.400.000 ελληνικής καταγωγής πολίτες στη Βουλγαρία!

Διήρκεσε πάνω από 10 χρόνια και βασίστηκε σε γενετικά δείγματα και εκτενή βιβλιογραφία από 500 επιστημονικές πηγές, ενώ ανανεώνεται με ό,τι νεότερο…
Με αφορμή την παραπάνω έρευνα, αναβιώνουν παλαιότερες επιστημονικές προσεγγίσεις γερμανικών ιδρυμάτων και επιστημόνων για την πληθυσμιακή κατανομή των μειονοτήτων και στη γειτονική Τουρκία.

Ο χάρτης κατανομής των μειονοτήτων στη σύγχρονη Τουρκία της Γερμανίδας ερευνήτριας Liesa Nestmann (1989), δημοσιευμένος στην εργασία της «Die Ethnische Differenzierung der Bevolkerung der Ostturkei in ihren Sozialen Bezugen» («Η εθνική διαφοροποίηση του πληθυσμού της Ανατολικής Τουρκίας και η κοινωνική σημασία της»), 1989, που αναδημοσιεύτηκε στην εργασία της Κουρδογερμανίδας Anna Grabolle-Celiker «Kurdish Life in Contemporary Turkey - Migration, Gender and Ethnic Identity» («Η κουρδική ζωή στη σύγχρονη Τουρκία - Μετανάστευση, γενετική καταγωγή και εθνική ταυτότητα»), 2013, παρουσιάζει μία Τουρκία-μωσαϊκό, με 72 διάσπαρτες μειονοτικές ομάδες, από την Ανατολία έως τα παράλια του Αιγαίου, έτοιμη να εκραγεί... Σε αυτήν την Τουρκία ικανό ποσοστό καταγράφει η μειονοτική Griechishe-Christen (Ελληνες χριστιανοί).

Το ποσοστό αυτό «αριθμοποίησε» εκείνη την περίοδο ο καθηγητής Εφαρμοσμένης Οικονομίας του Πάντειου Πανεπιστημίου Σταύρος Θεοφανίδης στη μελέτη του «Πληθυσμός και ανάπτυξη στην Ελλάδα» (Αθήνα, 1998), αναφέροντας ότι Ελληνες και ελληνογενείς σε ολόκληρο τον κόσμο ξεπερνούν τα 100.000.000, ενώ μόνο στην Τουρκία υπάρχουν σήμερα περί τα 20.000.000 Ελληνες! Με άλλα λόγια, η Ελλάδα συνορεύει (πληθυσμιακά) με τον εαυτό της!Στη χερσόνησο του Αίμου
Η έρευνα του i-GENEA δημοσιεύτηκε πρώτη φορά το 2010, προκαλώντας αίσθηση στις γειτονικές χώρες και στους επιστήμονες που εργάζονται με τις σύγχρονες μεθόδους «αυτοσωμάτωσης». Κυρίως όμως στα Σκόπια, όπου από τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας αναδύθηκε το ιστορικό εύρος αναζήτησης της εθνικής ταυτότητας των μη Αλβανών κατοίκων της χώρας.
Η έρευνα συνεχίστηκε το 2014, τροφοδοτώντας τις «υπαρξιακές» αναζητήσεις των Σκοπιανών, και επανήλθε φέτος στη δημοσιότητα από τα σκοπιανικά ΜΜΕ (2017), καθώς η χώρα βρίσκεται σε «υπαρξιακή μετάβαση»…

Η απομακεδονοποίηση που καλλιεργεί η νέα μεικτή εξουσία Αλβανών-σλαβόφωνων, προκειμένου να εμφανιστεί περισσότερο ευέλικτη στις επικείμενες διαπραγματεύσεις με την Ελλάδα για το όνομα, το 2018, ήδη κλονίζει το συνειδησιακό οικοδόμημα των πολιτών της ΠΓΔΜ ως προς το «ποιοι τελικά είμαστε οι κάτοικοι των Σκοπίων;».

Τη βάση του προβλήματος σε σχέση και με την Ελλάδα περιέγραψε σε συνέντευξη (ΕΡΤ, 18/12/2017) ο Νίκος Κοτζιάς, τονίζοντας -εμμέσως πλην σαφώς- ότι το πρόβλημα (μεταξύ μας) δεν είναι η ταυτότητα. Το πρόβλημα είναι ο αλυτρωτισμός!
Είπε ο υπουργός: «Πρέπει να ‟ακούτε και αυτό που δεν λέγεται! Οι Σκοπιανοί πρέπει να καταργήσουν τον αλυτρωτισμό για να μπορέσουμε να κάνουμε μία συμφωνία εμπιστοσύνης. Και πρέπει να ξεφύγουν από την αίσθηση ότι εμείς θέλουμε να τους διαλύσουμε... Οι διαφορές μας με τα Σκόπια είναι πάρα πολύ σημαντικές όσον αφορά την ταυτότητα των ανθρώπων, ως προς το “‟ποιος είμαι, από πού έρχομαι και πού πάω…”. Δεν αφορά όμως γεωπολιτικά ζητήματα, χωρίς (σ.σ.: εκτός) τον αλυτρωτισμό»!
Ασφαλώς, στην έρευνα του ελβετικού ινστιτούτου (www.igenea.com) τηρούνται νόρμες διαχωρισμού εθνοτήτων με τοπολογικά κριτήρια, που δεν ταυτίζονται απαραίτητα με συνειδησιακούς διαχωρισμούς εθνοτήτων.

Για παράδειγμα, η αποκοπή Θρακών και Μακεδόνων από την ελληνική φυλετική οντότητα δεν αντέχει στο ιστορικό βάθος, αφού παραγνωρίζει τους ιστορικούς συνεκτικούς δεσμούς των φύλων αυτών με τον ελληνικό εθνολογικό κορμό. Ωστόσο, η έρευνα, από γενετικής άποψης, καταρρίπτει αλλοπρόσαλλους διεκδικητικούς ισχυρισμούς σε βάρος της χώρας μας.

Ως προς το αρχικό ερώτημα, πόσοι είναι οι Ελληνες ανά την υφήλιο, απαντήσεις επιχείρησε να δώσει πριν από περίπου 20 χρόνια ο καθηγητής Θεοφανίδης. Σε άρθρο που δημοσίευσε στην εφημερίδα «Απογευματινή» (18/12/1998) ανέφερε πως στο ερώτημα «πόσοι είναι σήμερα οι Ελληνες;» ακριβής απάντηση δεν μπορεί να δοθεί…

«Με αυτή τη μορφή το ερώτημα φυσικά και δεν μπορεί να απαντηθεί μόνο από τα αποτελέσματα των απογραφών πληθυσμού που διενεργεί η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία, σύμφωνα με την οποία στην ελληνική επικράτεια υπάρχουν σήμερα περίπου 11.000.000 Ελληνες. Ούτε από τα στοιχεία που έχουν μέχρι σήμερα συγκεντρώσει το Συμβούλιο Απόδημου Ελληνισμού (ΣΑΕ) και η αντίστοιχη γραμματεία του υπ. Εξωτερικών, σύμφωνα με την οποία υπάρχουν περί τα 17.000.000 Ελληνες ανά την υφήλιο. Και αυτό διότι ο ορισμός “‟Ελλην” δεν μπορεί να είναι ‟τέλειος, σαφής και ευκρινής, όπως απαιτεί η επιστημονική μέθοδος» έγραφε σχετικά και συμπλήρωνε:

«Αν στο πλήθος των Ελλήνων προσθέσει κανείς και τους οριζομένους ως ελληνογενείς, ο καθορισμός του συνολικού αριθμού τους καθίσταται αδύνατος με τυπικές μεθόδους απαρίθμησης».
Ωστόσο, με θεωρητικές προσεγγιστικές μεθόδους κατέληγε από τότε στο συμπέρασμα ότι «οι Ελληνες και οι ελληνογενείς ξεπερνούν τους 100.000.000».
Οι σημερινές γενετικές προσεγγίσεις τείνουν να τον επιβεβαιώσουν.
300.000 το σύνολο στα γειτονικά ΣκόπιαΣύμφωνα με γράφημα στην έρευνα του i-GENEA, το 15% των Σκοπιανών είναι Ελληνες κατά το DNA! Με βάση τη σημερινή πληθυσμιακή κατάσταση των 2.000.000 κατοίκων, το 15% δίνει 300.000 Ελληνες!
Με βάση την έρευνα, στην ίδια χώρα υπάρχουν σλαβόφωνοι Σέρβοι σε ποσοστό επίσης 15% (δηλαδή και αυτοί είναι 300.000), οι Αλβανοί αγγίζουν το 10%,
δηλαδή 200.000, οι Τεύτονες (γερμανικό φύλο της Βαλτικής που πέρασε τον Δούναβη) είναι το 20%, δηλαδή 400.000, ενώ οι λοιποί -μη Σέρβοι - σλαβόφωνοι που επιθυμούν να αποκαλούνται «Μακεδόνες» είναι μόλις το 30%, δηλαδή 600.000 άτομα.
Η «μακεδονική» συνείδησή τους δεν τους επιτρέπει να υποκύψουν στις πιέσεις της Σόφιας, που, εκμεταλλευόμενη το γεγονός του συγγενούς γλωσσικού ιδιώματος, επιμένει να εννοεί τη FYROM «ζωτικό χώρο» της Βουλγαρίας…
4.400.000 κατοικούν στη Βουλγαρία!Σύμφωνα με τα σκοπιανά δημοσιεύματα, που ανέδειξαν τις τελευταίες μέρες (για προφανείς λόγους) την έρευνα του i-GENEA που αφορά τη Βουλγαρία, ανατρέπεται άρδην η εικόνα της πληθυσμιακής υπόστασης του γειτονικού κράτους. Η έρευνα έδειξε ότι το 49% του πληθυσμού της Βουλγαρίας είναι «Θράκες» (προσέγγιση λογική), ενώ παρουσιάζει και ένα 11% που το θέλει να εκπροσωπεί αμιγώς «Ελληνες» (όχι ελληνογενείς).
Τα ποσοστά, αθροιστικά, αποδίδουν ένα 60%, που σημαίνει ότι επί συνόλου 7.500.000 κατοίκων της Βουλγαρίας οι 4.400.000 είναι γενετικά ελληνογενείς. Η Βουλγαρία, που συγκροτείται προς Νότο από θρακικά και μακεδονικά εδάφη, δεν θεωρείται παράλογο να περιλαμβάνει ελληνογενείς πληθυσμούς, με τη «διαχωριστική γραμμή» ανάμεσα στο μεσογειακό και το σλαβικό στοιχείο να μετατοπίζεται βόρεια του Πύργου (Burgas) και της Φιλιππούπολης (Plovdiv).
900.000 βρίσκονται στην ΑλβανίαΣτην Αλβανία η γενετική έρευνα του ινστιτούτου i-GENEA διαψεύδει τον Αλβανό πρωθυπουργό Εντι Ράμα που ισχυρίζεται ότι «ούτε στην ελληνική Χειμάρρα υπάρχουν Ελληνες»! Η έρευνα διαπιστώνει πως το 14% του αλβανικού πληθυσμού (όχι μόνο στον Νότο) είναι Ελληνες, δηλαδή περίπου 400.000 (2.800.000 κάτοικοι επί 14%), ενώ αναφέρονται και 18% Θράκες. Ως «Θράκες» θεωρεί το αυτόχθονο τοπικό φύλο της ακριτικής περιοχής, που από την αρχαιότητα αυτοπροσδιορίζεται ως «ελληνικό». Το ποσοστό μεταφράζεται σε 500.000 Θράκες (γενετικά) στην Αλβανία. Συνολικά τα ποσοστά δίνουν ένα 32%, που αριθμοποιείται σε 900.000 ελληνογενείς.
Εννοείται ότι η επιστημονική αυτή προσέγγιση αφορά γενετικά και όχι συνειδησιακά χαρακτηριστικά των παραπάνω.

Από φυσιογνωμιστική πλευρά, τα ποσοστά επιβεβαιώνουν τον χαλαρό διαχωρισμό των Αλβανών σε «Γκέγκηδες» και «Τόσκηδες», με τους δεύτερους να φέρουν τα φυσιογνωμιστικά χαρακτηριστικά της πλειονότητας των «Αλβανών» του Νότου, που δεν σχετίζονται ούτε με τα αντίστοιχα των Αλβανών του Βορρά ούτε με τα γενικά φυσιογνωμιστικά χαρακτηριστικά των Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου!
Αν η γενετική προσέγγιση του i-GENEA είναι ορθή, στη γειτονική χώρα οι 900.000 Ελληνες-ελληνογενείς αποτελούν το 1/3 του συνολικού πληθυσμού της σημερινής Αλβανίας!

Από ιστορική άποψη, όπως σημειώνεται στην ιστοσελίδα himara.gr που δημοσίευσε στοιχεία της έρευνας, στα χρόνια των επιδρομών δυτικών φύλων στα Βαλκάνια, αρχικά των Οστρογότθων και αργότερα των Νορμανδών, η αυτοκρατορική εξουσία στη Βασιλεύουσα απέστειλε στρατό και εποίκους να κατοικήσουν την περιοχή του Δυρραχίου (αρχαία Επίδαμνος) και του Φιέρι (αρχαία Απολλωνία, αποικία των Κορινθίων) ως ανάχωμα στους εισβολές.

Οι ελληνικής προέλευσης πληθυσμοί αυτοί εγκαταστάθηκαν οριστικά στην περιοχή, απέκτησαν γη και εδραίωσαν την παρουσία τους, ανανεώνοντας το ελληνικό στοιχείο που προϋπήρχε στις παράκτιες ελληνικές αποικίες στην ανατολική ακτή της Αδριατικής από την αρχαιότητα. Η εγκατάστασή τους ενδυνάμωσε την άμυνα του Βυζαντίου στα δύο άκρα της Εγνατίας Οδού (που συνέδεε το Δυρράχιο με την Κωνσταντινούπολη μέσω Θεσσαλονίκης), όσο η κραταιά Βασιλεύουσα μπορούσε ακόμα να φυλάσσει με ασφάλεια τις πύλες της Ευρώπης και από τους αναδυόμενους ανατολικούς εισβολείς.

Σημειώνεται πως η Αννα Κομνηνή αναφέρεται στην άμυνα του Δυρραχίου (δύο-ράχες, με το «ρ» να διπλασιάζεται λόγω σύνθετης λέξης) περιγράφοντας τα πανύψηλα ισχυρά τείχη της πόλης.

Και όλα αυτά συμβαίνουν ενώ στην Αλβανία εξελίσσεται κυβερνητική κρίση (και) λόγω μειονοτικού. Ο νέος πρόεδρος της Αλβανίας Ιλίρ Μέτα άσκησε (περιέργως) το συνταγματικό του δικαίωμα να μην προσυπογράψει τον πρόσφατο νόμο με τον βαρύγδουπο τίτλο «Περί προστασίας των μειονοτήτων» (την ώρα που ο πρωθυπουργός Ράμα επιτίθεται στην ελληνική μειονότητα με όλα τα μέσα), με τον οποίο το αλβανικό βαθύ κράτος επιχειρεί να «τακτοποιήσει» μειονοτικά θέματα της χώρας εν όψει της προσδοκίας για την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας. Ο νόμος στηρίζεται από τους δύο μεγάλους συνασπισμούς στην αλβανική πολιτική σκηνή, καθώς το αλβανικό Κοινοβούλιο ενέκρινε τον νόμο στα μέσα Οκτωβρίου με ψήφους του κυβερνώντος Σοσιαλιστικού Κόμματος του Ράμα και του κύριου πυλώνα της αντιπολίτευσης, του Δημοκρατικού Κόμματος.

Συγκέντρωσε, ωστόσο, τα πυρά μερίδας της αντιπολίτευσης, καθώς κατά του συγκεκριμένου νόμου τάχθηκαν οι βουλευτές του Σοσιαλιστικού Κινήματος για την Ενσωμάτωση (LSI ), του οποίου ιδρυτής είναι ο πρόεδρος Μέτα, και η ελληνική μειονότητα, μέσω του βουλευτή και προέδρου του ΚΕΑΔ Βαγγέλη Ντούλε.

Ο νόμος θα τεθεί σε ισχύ με το συνταγματικό παράδοξο να μη φέρει την υπογραφή του αρχηγού του κράτους, καθώς ήδη δημοσιεύτηκε στην αλβανική Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.
http://www.dimokratianews.gr
Πέμπτη, 28 Δεκεμβρίου 2017 02:58

Μπροστά από την εποχή της; του Αντώνη Αντωνάκου.

Γράφτηκε από

Επειδή η ιστορία με άλλους πρωταγωνιστές επαναλαμβάνεται ως φάρσα επαναφέρω στη μνήμη των φίλων μου ένα - πρό 5ετίας κείμενο που γράφτηκε με αφορμή μια δήλωση ότι η κυβέρνηση 90-93 "έχασε" γιατί ήταν "μπροστά από την εποχή της".

Μπροστά από την εποχή της;

Την 8ετία 1955 – 1963 η Ελλάδα είχε πραγματοποιήσει ένα οικονομικό θαύμα, επιτυγχάνοντας τον 2ο παγκοσμίως μετά την Ιαπωνία ρυθμό ανάπτυξης.

Αν ο αναμορφωτής της χώρας Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε αφεθεί να συνεχίσει το έργο του, η πορεία της χώρας θα ήταν τελείως διαφορετική και σήμερα θα ήταν πραγματική πρωτοπορία στην Ευρώπη και στον κόσμο. Όμως, μετά της εκλογές του 1961, ετερόκλητες φιλοδοξίες και συμφέροντα οδήγησαν στην σύμπτυξη μετώπου, το οποίο 2,5 χρόνια μετά τις εκλογές του 1961 (29/10), στις οποίες η Ε.Ρ.Ε. είχε λάβει το συντριπτικό ποσοστό του 51% οδήγησε τον Καραμανλή σε παραίτηση με το αίτημα των νέων εκλογών, το οποίο αρνήθηκε να ικανοποιήσει το Παλάτι μεταθέτοντας τις εκλογές κατά 6 κρίσιμους μήνες. Οι πρωτεργάτες και οι αρχιστράτηγοι του «ανένδοτου», πρωταγωνιστές ενός πρώιμου αλλά το ίδιο βίαιου και ανεύθυνου λαϊκισμού, τους οποίους συνένωσε το πάθος της εξουσίας, ιδεολογήματα και κοινά συμφέροντα, εμφανή και υπόγεια, έχουν βασική ευθύνη, γιατί δεν άφησαν μια διακυβέρνηση, η οποία ήταν πραγματικά μπροστά από την εποχή της, να προχωρήσει και να ολοκληρώσει ομαλά το έργο της μέχρι τις επόμενες εκλογές.

Είναι αλήθεια ότι για την διεξαγωγή του «ανένδοτου» υπήρξαν προσχήματα τα οποία όμως, τόσο η ιστορία των 20 ετών που είχαν προηγηθεί και η δράση των πρωταγωνιστών της εποχής σε αυτό το διάστημα, όσο και η ανάλυση των εκλογών από το 1950 μέχρι το 1963 δείχνουν ότι δεν ήταν η αιτία αλλά απλώς η αφορμή για να υπηρετηθούν άλλοι σκοποί.

Όμως, έστω και με αυτό το μακρύ εισαγωγικό σημείωμα, αυτό που πρέπει να επισημανθεί είναι ότι η ιστορία δεν γράφεται με εικασίες αλλά με γεγονότα. Και τα γεγονότα δείχνουν ότι αυτά που συνέβησαν πριν από 20 χρόνια δεν προσφέρονται για αγιοποιήσεις. Πέρα από τις όποιες ευθύνες προσώπων, αυτό που μετράει είναι η επιτυχία ή όχι των χειρισμών αυτού που έχει κάθε φορά την ευθύνη και κρατάει το τιμόνι της χώρας στα χέρια του. Είναι γεγονός ότι ακόμα και αν δεν είχε συμβεί το - από κάθε άποψη απαράδεκτο - γεγονός της αποχώρησης των Στεφανόπουλου και Συμπιλίδη η κυβέρνηση θα είχε χάσει στις εκλογές του Απριλίου του 1994. Αυτό δείχνουν τα ποσοστά του 47% που έλαβε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και το 39% της Ν.Δ. στις εκλογές του Οκτωβρίου του 1993. Η κυβέρνηση λοιπόν ηττήθηκε από τον Α.Π. και την Αριστερά και αν δεν ολοκλήρωσε το όποιο πρόγραμμα είχε, αυτόοφείλεται κυρίως σε σημαντικά λάθη στρατηγικής και όχι στην εκ των έσω υπονόμευση, πραγματική ή κατά φαντασίαν, αφού για να ολοκληρωθεί το όποιο σημαντικό πρόγραμμα ασφαλώς απαιτούνταν και οεπιπλέον χρόνος μιας νέας εκλογικής νίκης, η οποία από πουθενά δεν προκύπτει ότι θα είχε υπάρξει.

Το τεράστιο λάθος στρατηγικής, από την πλευρά της Ν.Δ. και της ηγεσίας της, ήταν ότι, διεκδίκησε την εξουσία όχι βασιζόμενη κυρίως στην ιδεολογία και την ιστορία της παράταξης, δημιουργώντας ένα ιδεολογικό μέτωπο αλλά σε επίπεδο προσώπων. Έτσι, αυτό που έγινε το 1989 είναι ότι επικεντρώθηκε η μάχη στο πρόσωπο του Α.Π. αντί να επικεντρωθεί στην ιδεολογία - πολιτική και στα αποτελέσματα μιας διαχείρισης που προέκυψε ως συνέπειά τους. Αυτό που είχε χρεοκοπήσει το 1989 δεν ήταν κυρίως ένα πρόσωπο και η όποια αυλή του. Είχε χρεοκοπήσει το σοσιαλιστικό πείραμα σε όλα τα επίπεδα, το οικονομικό, το κοινωνικό, το κρατικό (αποδόμηση του κράτους) και το ηθικό. Υπήρξε μάλιστα, την ίδια χρονική περίοδο, η ευτυχής συγκυρία της κατάρρευσης του Ανατολικού μπλοκ που δημιούργησε σοκ στον κόσμο της Αριστεράς και συντριπτικό πλεονέκτημα στη φιλελεύθερη παράταξη.

Με την αναγωγή ενός αγώνα, που όφειλε να είναι ιδεολογικός, σε επίπεδο προσωπικό η Ν.Δ. αυτοπαγιδεύθηκε κατ’ αρχήν στην συνεργασία με την Αριστερά και στη συνέχεια μοιραία στην οικουμενική κυβέρνηση ξεπλένοντας στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ το Σοσιαλιστικό εγχείρημα και βεβαίως την ανευθυνότητα και τον αμοραλισμό του Α.Π..

Πέρα λοιπόν από τα επιμέρους λάθη και τις διαφωνίες σε επίπεδο στρατηγικής, τακτικής ή επιλογών, αυτό που έχει σημασία είναι η κυριαρχία του ηγέτη πολιτικά και σε επίπεδο κοινής γνώμης. Για παράδειγμα το 1958 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, μετά την αποχώρηση των Ράλλη Παπαληγούρα και 13 ακόμα βουλευτών, σε μια κατ’ εκτίμηση προσπάθεια ανατροπής του, παραιτείται και προσφεύγει σε εκλογές τις οποίες κερδίζει πανηγυρικά αποδεικνύοντας την πολιτική του κυριαρχία. Είναι βέβαιο ότι το ίδιο θα είχε συμβεί και το 1963, αν οι εκλογές είχαν γίνει αμέσως μετά την παραίτηση του, όπως είχε ζητήσει και όφειλε να κάνει το παλάτι και δεν μεσολαβούσε η κυβέρνηση Πιπινέλη. Ας μείνουμε όμως στην περίοδο 1984 – 1993. Από διάφορες πλευρές πολλά μπορούν να υποστηριχθούν για τα αίτια της αδυναμίας της παράταξης να υπερισχύσει του από κάθε πλευρά αποτυχημένου περάσματος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. από την εξουσία. Κάποιοι θα επικαλεσθούν τις αποχωρήσεις, τις διαγραφές ή «αποστρατείες» ιστορικών στελεχών της παράταξης μέχρι το 1989. Άλλοι θα μιλήσουν για τις αντιφατικές πλευρές πολιτικών που ασκήθηκαν κατά την περίοδο της διακυβέρνησης 90-93. Άλλοι για τις διαφωνίες που, ωστόσο με εξαίρεση την περίπτωση Στεφανόπουλου – Συμπιλίδη, σε καμία περίπτωση δεν ξεπέρασαν τα φυσιολογικά όρια ενδοκυβερνητικών ή εσωκομματικών διαφωνιών που υφίσταντο και θα υφίστανται πάντοτε σε όλους τους πολιτικούς σχηματισμούς.

Αυτό που απομένει λοιπόν είναι η ήττα της παράταξης σε ιδεολογικό επίπεδο σε μια εποχή που παγκοσμίως η αντίπαλη ιδεολογία «δεν ήξερε που να κρυφτεί». Και με αυτό το δεδομένο αποτελεί ίσως μοναδικό κατόρθωμα ότι καταφέραμε να αναστήσουμε τον «πολιτικά νεκρό» Α.Π. και να συντηρήσουμε τον σοσιαλιστικό μύθο.

Προσεγγίζοντας από αυτή τη σκοπιά τα γεγονότα της περιόδου 90 – 93, αυτό που συμπεραίνουμε είναι ότι σε μια περίοδο που η χώρα ήταν σε κρίσιμο σταυροδρόμι λόγω της ανεκδιήγητης δεκαετίας που είχε προηγηθεί, αν και η παράταξη είχε όλα τα ατού με το μέρος της ιδεολογικά, πολιτικά, ηθικά, η Ν.Δ. δενκατάφερε να κυριαρχήσει. Και γι’ αυτό την ευθύνη την έχει ασφαλώς η ηγεσία εκείνης της περιόδου.

5-3-2013

Κυριακή, 24 Δεκεμβρίου 2017 01:49

Ξυλοκόποι στο χειρουργείο; του Αντώνη Αντωνάκου.

Γράφτηκε από
 


Ξυλοκόποι στο χειρουργείο;
Οι μεγάλες ιδέες και τα μεγάλα ιδανικά είναι για ανθρώπους
χορτάτους και αδίψαστους. (Πιέρ Μπενουά «Η Ατλαντίδα»).
Μία από τις απαντήσεις που εκμαιεύθηκαν στο πρόσφατο συνέδριο της Ν.Δ. αφορά την δυνατότητα των νέων εργαζομένων να επιλέγουν φορέα ασφάλισης μεταξύ Ε.Φ.Κ.Α. και ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών. Εγείρονται μεγάλα ερωτήματα ως προς την πατρότητα της ιδέας, τον ρεαλισμό της, την κοινωνικότητά της και τέλος την πολιτική της ωφελιμότητα.
Παρακάμπτοντας το τελευταίο ερώτημα, κάποιοι θα βιαστούν να απαντήσουν με το αφήγημα της «αλήθειας» και της αδιαφορίας για το πολιτικό κόστος δήλωση που δεν θεωρώ ειλικρινή, ας επιχειρήσουμε να ασχοληθούμε με τα άλλα τρία.

Παρών στο συνέδριο ήταν ο πρώην Υπουργός της Ν.Δ., βουλευτής επικρατείας του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και πρόεδρος της ΔΡΑΣΗΣ κύριος Στέφανος Μάνος. Τον Φεβρουάριο είχε δημοσιεύσει άρθρο στο οποίο πρότεινε δύο «επαναστατικές» λύσεις. Την άμεση μείωση του αφορολόγητου στις 5.000€ και την άμεση κατάργηση των ασφαλιστικών εισφορών, την κατάργηση δηλαδή του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης. Συγκεκριμένα πρότεινε «…μια σύνταξη 700€ για όποιον/α συμπληρώσει το 67 έτος. Η σύνταξη θα βαρύνει τον προϋπολογισμό και δεν θα προϋποθέτει εισφορές». Η συνεργασία (προσχώρηση;;;) της ΔΡΑΣΗΣ με τη Ν.Δ., οι ρόλοι που ανέλαβαν στελέχη και ο νυν πρόεδρός της στη λειτουργία της τελευταίας καθώς και οι διαχρονικές σχέσεις με τα ηγετικά κλιμάκια της παράταξης υποδεικνύει την πατρότητα της ιδέας.
Για την υλοποίηση της ιδέας του κυρίου Μάνου, με δεδομένο ότι σήμερα οι συνταξιούχοι ανέρχονται σε 2.600.000, απαιτούνται 22 δισ. ετησίως δηλαδή περίπου το 12% του Α.Ε.Π. όταν ο επιβαλλόμενος στόχος διεθνώς είναι το 2,5%. Βεβαίως ούτε συζήτηση για το πόσο δίκαιη θα είναι μια ρύθμιση που θα ισοπεδώσει τους συνεπείς που ασφαλίζονταν για 35 και 40 χρόνια με εκείνους που ενδεχομένως δεν είχαν ούτε μια ημέρα ασφάλισης. Ούτε για το κοινωνικό σοκ που θα προκαλέσει αφού δεν είχαν οι περισσότεροι πολίτες την τύχη να είναι εκ γενετής οικονομικά εξασφαλισμένοι.
Όσον αφορά το σκέλος του «τρίτου πυλώνα», υπενθυμίζουμε τη χρεοκοπία του ομίλου «Ασπίς», την A.I.G. στις Η.Π.Α. που πέρασε στον έλεγχο του κράτους έναντι 85 δισ., κ.λπ. Φυσικά οι ασφαλισμένοι και οι φορολογούμενοι «πλήρωσαν τον βαρκάρη».
Η υπεύθυνη πολιτική απαιτεί ρεαλισμό αλλά και κοινωνική ευαισθησία. Είμαστε υπέρ των μεταρρυθμίσεων αλλά να μην αντικαταστήσουμε τους χειρουργούς με ξυλοκόπους.
Αντωνάκος Αντώνης
20-12-2017
Κυριακή, 17 Δεκεμβρίου 2017 00:28

Ανανέωση ή πολιτικό lifting; του Αντώνη Αντωνάκου.

Γράφτηκε από


Ανανέωση ή πολιτικό lifting;
Στην πολιτική υπάρχουν πράγματα που λέγονται αλλά δεν γίνονται
και πράγματα που γίνονται αλλά δεν λέγονται . Κ. Καραμανλής
 
Ο μεταβολισμός είναι ζωτικής σημασίας για τον δυναμισμό και το μέλλον κάθε οργανισμού. Από αυτή τη σκοπιά η ανανέωση ενός πολιτικού κόμματος είναι ουσιαστική διαδικασία προκειμένου αυτό να ανταποκρίνεται στα κελεύσματα των καιρών και στις ανάγκες της κοινωνίας. Αρκεί να προκύπτει μέσα από την πολιτική λειτουργία και διαδικασία και να μην αποτελεί προπέτασμα καπνού για εκκαθαρίσεις εσωκομματικών αντιπάλων.
Υπό αυτή την οπτική ανανέωση, δεν μπορεί να είναι ούτε οι «μεταγγίσεις» πολιτικών στελεχών, ούτε το ηλικιακό κριτήριο, ούτε η «χρυσή κάρτα εισόδου» σε managers της αγοράς. Όπως έχει αποδειχθεί στο παρελθόν αυτές οι πρακτικές δεν απέφεραν ουσιαστικά αποτελέσματα.

 

Οι προσχωρήσεις από την ΕΔΗΚ, τους Νεοφιλελευθέρους και την Ε.Π., κορυφαίων στελεχών (Μητσοτάκης, Κανελλόπουλος, Παπακωνσταντίνου, Θεοτόκης, κ.λπ.) και η κατάργηση (Ε.Π., Κ.Ν.) ή η εκλογική εξαΰλωση των φορέων προέλευσής τους (ΕΔΗΚ 0,40%), ούτε έσωσαν την Ν.Δ. από την εκλογική συντριβή στις εκλογές του 1981, ούτε άλλαξαν το προφίλ της. Η Ν.Δ. δεν επωφελήθηκε από το 19,85% των τριών κομμάτων αλλά καταβαραθρώθηκε από το 41,84%(1977) στο 35,88%(1981).
Ούτε η ηλικία καθορίζει στην πολιτική την καταλληλότητα. Ο αποκλεισμός του Π. Κανελλόπουλου, ίσως του πιο συνεπούς κοινοβουλευτικού, από τα ψηφοδέλτια του 1985 δεν δικαιώθηκε από τα αποτελέσματα. Δεν βρέθηκε ούτε ένας νέος έκτοτε που να τον αναπληρώνει έστω και στο μισό. Άλλωστε κανένας δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης δεν κατείχε επάξια τη θέση του μέχρι το 2004, όταν 87 ετών τότε αποχώρησε ταυτόχρονα με την είσοδο του σημερινού προέδρου της Ν.Δ. στην πολιτική.
Τέλος η «μετάκληση» στην πολιτική, συνήθως στα ψηφοδέλτια επικρατείας, στελεχών της αγοράς αποδείχθηκε ατελέσφορη και κατά κανόνα η παρουσία των τελευταίων ήταν θνησιγενής. Ορισμένοι θα ισχυρισθούν ότι δεν τους έλλειπε η ικανότητα αλλά ότι έφταιγε το «σύστημα» ή η κοινωνία. Όμως η αλήθεια είναι ότι άλλες ικανότητες χρειάζονται για να παράγεις και να προωθείς εμπορεύματα, αποβλέποντας στα κέρδη των μετόχων, και άλλες για να προωθείς κοινωνικές αλλαγές διατηρώντας ταυτόχρονα τις κοινωνικές ισορροπίες.
Ανανέωση λοιπόν ναι αλλά ως αποτέλεσμα ουσιαστικής πολιτικής λειτουργίας και όχι ως τεχνητό facelift ή ως πολιτικό «μπόλι». Αλλιώς καταντάει πρόσχημα για την προώθηση ημετέρων.
Αντωνάκος Αντώνης
14-12-2017

antonakosantonis@gmail.com        http://www.antonakos.edu.gr

Σάββατο, 16 Δεκεμβρίου 2017 01:20

Το στοίχημα της επόμενης μέρας του Αντώνη Αντωνάκου.

Γράφτηκε από

 

 
«…ο λαός μας, […] αντιμετώπισε πάντοτε με νοσηρό συναισθηματισμό τα πολιτικά του προβλήματα, κατατρύχεται ήδη από ψυχώσεις. […] ούτε η Δεξιά ούτε η Αριστερά […] θα ήθελαν να είναι εκεί που βρίσκονται, αν μπορούσαν να καθορίσουν λογικά τη θέση τους [...] δεν είναι αρκετό να κερδίσουμε τις εκλογές. Πρέπει να τις κερδίσουμε κατά τρόπον ώστε να γίνουμε ικανοί να αντιμετωπίσουμε τη μετεκλογική περίοδο που θα είναι ίσως δυσκολότερη από τη σημερινή». Κ. Καραμανλής 1945
Η αγωνία που κατατρύχει κάθε υπεύθυνο πολιτικό, εν όψει της ανάληψης της διακυβέρνησης, είναι το «στοίχημα της επόμενης μέρας». Γιατί, όταν η εξουσία και η νομή της δεν είναι αυτοσκοπός, η σύνταξη και υλοποίηση ενός ρεαλιστικού προγράμματος που θα προωθεί την βελτίωση του βιοτικού επιπέδου και των δημοκρατικών ελευθεριών και δικαιωμάτων του κοινωνικού συνόλου, είναι το πεδίο στο οποίο ξεχωρίζουν οι ηγέτες από τους λαοπλάνους. Ο Καραμανλής στα πλαίσια του Λ.Κ. αγωνιούσε και ρωτούσε: «Όταν όμως θάχει σβήσει η εντύπωση από τα Δεκεμβριανά και θάχει τερματισθεί η εθνική μας κρίση, τι θα είναι εκείνο που θα μας συνδέσει με τη λαϊκή ψυχή;»

 

Στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης το πολιτικό marketing που εισήγαγε το ΠΑ.ΣΟ.Κ., στοχεύοντας κυρίως στον «νοσηρό συναισθηματισμό»και τις «ψυχώσεις», μετέτρεψε τα κυβερνητικά προγράμματα σε εκθέσεις ιδεών. Η άλωση της 4ης εξουσίας από κρατικοδίαιτα οικονομικά συμφέροντα σκέπαζε, με «λευκό σεντόνι» συνένοχης σιωπής, την αθέτηση των προεκλογικών δεσμεύσεων. Ούτε τα κόμματα προβληματίζονταν σοβαρά ούτε οι πολίτες, στην πλειονότητα τους, έδιναν «δεκάρα τσακιστή» για όσα περιλαμβάνονταν στα προγράμματα. Έτσι στο δρόμο που χάραξε η «Αλλαγή» και ο Ανδρέας ο «Μαυρογιαλούρος» αποτέλεσε το πρότυπο της πολιτικής επιτυχίας.
Καθοριστικό ρόλο έπαιξε η «έλλειψη βάθους» στη δημοκρατική λειτουργία των κομμάτων που αντιμετωπίζονταν ως εκλογικοί μηχανισμοί με περιορισμό του πολιτικού ρόλου των οργανώσεων και των οργάνων τους γεγονός που είχε ως συνέπεια και την αξιακή «έκπτωση» των στελεχών τους.
Το πρώτο ερώτημα που προκύπτει, στα πλαίσια του συνεδρίου της Ν.Δ., είναι ο βαθμός συμμετοχής των κομματικών οργανώσεων στα τεκταινόμενα. Η «εμπορική» διαδικασία των ερωτηματολογίων έχει ασφαλώς την αξία της η οποία όμως είναι κατά βάση επικοινωνιακού χαρακτήρα. Ο ζωντανός διάλογος επάνω σε γραπτές εισηγήσεις είναι η ουσιαστική και αναντικατάστατη δημοκρατική διαδικασία. Ο παραγκωνισμός της Πολιτικής Επιτροπής, η οποία αποτελεί «το κορυφαίο όργανο μεταξύ δύο τακτικών συνεδρίων», δεν προδιαθέτει θετικά. Σε οποιαδήποτε σοβαρή συλλογική διαδικασία τα κείμενα που εισάγονται σε συνέδρια για συζήτηση είναι εισηγήσεις του κεντρικού οργάνου.
Το επόμενο κρίσιμο ερώτημα είναι οι βασικές αποφάσεις που θα κληθεί το συνέδριο να λάβει. Το ζήτημα των δημοκρατικών θεσμών πρέπει να είναι κυρίαρχο. Συνεπώς δεν μπορεί να μην τεθεί το θέμα της στρέβλωσης του ρόλου της 4ης εξουσίας. Τα εκδοτικά συγκροτήματα, που κατά την ταραγμένη δεκαετία του 60 έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στις ίντριγκες που άνοιξαν την πόρτα στη χούντα, απέκτησαν την δεκαετία του 90 ανεπίτρεπτη δύναμη αμφισβητώντας την πρωτοκαθεδρία της πολιτικής. Η προσπάθεια της κυβέρνησης της Ν.Δ. το 2004 να επιβάλλει αυτονόητους κανόνες δεοντολογίας προσέκρουσε στα διαπλεκόμενα εντός και εκτός της χώρας συμφέροντα. Σήμερα διαφαίνεται ότι η «νέα διαπλοκή» δεν επιδιώκει απλά την συγκυβέρνηση, αλλά διεκδικεί τον κυρίαρχο ρόλο στη διακυβέρνηση της χώρας.
Οδηγό για το πρόγραμμα πρέπει να αποτελέσει το απόφθεγμα του Μπίσμαρκ ότι «πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού». Τα ερωτήματα της εκλογής και των αρμοδιοτήτων του Π.τ.Δ., του περιορισμού του αριθμού των βουλευτών, της διαίρεσης των μεγάλων εκλογικών περιφερειών και της συνένωσης άλλων (επιβάλλεται και για εθνικούς λόγους), της ουσιαστικής αποκέντρωσης αρμοδιοτήτων και ευθυνών σε κεντρικό και σε τοπικό επίπεδο, των ιδιωτικών πανεπιστημίων είναι ζητήματα που πρέπει να τεθούν στο περιεχόμενο του πολιτικού πλαισίου αλλά δεν φαίνεται να είναι ρεαλιστικοί στόχοι για το κυβερνητικό πρόγραμμα.
Σήμερα η πολιτική συγκυρία όπως και το 1945 ευνοεί ιδιαίτερα την Ν.Δ.. Όμως παρά τις ευνοϊκές συνθήκες δεν εμφανίζεται να έχει ιδιαίτερο ρεύμα με πιθανό αποτέλεσμα την παγίδευσή της στις σκοπιμότητες και τους εκβιασμούς του ΚΙΝ.Α.. Σε κάθε περίπτωση όμως, αφού δεν φροντίσαμε να στηρίξουμε την ιστορία της παράταξης, το αγωνιώδες ερώτημα του Καραμανλή είναι το ίδιο επίκαιρο όπως τότε. Όταν θα έχει σβήσει ο απόηχος από το «λεφτά υπάρχουν» του Παπανδρέου και τις κυβιστήσεις του Τσίπρα τι θα μας συνδέει με τη λαϊκή ψυχή;
Αντώνης Αντωνάκος
ΈναρξηΠροηγούμενο12345678910ΕπόμενοΤέλος
Σελίδα 1 από 74

Εκπαιδευτικά Νέα